ΔΡΟΜΟΙ ΚΑΙ ΔΡΟΜΟΙ

Εάν κανείς δει μόνο το τίτλο του παρών κειμένου θα μπορούσε κάλλιστα να φανταστεί χίλια δυο πράγματα και ερμηνείες που θα μπορούσαν να γραφτούν. Η λέξη δρόμος αρκετούς θα τους παραπέμπει στις διάφορες επιλογές που κάνει ο καθένας μας στην ζωή του και στον δρόμο που ακολουθεί σε αυτή. Γράφοντας αυτό το κείμενο εγώ αναφέρομαι στους δρόμους με την αυστηρή έννοια της λέξης δρόμος με αφορμή μια φράση του Στέργιου και ευελπιστώντας σε μια μεγάλη συζήτηση που θα μπορούσε να γίνει για αυτό το θέμα. Κάποτε ο Στέργιος Κατσιαρός ( ποιος είναι εγώ δεν θα σου πω, εάν θες μπορείς να βρεις μόνος σου) είχε πει…αυτούς τους δρόμους τους ένοιωσα δικούς μου μόνο όταν διαδηλώναμε και όταν*…Οι δρόμοι είναι δημόσιοι δηλαδή ανήκουν στον λαό και όχι σε κάποιον ιδιώτη ( εκτός λίγων εξαιρέσεων).

Για μεγάλο διάστημα ένοιωθα τους δρόμους και εγώ δικούς μου στις διαδηλώσεις, όταν σταμάτησα να νοιώθω αυτό το συναίσθημα ήταν ένα από τους λόγους που δεν ξαναπήγα σε διαδήλωση ( οι άλλοι λόγοι δεν έχουν σχέση με το κείμενο για αυτό και δεν αναφέρονται ). Οι δρόμοι που κάποτε, αλλά όχι τώρα δυστυχώς, ένοιωθα δικοί μου ήταν αυτοί της παλιάς μου γειτονιάς όταν ήμασταν πιτσιρικάδες και παίζαμε χωρίς έγνοιες. Αναφέρομαι στην γειτονιά μου με τον όρο παλιά , παρόλο που συνεχίζω να ζω στην ίδια, λόγω ότι τίποτα από όλα αυτά που ζούσαμε τότε με κάποιους δεν μου φαντάζει ίδιο με αυτά που ζούνε τώρα. Κάποτε ένοιωθα δρόμους δικούς μου, δρόμους που τους φτιάχναμε εμείς για να διασχίσουμε καλλιέργειες από καλαμπόκια, τα περιπετειώδη καλοκαίρια της παιδικής μου ηλικίας στον Ελαιώνα. Τώρα πια δεν νομίζω να υπάρχουν ακόμα αυτές οι καλλιέργειες.

Τώρα οι μόνοι δρόμοι που νοιώθω δικοί μου είναι αυτοί που φαντάζομαι μέσα στο μυαλό μου και αυτοί που με οδηγούν σε αγαπημένες καταστάσεις… μια ανηφόρα στο Πέραμα, ένας χωματόδρομος στην Άνδρο, ένα σοκάκι στην Αλεξάνδρεια. Αλήθεια εσείς ποιους δρόμους νοιώθετε δικούς σας;

* την συνέχεια της φράσης οποιοσδήποτε μπορεί να την μάθει εάν με ρωτήσει αλλά όχι μέσω internet (ευτυχώς ή δυστυχώς). Αναφέρομαι στην Στέργιο με οικειότητα που για κάποιους δεν αρμόζει στην διαφορά ηλικίας που έχουμε αλλά μια οικειότητα που αρμόζει σε ανθρώπους με τους ίδιου σκοπούς και στόχους..

HIP HOP CULTURE SETS FIRE ON YOUR BRAIN

Καιρό τώρα ήθελα να γράψω κάτι ακόμα για το hip hop. Η αρχή είχε γίνει με ένα άρθρο στην αυτόνομη περιοδική έκδοση uhuru ( ελπίζω να το θυμάστε). Πάντως όμως την τελευταία στιγμή πριν ξεκινήσω να γράφω, κάτι με σταμάταγε γιατί ήξερα πως αυτήν την αίσθηση που έχω για το hip hop δεν θα την μετέφερα όπως θα ήθελα και θα της άξιζε. Όμως όπως λένε όταν κάτι το θέλεις πολύ όλο το σύμπαν θα συνωμοτήσει για να το καταφέρεις. Εγώ πάλι πιστεύω πως κάπου εκεί έξω υπάρχει ένας μάγος που φροντίζει για αυτό. Όπως και φρόντισε τώρα και έφτασαν και σε μένα τα λόγια που θα σας μεταφέρω. Είναι λόγια που ακούστηκαν από τον B.D.Foxmoor στην ραδιοφωνική εκπομπή «όταν οι μικρόμυαλοι hiphopαγούν» και είναι ακριβώς αυτά που προσπαθούσα καιρό να γράψω.

2007 και η παγκόσμια μουσική βιομηχανία έχει καταφέρει την ομοιογενειμοποίηση του hip hop κώδικα λανσάροντας τον σαν τρόπο ζωής αποτελούμενο από 4 στοιχεία. Οι εγχώριοι κλακαδόροι hιpοhοpαγούντες πρόθυμοι όπως πάντα άλλοτε στα προστάγματα των καιρών αφέθηκαν για τα καλά στα χέρια της εποχής και στη ροή του κυρίαρχου ρεύματος. Κι όμως το hip hop δεν πέθανε όπως ισχυρίζονται κάποιοι γιατί όλοι αυτοί είναι εξαιρετικά ανίκανοι να σκοτώσουν κάτι που δεν κατανόησαν ποτέ, κάτι που απλά διηγούνται εγκυκλοπαιδικά και που το ζουν βάση οδηγιών και πλαισίων επικοινωνίας. Όμως ακόμα και εδώ σε αυτήν την απέραντη μουσική χωματερή υπάρχουν κάποιοι που αγωνίζονται χρόνια τώρα να σώσουν ό,τι μπορούν από την αρχική αίσθηση αυτού του κώδικα και η μάχη είναι άνιση. Ο πόλεμος όμως δεν έχει χαθεί. Όταν αυτή η γενιά βαρεθεί να hιpοhοpαγεί και αφομοιωθεί και κατ εικόνα εκτός από ουσία από το περιβάλλον της, τότε οι μόνοι που θα θέλουν να θυμούνται και να είναι περήφανοι για αυτό θα είναι όσοι κατανόησαν το low bap, εχθροί και φίλοι.

MARTIN LUTHER KING, Jr.

Το αφιέρωμα που ξεκινήσαμε πριν από λίγες μέρες ολοκληρώνεται με αυτό post που αναφέρεται στον Martin Luther King. Θεώρησα πως το καλύτερο που θα μπορούσα να κάνω είναι απλά να ανεβάσω έναν από τους λόγους του και να μην μπω στην διαδικασία να γράψω κάτι για τον ίδιο διότι θα τον αδικούσα σίγουρα με ό,τι και εάν έγραφα. Έτσι λοιπόν ακολουθεί ο πιο γνωστός του λόγος που έμεινε στην ιστορία σαν I HAVE A DREAM. Η πηγή είναι από το Δελτίο της Ιστορίας των νέγρων, τεύχος 21 (Μάιος 1968).

χαιρομαι που συμμετεχω σημερα μαζι σασ Σ' ενα γεγονοσ που θα μείνει ως η μεγαλύτερη διαδήλωση υπέρ της ελευθερίας στην Ιστορία του έθνους μας.

Εκατό χρόνια πριν, ένας μεγάλος Αμερικανός*, στη συμβολι­κή σκιά του οποίου στεκόμαστε σήμερα, υπέγραψε τη Διακήρυξη της Χειραφέτησης των Μαύρων. Αυτό το βαρυσήμαντο διάταγμα ήρθε σαν ένας μεγάλος φωτεινός φάρος ελπίδας σε εκα­τομμύρια νέγρους σκλάβους που είχαν καεί από τις φλόγες της εξαντλητικής αδικίας. Ήρθε σαν χαρμόσυνη αυγή να δώσει τέ­λος στη μακρά νύχτα της αιχμαλωσίας τους.

Κι όμως, εκατό χρόνια μετά, ο νέγρος δεν είναι ακόμα ελεύθε­ρος. Εκατό χρόνια μετά, η ζωή του νέγρου δυστυχώς δυναστεύε­ται ακόμα από τις χειροπέδες των φυλετικών διαχωρισμών και τις αλυσίδες των διακρίσεων. Εκατό χρόνια μετά, ο νέγρος εξακο­λουθεί να μαραζώνει στο περιθώριο της αμερικανικής κοινωνίας, εξόριστος στον ίδιο του τον τόπο.

Έτσι, ήρθαμε σήμερα εδώ για να διεκτραγωδήσουμε μια επαί­σχυντη κατάσταση. Κατά μια έννοια, ήρθαμε στην πρωτεύουσα του έθνους μας για να εξαργυρώσουμε μια επιταγή. Όταν οι αρχι­τέκτονες της δημοκρατίας μας έγραψαν τα υπέροχα λόγια του Συντάγματος και της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας, υπέγραφαν ένα γραμμάτιο που κληρονόμησαν όλοι οι Αμερικανοί. Αυτό το γραμμάτιο ήταν η υπόσχεση ότι όλοι οι άνθρωποι, ναι, οι μαύροι άνθρωποι όπως και οι λευκοί, θα είχαν εγγυημένα τα αναφαίρετα δικαιώματα της ζωής, της ελευθερίας και της επιδίωξης της ευτυ­χίας.

Είναι φανερό σήμερα ότι η Αμερική δεν τήρησε αυτή την υπό­σχεση σε ό,τι αφορά τους έγχρωμους πολίτες της. Αντί να τιμή­σει αυτή την ιερή υποχρέωση, η Αμερική παρέδωσε στο λαό των νέγρων μια επιταγή χωρίς αντίκρισμα. Μια επιταγή που τους επε­στράφη με την ένδειξη «ανεπαρκείς πόροι». Αρνούμαστε να πι­στέψουμε ότι στο μεγάλο θησαυροφυλάκιο των ευκαιριών αυ­τού του έθνους οι πόροι δεν επαρκούν. Κι έτσι, ήρθαμε να εξαρ­γυρώσουμε αυτή την επιταγή, μια επιταγή που θα μας δώσει, γιατί θα το απαιτήσουμε, τα πλούτη της ελευθερίας και την ασφάλεια της δικαιοσύνης.

Ήρθαμε ακόμα σ' αυτόν τον καθαγιασμένο τόπο για να υπεν­θυμίσουμε στην Αμερική ότι ο χρόνος μας πιέζει. Αυτή η εποχή δε μας επιτρέπει την πολυτέλεια της επανάπαυσης, ούτε το ηρε­μιστικό των βαθμιαίων αλλαγών. Τώρα είναι η ώρα να πραγματο­ποιηθούν οι υποσχέσεις της δημοκρατίας. Τώρα είναι η ώρα να υψωθούμε από τη σκοτεινή και έρημη κοιλάδα των διαχωρισμών προς τον ηλιόλουστο δρόμο της δικαιοσύνης για όλες τις φυλές. Τώρα είναι η ώρα να σηκώσουμε το έθνος μας από την κινούμενη άμμο της ρατσιστικής αδικίας στο στέρεο βράχο της αδελφοσύ­νης. Τώρα είναι η ώρα να κάνουμε τη δικαιοσύνη πραγματικότη­τα για όλα τα τέκνα του Θεού. Θα ήταν ολέθριο για το έθνος να αγνοήσει τους καιρούς που επείγουν. Αυτό το αποπνικτικά θερμό καλοκαίρι της δίκαιης δυσαρέσκειας των νέγρων δε θα τελειώσει παρά μόνο όταν φτάσει το ζωογόνο φθινόπωρο της ελευθερίας και της ισότητας.

Το 1963 δεν είναι το τέλος αλλά η αρχή. Κι εκείνοι που ελπί­ζουν ότι ο νέγρος χρειαζόταν ένα ξέσπασμα κι ότι τώρα θα ηρε­μήσει, θα ξυπνήσουν πολύ απότομα αν το έθνος επιστρέψει στις συνηθισμένες ασχολίες του.

Δε θα υπάρξει ούτε ανάπαυση ούτε ηρεμία στην Αμερική μέ­χρι να παραχωρηθούν στους νέγρους τα πολιτικά τους δικαιώμα­τα. Ο ανεμοστρόβιλος της εξέγερσης θα συνεχίσει να τραντάζει τα θεμέλια του έθνους μας μέχρις ότου προβάλει η λαμπρή ημέρα της δικαιοσύνης.

Πρέπει όμως να πω κάτι στο λαό μου καθώς στέκεται στο ζε­στό κατώφλι που οδηγεί στο παλάτι της δικαιοσύνης. Ότι στην πορεία για να κατακτήσουμε τη θέση που δικαιούμαστε δεν πρέ­πει να γίνουμε ένοχοι άδικων πράξεων.

Ας μη ζητήσουμε να ικανοποιήσουμε τη δίψα μας για ελευθε­ρία πίνοντας από το ποτήρι της πικρίας και του μίσους. Πρέπει πάντοτε να κατευθύνουμε τον αγώνα μας στο υψηλό επίπεδο της αξιοπρέπειας και της πειθαρχίας. Δεν πρέπει να επιτρέψουμε η δημιουργική μας διαμαρτυρία να εκφυλιστεί σε σωματική βία. Ξανά και ξανά οφείλουμε να υψωθούμε στο μεγαλείο του να αντι­τάσσουμε στη σωματική δύναμη τη δύναμη της ψυχής μας.

Το θαυμαστό και πρωτοφανές πνεύμα αγωνιστικότητας που συνεπήρε τη νέγρικη κοινότητα δεν πρέπει να μας οδηγήσει στην καχυποψία προς όλους τους λευκούς, γιατί πολλοί από τους λευ­κούς αδελφούς μας κατάφεραν να καταλάβουν, όπως αποδεικνύει η παρουσία τους εδώ, ότι η μοίρα τους είναι ενωμένη με τη δική μας μοίρα κι ότι η ελευθερία τους είναι άρρηκτα δεμένη με τη δική μας ελευθερία. Η επίθεση που από κοινού ετοιμάζουμε, έτοιμοι να ριχτούμε στα προπύργια της αδικίας, πρέπει να γίνει από στρατό και των δύο φυλών. Δεν μπορούμε να βαδίσουμε μόνοι.

Και καθώς προχωρούμε, πρέπει να υποσχεθούμε ότι πάντα θα βαδίζουμε μπροστά. Δεν είναι δυνατόν να γυρίσουμε πίσω. Υπάρ­χουν εκείνοι που ρωτούν τους ζηλωτές των πολιτικών δικαιωμά­των, «πότε θα ικανοποιηθείτε;» Αποκλείεται να ικανοποιηθούμε όσο ο νέγρος πέφτει θύμα της ανείπωτης φρίκης της αστυνομικής βαρβαρότητας.

Αποκλείεται να ικανοποιηθούμε όσο τα κορμιά μας, βαριά από την κούραση του ταξιδιού, δεν μπορούν να βρουν κατάλυμα στα

μοτέλ των εθνικών οδών και στα ξενοδοχεία των πόλεων. Απο­κλείεται να ικανοποιηθούμε όσο η βασική μετακίνηση του νέγρου είναι από ένα μικρό γκέτο σ' ένα μεγαλύτερο.

Αποκλείεται να ικανοποιηθούμε όσο τα παιδιά μας ξεγυμνώ­νονται από την αυτοεκτίμηση και την αξιοπρέπεια τους με επι­γραφές που δηλώνουν «μόνο για λευκούς». Αποκλείεται να ικα­νοποιηθούμε όσο ένας νέγρος του Μισισιπή δεν μπορεί να ψηφί­σει κι ένας νέγρος της Νέας Υόρκης πιστεύει ότι δεν υπάρχει τίποτε άξιο να το ψηφίσει. Όχι, δεν είμαστε ικανοποιημένοι και δε θα ικανοποιηθούμε μέχρις ότου κυλήσουν τα νερά της ορθής κρίσης, μέχρις ότου η δικαιοσύνη γίνει χείμαρρος ορμητικός.

Δεν ξεχνώ ότι μερικοί από σας έρχεστε εδώ μετά από σκλη­ρές δοκιμασίες και βάσανα. Μερικοί μόλις βγήκατε από τη φυ­λακή. Μερικοί ήρθατε από περιοχές όπου η επιδίωξη της ελευ­θερίας σας άφησε τσακισμένους από τις θύελλες των διωγμών, κλονισμένους από τους ανέμους της αστυνομικής βαρβαρότητας. Είστε οι παλαίμαχοι του δημιουργικού μαρτυρίου. Συνεχίστε το έργο σας με την πίστη ότι το αφιλοκερδές μαρτύριο θα φέρει τη λύτρωση.

Γυρίστε πίσω στο Μισισιπή, γυρίστε στην Αλαμπάμα, γυρίστε στη Νότια Καρολίνα, γυρίστε στη Γεωργία, γυρίστε στη Λουϊζιάνα. Γυρίστε στις εξαθλιωμένες συνοικίες και στα γκέτο των πόλεων του Βορρά, ξέροντας ότι αυτή η κατάσταση μπορεί να αλ­λάξει και θα αλλάξει με κάποιον τρόπο. Ας μη σερνόμαστε στην κοιλάδα της απελπισίας.

Σας λέω, λοιπόν, φίλοι μου, ό,τι αν και πρέπει να αντιμετωπί­σουμε τις δυσκολίες του σήμερα και του αύριο, εγώ εξακολουθώ να έχω ένα όνειρο. Είναι μια ελπίδα βαθιά ριζωμένη στο αμερικα­νικό όνειρο, ότι μια μέρα αυτό το έθνος θα ξυπνήσει και θα βιώ­σει το αληθινό νόημα του «πιστεύω» του, που λέει πως «θεωρού­με αυταπόδεικτο αξίωμα ότι όλοι οι άνθρωποι γεννιούνται ίσοι».

Έχω ένα όνειρο, ότι κάποια μέρα, πάνω στους ματωμένους λόφους της Γεωργίας, οι απόγονοι των πρώην σκλάβων και οι

απόγονοι των πρώην δουλοκτητών θα μπορέσουν να καθίσουν στο κοινό τραπέζι της αδελφικής αγάπης.

Έχω ένα όνειρο, ότι κάποια μέρα ακόμα και η Πολιτεία του Μισισιπή που καίγεται από τη φωτιά της αδικίας, που φλέγεται στο καμίνι της καταπίεσης, θα μεταμορφωθεί σε μια όαση ελευ­θερίας και δικαιοσύνης.

Έχω ένα όνειρο, ότι τα τέσσερα μικρά παιδιά μου θα ζήσουν μια μέρα σ' ένα έθνος όπου δε θα κρίνονται από το χρώμα του δέρματος τους αλλά από την ποιότητα του χαρακτήρα τους. Έχω ένα όνειρο σήμερα!

Έχω ένα όνειρο, ότι κάποια μέρα, κάτω στην Αλαμπάμα, με τους φαύλους ρατσιστές της, με τον κυβερνήτη που απ' τα χείλη του στάζουν λόγια αντίδρασης και μηδενισμού, ναι, ακριβώς εκεί, στην Αλαμπάμα, θα έρθει η μέρα που τα μαύρα αγοράκια και κο­ριτσάκια θα μπορούν να δώσουν το χέρι στα λευκά αγοράκια και κοριτσάκια σαν αδέλφια. Έχω ένα όνειρο σήμερα!

Έχω ένα όνειρο, ότι κάποια μέρα κάθε κοιλάδα θα υψωθεί, κάθε λόφος και βουνό θα χαμηλώσει, οι τραχείς τόποι θα γίνουν ομα­λοί και οι στρεβλωμένοι θα ισιώσουν και η δόξα του Κυρίου θα αποκαλυφθεί και όλη μαζί η ανθρωπότητα θα την αντικρίσει.

Αυτή είναι η ελπίδα μας. Μ' αυτή την ελπίδα επιστρέφω στο Νότο.

Μ¹ αυτή την ελπίδα θα μπορέσουμε να δουλέψουμε μαζί, να προσευχηθούμε μαζί, ν' αγωνιστούμε μαζί, να μπούμε στη φυλα­κή μαζί, να υπερασπιστούμε μαζί την ελευθερία, ξέροντας ότι θα είμαστε ελεύθεροι κάποια μέρα. Εκείνη τη μέρα όλα τα παιδιά του κόσμου θα μπορούν να τραγουδήσουν με νέο νόημα τους στί­χους «ελευθερίας γη/ πατρίδα μου, για σένα/ υψώνω τη φωνή/ γη-μνήμα των πατέρων μου/ καμάρι των πιστών/ στα πλάγια των βου­νών/ ελευθερία ας αντηχεί». Κι αυτό πρέπει να επαληθευτεί, αν θέλει η Αμερική να γίνει ένα μεγάλο έθνος.

Ας αντηχήσει λοιπόν η ελευθερία από τους πελώριους λόφους του Νιου Χάμσαϊρ.

Ας αντηχήσει η ελευθερία από τα μεγαλόπρεπα βουνά της Νέας Υόρκης.

Ας αντηχήσει η ελευθερία από τα υψώματα της Πενσυλβάνιας.

Ας αντηχήσει η ελευθερία από τα χιονοσκέπαστα Βραχώδη Όρη του Κολοράντο.

Ας αντηχήσει η ελευθερία από τις καμπυλόγραμμες πλαγιές της Καλιφόρνιας.

Αλλά όχι μόνο.

Ας αντηχήσει η ελευθερία από το Πετρώδες Όρος της Γεωρ­γίας.

Ας αντηχήσει η ελευθερία από το Όρος της Σκοπιάς στο Τενεσί.

Ας αντηχήσει η ελευθερία από κάθε λόφο και ύψωμα του Μισισιπή, από κάθε βουνοπλαγιά, ας αντηχήσει η ελευθερία.

Κι όταν αφήσουμε την ελευθερία να ηχήσει, όταν την αφή­σουμε να αντηχήσει από κάθε χωριό και χωριουδάκι, από κάθε πόλη και ομοσπονδιακή Πολιτεία, τότε θα μπορέσουμε να επι­σπεύσουμε τη μέρα που όλα τα παιδιά του Θεού -μαύροι και λευ­κοί, Ιουδαίοι και Εθνικοί, Καθολικοί και Προτεστάντες- θα μπο­ρούν να δώσουν τα χέρια και να τραγουδήσουν τα λόγια του πα­λιού νέγρικου ύμνου: «Ελεύθεροι επιτέλους, ελεύθεροι επιτέλους/ Δόξα στον Παντοδύναμο, είμαστε ελεύθεροι επιτέλους».

*Εννοεί τον πρόεδρο Λίνκολν

ΜΑΥΡΟΙ ΠΑΝΘΗΡΕΣ

Τον Οκτώβρη του 1966 στο Όκλαντ της Καλιφόρνια δημιουργήθηκε από μια ομάδα νεαρών μαύρων, προσανατολισμένων από τις θέσεις του Malcolm X για την αυτοδιάθεση και την αυτοάμυνα της μαύρης κοινότητας το «Κόμμα των Μαύρων Πανθήρων για την Αυτοάμυνα». Οι Μαύροι Πάνθηρες εξαπλώθηκαν γρήγορα σε όλη την Αμερική και οργάνωσαν επιμέρους προγράμματα στο επίπεδο των κοινωνικών αναγκών της μαύρης κοινότητας τα οποία απηχούσαν τις πολιτικές διεκδικήσεις της οργάνωσεις. Μεταξύ άλλων παρείχαν δωρεάν τροφή και ρουχισμό στα παιδιά των σχολείων και τους απόρους, δημιούργησα σχολεία της απελευθέρωσης στα γκέτο και ένα σύστημα κλινικών για δωρεάν περίθαλψη ενώ οπλοφορούσαν για να προστατεύσουν την μαύρη κοινότητα από την αστυνομική βία και τη ρατσιστική βαρβαρότητα. Στην διάρκεια αυτού του αγώνα που κράτησε μέχρι το 1975 πολλοί από τους Μαύρους Πάνθηρες ( αρκετοί ήταν πρώην φυλακισμένοι για ποινικά αδικήματα όπως ο Malcolm X) δολοφονήθηκαν ή φυλακίστηκαν για πολλά χρόνια σαν πολιτικοί κρατούμενοι των Η.Π.Α. Ακολούθησαν άλλες οργανώσεις όπως ο «Μαύρος Απελευθερωτικός Στρατός» (B.L.A), η «Δημοκρατία της Νέας Αφρικής» και άλλες που φτάνουν μέχρι τις μέρες μας.

ΠΑΡΕ ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΔΙΚΙΑ

Ο Mumia Abu-Jamal βρίσκεται πάνω από 20 χρόνια κλεισμένος στην πτέρυγα των θανατοποινιτών και αποτελεί το σύμβολο του αγώνα κατά της «δικαστικής αδικίας». Γεννήθηκε στη Φιλαδέλφεια στις 24 Απριλίου του 1954.

Στα 14 του συνελήφθη επειδή συμμετείχε σε αντιρατσιστική διαδήλωση. Ένα χρόνο μετά πρωτοστάτησε στην εκστρατεία των συμπολιτών του Αφροαμερικανών να ονομαστεί το σχολείο του «Γυμνάσιο Malcolm x». Απ’ το 1969 είχε προσχωρήσει στο κόμμα των Μαύρων Πανθήρων. Τον ίδιο χρόνο το FBI συμπεριλαμβάνει το όνομά του στην λίστα ADEX, η οποία αφορούσε τα πρόσωπα που θα συλλαμβάνονταν αμέσως, ως προληπτικό μέτρο, μόλις ξεσπούσε κάποια «εθνική κρίση». Το 1970 το FBI αρχίζει να τον παρακολουθεί στενά ανοίγοντάς του το σχετικό φάκελο

Στο μεταξύ η καριέρα του Mumia εξελισσόταν ραγδαία: εκτός από την συνεργασία του με διάφορους τοπικούς σταθμούς και πανεθνικά ραδιοφωνικά δίκτυα, κατάφερε να πάρει συνεντεύξεις από σημαντικές προσωπικότητες όπως ο Bob Marley. Το 1981 κέρδισε το βραβείο του «υποδειγματικού δημοσιογράφου» ενώ εξελέγη και πρόεδρος της Ένωσης Αφροαμερικανών Δημοσιογράφων Φιλαδέλφειας. Το 1978 ο Mumia μετέδωσε ένα τηλεοπτικό ρεπορτάζ από την εισβολή αστυνομικών στα γραφεία της MOVE καταγράφοντας τον άγριο ξυλοδαρμό των συλληφθέντων. Ο ηγέτης του κινήματος MOVE AFRICA κατάφερε να υπερασπίσει τον εαυτό του με τέτοιο τρόπο, που τελικά όλες οι κατηγορίες για ανατρεπτική δράση και σύσταση ένοπλης συμμορίας εναντίον του κατέρρευσαν και συνδέθηκε με στενή επαφή με τον Mumia.

Το Δεκέμβριο του 1981 ο Jamal προσπαθώντας να κατευνάσει τα πνεύματα σε μια συμπλοκή του αδερφού του κι ενός φίλου του με δύο αστυνομικούς πυροβολείται και τραυματίζεται ελαφρά, αλλά συλλαμβάνεται με την κατηγορία ότι δολοφόνησε τον άλλο αστυνομικό. Κανείς άλλος δεν συλλαμβάνεται ούτε κατηγορείται. Έπειτα από μια δίκη παρωδία καταδικάζεται σε θάνατο.

Ο Jamal περνάει 22 ώρες της μέρας σε κελί απομόνωσης. Δεν του έχει ποτέ επιτραπεί να τον επισκεφθούν οι συγγενείς του, και ποτέ δεν έχει δει τα εγγόνια που απέκτησε στο μεταξύ.

Μερικά στοιχεία της δίκης που αποδεικνύουν την σκευωρία κατά του Mumia: Ο δικαστής Albert Sabo που τον καταδίκασε είχε εκδώσει τις περισσότερες θανατικές καταδίκες απ’ οποιανδήποτε άλλο εν ενεργεία συνάδελφό του. Η εισαγγελική αρχή μέσα από παράνομες νομικές μεθοδεύσεις απέκλεισε 11 κατάλληλους ενόρκους επειδή ήταν Αφροαμερικανοί. Την πρώτη μέρα της δίκης, ο δικηγόρος του Mumia κατέθετε ότι δεν ήταν επαρκώς προετοιμασμένος και ότι δεν είχε δει ούτε έναν αυτόπτη μάρτυρα. Επίσης δεν επιτράπηκε στον Mumia να υπερασπιστεί τον εαυτό του και διατάχθηκε η απομάκρυνσή του από την αίθουσα, γεγονός που παρατάθηκε στο μεγαλύτερο μέρος της δίκης. Η υπεράσπιση παραιτήθηκε, επειδή δεν επαρκούσαν τα χρήματα για την κάλυψη των αμοιβών της. Όσο για τα στοιχεία που αποδεικνύουν την αθωότητα του Jamal, είναι τόσα πολλά για να αναφερθούν. Άλλωστε, σε όλες αυτές τις αστειότητες που συνέβησαν στην δίκη του, εάν τα αναφέρουμε θα χάσουν την σοβαρότητά τους.

Ο Mumia Abu-Jamal είναι ταυτόχρονα, η εξαίρεση και ο κανόνας. Εξαίρεση επειδή ξεχώρισε από άλλους συναδέλφους του στο πεδίο της πολιτικής αρθρογραφίας και μπήκε στο στόχαστρο των μηχανισμών καταστολής. Κανόνας επειδή υπέστη εκείνο που υφίστανται όλοι όσοι πέφτουν θύματα της ρατσιστικής πολιτικής και της αστυνομικής ή δικαστικής αυθαιρεσίας.

MALCOLM X

Ο Malcolm Little γεννήθηκε στις 19 Ιουλίου του 1925 στην Ομάχα της πολιτείας της Νεμπράσκα. Ο πατέρας του ήταν βαπτιστής ιεροκήρυκας ενώ η μητέρα του. Η μητέρα του ήταν παιδί από τον βιασμό της μητέρας της από λευκό. Έπειτα από την πυρπόληση του σπιτιού τους από την Κου-Κλουξ-Κλαν μετακόμισαν στο Μίσιγκαν. Εκεί όμως ο πατέρας του δολοφονήθηκε από λευκούς ρατσιστές ενώ η μητέρα του έπαθε νευρικό κλονισμό και κλείστηκε σε ψυχιατρείο. Ο Malcolm μαζί με τα έξι αδέλφια του βρέθηκε υπό την εποπτεία του κράτους. Στα 21 του βρέθηκε καταδικασμένος σε 10ετή κάθειρξη για ένοπλες ληστείες. Την φυλακή την χαρακτήρισε ο ίδιος σαν το καλύτερο σχολείο μετά το κολέγιο.

Στην φυλακή διακρίθηκε για την ανυπότακτη ατομική του στάση απέναντι στους λευκούς ανθρωποφύλακες και στην συνέχεια για την κριτική του επίθεση ενάντια στο ποινικό σύστημα των Η.Π.Α. το γεγονός που μεσολάβησε σε αυτήν την ραγδαία εξέλιξη του Malcolm ήταν ο προσηλυτισμός του στον Ισλαμισμό και η συνειδητοποίηση της θέσης του μέσα στην κοινωνία από τα κηρύγματα της κίνηση των Μαύρων Μουσουλμάνων γνωστής και ως « Έθνος του Ισλάμ». Μετά την αποφυλάκιση του αφιερώνεται στην ανάπτυξη των Μαύρων Μουσουλμάνων όπου την εποχή εκείνη δέσποζε η αρχηγική μορφή του Ελιγιά Μουχαμάντ.

Την αλλαγή του ονόματος την εξήγησε ο ίδιος σαν εξής: Το γράμμα Χ για τον μαύρο μουσουλμάνο συμβολίζει το αυθεντικό όνομα της αφρικάνικης οικογένειας που δεν είναι σε θέση να γνωρίζει. Το Χ αντικαθιστά το όνομα του αφέντη σκλάβων που επιβλήθηκε στους προγόνους του από κάποιο λευκό κτήνος με γαλάζια μάτια. Το Χ σημαίνει μυστήριο. Το μυστήριο που έχει μπροστά του ο νέγρος σχετικά με το ποιος ήταν προτού ο λευκός τον κάνει σκλάβο και του βάλει ευρωπαϊκή ταμπέλα.

Το 1964 αποχωρεί από το Έθνος του Ισλάμ σκανδαλισμένος από την ανάρμοστη προσωπική ζωή του Ελιγιά και απομακρύνεται από αυτό το θρησκόληπτο και μυστικιστικό δόγμα.

Έπειτα ίδρυσε την μη θρησκευτική Οργάνωση Αφρό-Αμερικάνικης ενότητας δημιουργώντας τμήματα και σε αφρικάνικες χώρες. Ταξίδευσε σε χώρες της Μ. Ανατολής και της Αφρικής καταγγέλλοντας την ρατσιστική εσωτερική και εξωτερική πολιτική των Η.Π.Α. Άλλαξε το όνομα του σε Ελ Χατζ Μαλίκ Ελ Σαμπάζ ενώ εγκατέλειψε και την όποια φυλετική προκατάληψη για τους λευκούς.

Οι New York Times αντιλαμβανόμενοι το κλίμα της εποχής λίγο πριν την δολοφονία του έγραφαν: ο M.Λ.Κινγκ μπορεί να ελέγξει τα μεσαία και ανώτερα στρώματα των μαύρων, ο Malcolm X μπορεί να ελέγξει όλους τους μαύρους που βρίσκονται στον πάτο της Αμερικάνικης κοινωνίας. Οι θέσεις του Malcolm X για την βία είχαν μεγάλη απήχηση στις τάξεις της μαύρης νεολαίας και δοκιμαζόταν ήδη στην πράξη. Στις 13 Φεβρουαρίου του 1965 κατά την διάρκεια μιας ομιλίας του δολοφονήθηκε. Η δολοφονία του δίχασε οριστικά τους Μαύρους Μουσουλμάνους αφού θεωρήθηκαν εξίσου υπεύθυνοι με τις μυστικές υπηρεσίες των Η.Π.Α. Κατά την διάρκεια της δίκης τριών ατόμων που κατηγορούνταν για την δολοφονία του ένας μάρτυρας που έδωσε στην δημοσιότητα ντοκουμέντα ενοχοποιητικά για την κυβέρνηση των Η.Π.Α βρέθηκε νεκρός.

Ο Malcolm X είναι από αυτούς που μέσα από την δράση του κατάφερε να νικήσει το πεπρωμένο που του προόριζε η παιδική του ηλικία. Πέρα από τις όποιες ενστάσεις που μπορεί να έχω στην ιδεολογία του Malcolm X οφείλω πέρα από τους τεράστιους αγώνες του για τα δικαιώματα των μαύρων οφείλω να του αναγνωρίσω και το γεγονός ότι ήταν κάποιος που δεν φοβόταν να αναγνωρίσει τα λάθη του. Για επίλογο παραπέμπω κάποιες δηλώσεις του Malcolm X που δείχνουν την εξέλιξη των ιδεών του και της αντίληψης του.

«Πως μπορώ να αγαπώ τον άνθρωπο που βίασε την μητέρα μου, σκότωσε τον πατέρα μου, σκλάβωσε τους προγόνους μου, έριξε ατομικές βόμβες στην Ιαπωνία, αφάνισε τους Ινδιάνους και με κρατάει φυλακισμένο στις τρώγλες; Καλύτερα να με κλείσουν σε ένα τσουβάλι και να με πετάξουν στον ποταμό Χάρλεμ».

«Μπορεί να ξαφνιαστείς που ακούς αυτά τα λόγια από μένα, πάντοτε όμως υπήρξα ένας άνθρωπος που προσπαθεί να αντιμετωπίσει τα γεγονότα και να παραδεχθεί την πραγματικότητα της ζωής, όπως εμφανίζεται κάτω από νέες εμπειρίες και γνώσεις. Έφαγα από το ίδιο πιάτο με ανθρώπους που τα μάτια τους ήτα πιο γαλανά και από γαλανά, τα μαλλιά τους πιο ξανθά και από ξανθά και το δέρμα τους πιο λευκό και από λευκό κι ένοιωσα την ειλικρίνεια των πράξεων και των λόγων τους.»

«Θα ενωθώ με οποιονδήποτε, δεν με νοιάζει το χρώμα που έχει ,φτάνει να θέλει να αλλάξει αυτήν την άθλια κατάσταση που επικρατεί στη γη.»

Υ.Γ: Το παρών κείμενο αποτελεί μια μικρή αναφορά στα πιο σημαντικά σημεία (κατά εμένα) της δράσης του Malcolm X. Ανάλογα με την απήχηση που θα έχει είναι πολύ πιθανόν να δημοσιευτούν και κάποια αποσπάσματα από τις ομιλίες του Malcolm X ώστε να μπορέσουμε να αντιληφθούμε καλύτερα την ιδεολογία του

ΜΟΑΧΑΜΕΝΤ ΆΛΙ - THE GREATEST

Το επόμενο διάστημα θα ασχοληθούμε αποκλειστικά με το κίνημα που υπήρξε και συγκλόνισε τον κόσμο από τα μέσα του προηγούμενου αιώνα σχετικά με τα ανθρώπινα δικαιώματα των αφροαμερικανών και τους κυριότερους για μένα εκφραστές τους. Ενδέχεται βέβαια πάντα να υπάρξει και κάποιο θέμα που να μπει σφήνα . Οι λόγοι που θα γίνει αυτό είναι καθαρά προσωπικοί και θέλω να πιστεύω πως θα γίνουν κατανοητοί μέσα από τα κείμενα που θα ακολουθήσουν. Η αρχή λοιπόν αυτής της προσπάθειας γίνεται με τον Μοχάμεντ Άλι ( κι ας εκπλήσσει μερικούς).

Ο Μοχάμεντ Άλι υπήρξε ο μεγαλύτερος μποξέρ όλων των εποχών όμως εδώ θα μας απασχολήσει η δράση του σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο. Η αρχή της ριζοσπαστικοποίησης του έγινε το 1960 όταν στους ολυμπιακούς αγώνες της ρώμης κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο. Όμως επειδή του αρνήθηκε η είσοδος σε ένα εστιατόριο λόγω του χρώματος του πέταξε το χρυσό του μετάλλιο στο βάθος του ποταμού Οχάιο. Δεν ήθελε να εκπροσωπεί μια χώρα που τον θεωρούσε πολίτη δεύτερης κατηγορίας. Η πράξη αυτή είχε ως συνέπεια να του αφαιρεθεί το χρυσό του μετάλλιο. Το 1964 ασπάζεται τον μουσουλμανισμό και μυήθηκε από τον Μάλκομ Χ στο έθνος του Ισλάμ. Αλλάζει το όνομα του από Κάσιους Κλέι σε Μοχάμεντ Άλι. Είχε δηλώσει πως: « Το Κάσιους Κλέι είναι όνομα σκλάβων και δεν το θέλω». Η λευκή Αμερική τον κατηγόρησε πολλές φορές για αντίστροφο ρατσισμό. Το ποτήρι όμως ξεχείλισε όταν αρνήθηκε να υπηρετήσει τη θητεία του κατά την διάρκεια του πολέμου του Βιετνάμ. «Δεν έχω τίποτα με τους Βιετκόνγκ. Κανείς τους δεν με αποκάλεσε νέγρο. Ποιος ο λόγος να με υποχρεώνουν να φορέσω μια στολή και να πάω 10.000 μίλια μακριά για ρίχνω βόμβες και σφαίρες σε ανθρώπους με καφετί χρώμα, την στιγμή που τους λεγόμενους νέγρους του Λουισβίλ, τους μεταχειρίζονται σαν τα σκυλιά», είχε δηλώσει σε μια έκρηξη του. Η αντιπολεμική δράση που ανέπτυξε είχε σαν συνέπεια να του αφαιρεθεί ο παγκόσμιος επαγγελματικός τίτλος και να του απαγορεύτηκε η συμμετοχή σε αγώνες πυγμαχίας για 4 χρόνια ενώ καταδικάστηκε και σε πενταετή φυλάκιση. Το διάστημα αυτό , μακριά από τα ρινγκ το πέρασε περιοδεύοντας και κάνοντας ομιλίες για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Επίσης κάτι που αξίζει να σημειωθεί είναι ότι στα χρόνια της παντοδυναμίας του μέσα στα ρινγκ διάλεγε να αγωνιστεί σε χώρες του “τρίτου κόσμου” αναγκάζοντας τους προβολείς της δημοσιότητας να πέφτουν πάνω στα προβλήματα που είχαν να αντιμετωπίσουν.

Ο Μοχάμεντ Άλι είναι ένα από τα καλύτερα παραδείγματα για τον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποίησε την φήμη του για μια καλύτερη κοινωνία και για αυτό τον λόγο ξεκινάει το αφιέρωμα με αυτόν. Τα επόμενα post που θα ακολουθήσουν θα θεωρηθούν περισσότερο αναμενόμενα από το συγκεκριμένο.

Υ.Γ ο τίτλος του post προέρχεται από το προσωνύμιο του Μοχάμεντ Άλι όσο καιρό αγωνιζόταν.

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΑΡΧΟΝΤΑ

Πριν λίγες μέρες κάποιος ασυνείδητος που θέλει να λέγεται άνθρωπος διάλεξε να κόψει το νήμα της ζωής του, ποτίζοντας τον δηλητήριο. Προφανώς θα τον πείραξε η αγάπη και η χαρά που μοίραζε απλόχερα χωρίς να ζητάει κάποιο αντάλλαγμα.

Ο άρχοντας όπως μαρτυράει και το όνομα του ήταν ένας πραγματικός άρχοντας. Άρχοντας της γειτονιάς του και ας μην κρατούσε από κάποια αριστοκρατική ράτσα. Γεννημένος στις 5 Φλεβάρη του 2002 διάλεξε ο ίδιος να γίνει ο low bap σκύλος. Ήταν αυτός που θα σε συνόδευε ως την στάση του λεωφορείου και αυτός που θα σε συναντούσε στον Σωτήρη για να ανέβετε μαζί την ανηφόρα. Ένας πραγματικός μάγος της ζωής αφού κάθε του ανάσα την έκανε ζωή και χαρά και την μοιραζόταν με όλους. Ο άρχοντας όσο ξαφνικά εμφανίστηκε τόσο πιο πολύ το πάλεψε για να μην φύγει πρόωρα. Στην σύντομη ζωή του είχε αποδείξει το πόσο πολεμιστής ήταν. Είχε ήδη νικήσει τον καρκίνο και άλλους υποτιθέμενους ανθρώπους που ήθελαν να τον σκοτώσουν. Στην τελευταία του μάχη τα δεν κατάφερε και έτσι μετά από προσπάθεια 2 ημερών άφησε την τελευταία του πνοή εκεί όπου είχε διαλέξει να ζήσει τα όμορφα. Χθες κατέβηκα για πρώτη φορά την ανηφόρα χωρίς να με συνοδεύεις. Έλα όμως που για μένα πάλι ήσουν εκεί, έστω και νοερά. Καλό ταξίδι άρχοντα και να συνεχίσεις να μας φυλάς τα 8 μονοπάτια από ψηλά πλέον.

ΤΟ ΜΑΓΙΚΟ ΧΩΡΙΟ

Πέρα από τα όρια της καθημερινότητας και της ανίας υπάρχει ένα μικρό αλλά συγχρόνως και απέραντο χωριό. Ένα απέραντο που έχει για κρυψώνα από του ανθρώπου το μάτι μια πανέμορφη κοιλάδα.

Ένα χωριό που έχει κατασκευαστεί από την μαγεία που κρύβουν οι κάτοικοι του μέσα στις ψυχές τους, μια μαγεία που αναδύεται σε κάθε ανάσα τους. Ένα χωριό που όπως λένε υπάρχουν πολλοί δρόμοι για να το βρεις αλλά συγχρόνως και κανένας για το ξαναβρείς εάν χαθείς. Γιατί λέει ο μύθος πως εάν κάποιος διαλέξει να φύγει από το χωριό δεν θα μπορέσει ποτέ να ξαναγυρίσει και παρόλο που μπορεί να βρίσκεται κοντά στο χωριό δεν θα βλέπει τα οχτώ μονοπάτια που οδηγούν σε αυτό.

Αυτό το χωριό διάλεξε να εγκαταλείψει . Ποιος; Δεν έχει σημασία ποιος, γιατί από την στιγμή που διάλεξε να το εγκαταλείψει το όνομα του ξεχάστηκε και το πρόσωπο του έγινε ίδιο με όλων αυτών που το είχαν εγκαταλείψει στο παρελθόν, ένα πρόσωπο απρόσωπο. Είχε υπερεκτιμήσει τις ικανότητες του και για αυτό διάλεξε ο δρόμος του να είναι διαφορετικός από τα οχτώ μονοπάτια του χωριού. Δεν καταλάβαινε όμως ότι πλέον τώρα η κάθε του ανάσα δεν χρησίμευε για να αναδύει την μαγεία του αλλά για να την σπαταλάει. Ταξίδεψε σε πόλεις φαινομενικά γιορτινές. Πόλεις που γιορτάζουν για να καλύψουν το κενό και την θλίψη τους. Με τον καιρό έγινε πιο μόνος και από τους μόνους που συνάντησε.

Όσο και να ήθελε δεν μπορούσε να ξεχάσει το παλιό του χωριό, κάτι που τον βύθιζε περισσότερο στην θλίψη. Όσο κι αν προσπαθούσε να βρει ένα από τα οχτώ μονοπάτια που θα τον γύρναγαν πίσω τόσο περισσότερο μπερδευόταν και τακίμοιαζε με τον υπόλοιπο κόσμο.

Για αυτό εάν συναντήσεις ένα από τα οχτώ μονοπάτια , μην διστάσεις να το ακολουθήσεις, γιατί μπορεί να μην σου δοθεί άλλη ευκαιρία. Στο τέλος των μονοπατιών θα είναι εκεί και θα σε περιμένει το δικό σου μαγικό χωριό

ΣΤΙΓΜΕΣ ΠΑΡΑΝΟΙΑΣ ( part 2 )

ΑΛΛΑ ΤΩΡΑ

Έχω γράψει για την μαγεία, συναντώντας μάγους τρανούς.

Έχω γράψει για το ψέμα, σκηνοθετώντας την πιο μεγάλη παράσταση.

Έχω γράψει για την αδικία, ονειροδραπετευώντας από κελιά

.

Έχω γράψει για τον θάνατο, σκοτώνοντας την φύση.

Έχω γράψει για την περηφάνια, ανταμώνοντας μαχητές από μια ξεχασμένη εποχή.

Έχω γράψει για μια αναζήτηση, σαλπάροντας με μια πειρατική αρμάδα.

Έχω γράψει για την αγάπη, νοιώθοντας τον πόνο της καρδιάς του ήλιου.

Αλλά τώρα γράφω για μένα.

ΒΛΕΜΜΑ

Σε ένα μόνο βλέμμα αντίκρισα πίστη. Σε ένα μόνο βλέμμα αντίκρισα αγάπη. Χωρίς να ζητάει τίποτα παραπάνω για αντάλλαγμα από λίγο χρόνο, κι όσο λίγο χρόνο να του έδινες θα του έφτανε κι ας μην ήταν αρκετός. Ένα βλέμμα που δεν θα μπορούσε να προερχόταν από άνθρωπο αλλά και δεν θα μπορούσε συνάμα να είναι πιο ανθρώπινο.

ΣΤΙΓΜΕΣ ΠΑΡΑΝΟΙΑΣ ( part 1 )

Δεν μετάνιωσα για αυτά που περιμένω να ανταμώσω,

μόνο για όσους άργησα να αφήσω πίσω.

Δεν μετάνιωσα για την μαυρίλα που με περιβάλλει,

μόνο που για λίγο την μπέρδεψα με το ουδέτερο γκρίζο σας.

Γίνεται να σε αγαπώ;

Γίνεται να αγαπώ την ανάμνηση σου;

Γίνεται να αγαπώ εσένα που υπάρχεις στην φαντασία μου;

Γίνεται αγαπώ κάτι το ανύπαρκτο;

Μετά το μεθύσι μου δεν βρήκα λόγια…

Αλλά και πριν χαμένα τα είχα…

Μετά το μεθύσι μου ήμουν λιγότερο νηφάλιος από ποτέ…

Ακόμα και πριν από το μεθύσι μου…

Μετά το μεθύσι μου σαν να μην με γνώριζα…

Αλλά και πριν το μεθύσι μου δεν με ήξερα….

Μόνο πάνω στο μεθύσι μου με αναγνώρισα…

Αλλά και αυτό κράτησε για λίγο…

Η ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ( ΨΕΜΑ ΣΤΟ ΨΕΜΑ )

…Ποιος είναι αυτός; Σκέφτηκε για λίγο αλλά δεν φάνηκε να ανησυχεί…

Οι μεγαλύτεροι καλλιτέχνες πολύ συχνά αναγνωρίζονται μετά τον θάνατο τους ή και καμιά φορά καθόλου. Σε αυτούς άνηκε και ο κύριος Π. Ο κύριος Π είναι από τους μεγαλύτερους ηθοποιούς, κι ας μην είχε πατήσει ποτέ του θεατρικό σανίδι κι ας έκανε άλλο επάγγελμα για να επιβιώσει. Κάθε στιγμή της ζωής ήταν και μια επιτυχημένη παράσταση. Η ζωή του έγινε ένας ρόλος που υποδύθηκε τόσο καλά που φάνταζε σε όλους για αλήθεια.

Όλα ξεκίνησαν από παιδί που ήταν. Ακόμα κι όταν τον ρώταγαν κάτι απλό, όπως το πώς ήταν, αυτός ψέματα απαντούσε πως ήταν καλά και “φόραγε” ένα τεράστιο χαμόγελο στο πρόσωπο του και τα μάτια του φαίνονταν να λάμπουν από ευτυχία και έτσι κανείς δεν αντιλαμβανόταν τα βάσανα που κουβαλούσε και πιστέψτε με ήταν πολλά.

Στο σχολείο τον είχαν για υπόδειγμα μαθητή παρόλο που στην πραγματικότητα δεν καταλάβαινε και πολλά , απλά ήταν υπερβολικά καλός στην “παπαγαλία”. Στην εργασία του αργότερα πάλι για υπόδειγμα υπαλλήλου και συναδέλφου τον είχαν. Κανείς δεν είχε καταλάβει ότι συνωμοτούσε εναντίον όλων τους. Η σύζυγος του τον αγαπούσε και τον εμπιστευόταν τυφλά, παρόλο που καθόλου άξιος δεν ήταν για την αγάπη αυτή και την εμπιστοσύνη της.

Ο κύριος Π τους είχε πείσει όλους. Όλοι τον θεωρούσαν υπόδειγμα πολίτη για την κοινωνία. Τώρα του έμενε να δώσει την πιο μεγάλη του παράσταση. Έπρεπε πλέον να πείσει τον ίδιο του τον εαυτό για όλα αυτά που υποδύθηκε τόσα χρόνια. Το κατάφερε με λιγότερη δυσκολία από όση θα μπορούσε να φανταστεί κανείς, αφού και ο ίδιος του εαυτός είχε ξεχάσει ποιος πραγματικά ήταν. Κατάφερε να πείσει τον εαυτό του με μια ματιά.

… Ήταν ο ίδιος που κοιτούσε, η αντανάκλαση του στο νερό μιας λακκούβας.

Η ΑΡΜΑΔΑ ΤΩΝ ΣΕΙΡΗΝΩΝ

- Τι να μας πουν αυτοί, μωρέ; Τους περνάτε για τρανούς θαλασσοπόρους; Σαν τους χειρότερους εγκληματίες θα πρέπει να τους φερόμαστε. Πειρατής σημαίνει κλέφτης και φονιάς. Έτσι είναι όλοι τους και αυτοί το ίδιο είναι., κι ας μην τους έχουν δει να κλέβουν και σκοτώνουν , εγώ είμαι σίγουρος πως θα το έχουν κάνει. Πώς να εξηγείται άλλωστε τι ότι αποφεύγουν να δέσουν στα λιμάνια και διαλέγουν τις πιο ερημικές και αχαρτογράφητες περιοχές; Όμως, δεν μπορεί αργά η γρήγορα θα πέσουν στα χέρια του νόμου και τότε είναι που θα λογοδοτήσουν.

- Δεν ξέρω ρε συ, μπορεί να είναι κι έτσι. Πάντως όσοι τους είδαν λένε πως για όπλα έχουν κιθάρες, τύμπανα και τις βλάσφημες φωνές τους. Αν θες την γνώμη μου εγώ τους σέβομαι. Τους σέβομαι για τις ικανότητες τους στην θάλασσα. Σαν ναυτικοί που είμαστε οφείλουμε να τους το αναγνωρίσουμε. Όσοι τους είδαν, τους θυμούνται στα πιο δύσκολα ρεύματα και να παλεύουν με τα πιο μεγάλα κύματα. Τις περισσότερες φορές τα καταφέρνουν με επιτυχία χωρίς ίχνος φόβου, παρόλο που πιθανότητες για να ναυαγήσουν είναι πολλές. Τις λίγες φορές που ναυάγησαν μου φαίνεται πως πείσμωσαν περισσότερο. Όσοι επέζησαν ξαναφτιάξανε το πειρατικό τους και συνεχίζουν να παλεύουν με την θάλασσα. Αυτό θα πει να μην φοβάσαι τον θάνατο.

- Δεν φοβούνται τον θάνατο, αντιθέτως αυτόν αναζητούν… έναν όμορφο θάνατο. Είμαι γέρος πια εγώ για αυτό ακούστε με. Κάτι θα ξέρω παραπάνω από εσάς τους νεότερους. Είχα ταξιδέψει και εγώ μαζί τους. Ήμουν από τους τυχερούς που πέθαναν σε ένα από τα ναυάγια μας. Πέθανα και για αυτό στέκομαι τώρα δίπλα σε εσάς που φοβάστε το άγνωστο και το διαφορετικό. Ήμουν ναυαγός όταν τις άκουσα να με καλούν τραγουδιστά. Με καλούσαν σε έναν όμορφο θάνατο, τον τραγουδιστό όπως τον χαρακτηρίζαμε με τους συντρόφους μου. Αυτόν αναζητούσαμε σε όλα μας τα ταξίδια. Εγώ απλά ήμουν ένας από τους τυχερούς που τα κατάφεραν. Άλλοι λιγότερο τυχεροί συνεχίζουν ακόμα να προσπαθούν να ανταμώσουν τις σειρήνες για να ακούσουν το τραγούδι τους. Πιστέψτε όμως ότι αξίζει να ακούσεις αυτό το τραγούδι παρόλο που ξέρεις ότι θα σε σκοτώσει

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΕΛΗΝΗΣ

Πολλά χρόνια πριν οι πρώτοι Θεοί του κόσμου μας εγκαταλείψουν υπήρχε ένας άντρας διαφορετικός από τους υπόλοιπους ανθρώπους. Ένας άντρας με καρδιά παιδική και γεμάτη από αγάπη. Το λίγο μίσος που κρυβόταν στην καρδιά του εξαφανιζόταν μόλις την αντάμωνε. Μια ματιά της του έφτανε για να λάμψει και να γεμίσει χαρά.

Μια ματιά που πάντα έπεφτε πάνω του τυχαία, αφού αυτή τον αγνοούσε και φάνταζε λογικό διότι ήταν τόσο διαφορετικοί μεταξύ τους. Αυτός όμως για κάποιο λόγο την αγάπησε. Του έφτανε να την βλέπει για μια στιγμή για να λάμψει ολόκληρος. Δεν τον ένοιαζε που τον αγνοούσε, το μόνο που ήθελε ήταν να είναι ευτυχισμένη εκείνη ή έστω να νομίζει πως είναι. Γιατί ήταν τόσο διαφορετικοί μεταξύ τους που ο καθένας τους όριζε την ευτυχία αλλιώς. Αυτός όμως ζούσε την κάθε μέρα του με ένα ακόμα βάρος. Ήξερε πως η ευτυχία όπως την όριζε ο ίδιος ήταν η πραγματική ευτυχία. Έτσι έπρεπε να διαλέξει να δείξει στην αγαπημένη του την πραγματική ευτυχία, κάτι όμως που θα είχε σαν αποτέλεσμα να καταλήξει δυστυχισμένη αφού θα τον απόρριπτε και θα συνειδητοποιούσε τότε ότι όλα αυτά που πίστευε ότι την κάνουν ευτυχισμένη δεν είχαν καμία αξία. Έτσι δεν θα κατάληγε μόνο αυτή δυστυχισμένη αλλά και ο ίδιος θα ήταν διπλά δυστυχισμένος αφού θα έπρεπε να ζήσει με τις τύψεις που θα του δημιουργούνταν από την δυστυχία της αγαπημένης του, αφού ο ίδιος θα ευθυνόταν για αυτή την κατάσταση. Έτσι λοιπόν διάλεγε να την αφήσει στην άγνοια της και να νομίζει πως είναι ευτυχισμένη. Εκείνη όμως, μη γνωρίζοντας όλα αυτά, συνέχισε να έχει την ίδια και ακόμα χειρότερη συμπεριφορά προς εκείνον. Όχι μόνο πλέον τον αγνοούσε αλλά είχε αρχίσει και να τον περιφρονεί.

Βλέποντας αυτά οι πρώτοι Θεοί του κόσμου αποφάσισαν να επέμβουν. Ζήτησαν από τον άντρα είτε να διαλέξει την τιμωρία της αγαπημένης του είτε να τους ενώσουν τις μοίρες τους. Για τον άντρα αυτή ήταν μια πολύ δύσκολη απόφαση που έπρεπε να πάρει αφού δεν γινόταν να αψηφήσει τους πρώτους Θεούς του κόσμου. Δεν θα άντεχε να διαλέξει την τιμωρία της αγαπημένης του αλλά και να είναι μαζί εξαναγκαστικά ήταν κάτι το οποίο δεν το επιθυμούσε. Έτσι λοιπόν διάλεξε μια μέση λύση που και πάλι αυτόν θα τον πόναγε περισσότερο. Διάλεξε ο ίδιος να γίνει ο Ήλιος που θα φώτιζε τους ανθρώπους, όπως φώτιζε η καρδιά του όταν αντάμωνε την αγαπημένη του, και η αγαπημένη να γίνει η Σελήνη, ένας μεγάλος καθρέπτης που θα καθρέπτιζε τους ανθρώπους και όλη αυτή την μιζέρια που κουβαλάνε πάνω τους. Μια μιζέρια που τους κάνει να νομίζουν πως είναι ευτυχισμένοι, κι αφού οι άνθρωποι νομίζουν πως είναι ευτυχισμένοι, το ίδιο θα νομίζει και ο καθρέπτης τους η Σελήνη, όπως το νόμιζε άλλωστε τόσο καιρό. Όσο αφορά για τον Ήλιο του φτάνουν ακόμα οι λίγες στιγμές που συνυπάρχουν με την Σελήνη στον ίδιο ουρανό.

Η ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ

Περίμενε καιρό. Άραγε είχε έρθει πλέον η ώρα να υλοποιήσει την σωστή απόφαση; Το σκέφτηκε χιλιάδες φορές όλα αυτά τα χρόνια και πάντα στην ίδια απόφαση κατέληγε. Πότε όμως δεν βρήκε την ψυχική δύναμη να κάνει πράξη την απόφαση της, παρόλο που ήταν σωστή, και έτσι συνέχιζε να κάνει υπομονή . Δεν είναι εύκολο μια μάνα να σκοτώσει το παιδί της, ακόμα και αν αυτό την σκοτώνει σιγά και μεθοδικά κάθε λεπτό που περνάει. Ακόμα και αν αυτό σκοτώνει μαζί με την ίδια και τα υπόλοιπα παιδιά της, τα ίδια του τα αδέλφια. Ίσως να της ήταν τόσο δύσκολο γιατί για κάποιο περίεργο λόγο το συγκεκριμένο παιδί το αγάπησε περισσότερο από τα υπόλοιπα . Για αυτό του έδωσε το προνόμιο να σκέφτεται και την ευθύνη να γίνει ο αρχηγός της μεγάλης οικογένειας της. Όμως εάν ήθελε να σώσει την οικογένεια της θα έπρεπε να το σκοτώσει. Και πάλι όμως δεν μπορούσε ενώ είχε όλες τους τρόπους να το κάνει, παρόλο που όλο αυτό θα κράταγε μόνο μια στιγμή, μια στιγμή όμως που πλήγωνε για πάντα την καρδιά της. Έτσι πάντα στο τέλος άλλαζε την απόφαση της και διάλεγε να αυτοκτονήσει αφού θα άφηνε τον άνθρωπο να οδηγήσει την οικογένεια στον θάνατο. Την μοίρα αυτή είχε διαλέξει ο άνθρωπος όταν σκότωνε συνειδητά την ίδια του την οικογένεια, γνωρίζοντας ότι στον θάνατο οδηγείται και ο ίδιος, απλά η φύση μας άφησε να διαβούμε αυτό τον δρόμο.

ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ

ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ, ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Οι πιο πολλοί πιστεύουν ότι το πνεύμα των ολυμπιακών αγώνων πλέον δεν έχει καμία σχέση με αυτό που πίστευαν ότι διακατέχει τους αγώνες στην αρχαιότητα, ή μήπως έχει; Ο μύθος λέει ότι οι ολυμπιακοί αγώνες στην αρχαιότητα ήταν ερασιτεχνικοί και το μόνο έπαθλο για τους νικητές ήταν το κλαδί ελιάς. Κάτι τέτοιο όμως δεν ισχύει αφού οι νικητές δέχονταν πλούσια δώρα από τους χορηγούς και χρηματοδοτούνταν κατά την διάρκεια της τετραετίας ώστε να αφιερωθούν αποκλειστικά στην προετοιμασία τους για τους αγώνες. Ο μύθος επίσης λέει πως κατά την διάρκεια των αγώνων σταματούσαν οι εχθροπραξίες, κάτι που είναι αναληθές και αυτό.

Το κόστος των πρώτων σύγχρονων ολυμπιακών αγώνων στην Αθήνα ενώ είχε υπολογιστεί σε διακόσες δραχμές ξεπέρασε τελικά το ένα εκατομμύριο. Οι αγώνες του 1900στο Παρίσι και του 1904 στο Σεν Λούις διεξήχθησαν στα πλαίσια των παγκόσμιων εκθέσεων. Ο επιχειρηματίας που είχε αναλάβει το οικονομικό κόστος των αγώνων του Σεν Λούις διοργάνωσε μαζί με το εθνολογικό παράρτημα της παγκόσμιας έκθεσης «ανθρωπολογικές ημέρες» όπου Ινδιάνοι, Νέγροι, και Κινέζοι χρησιμοποιήθηκαν σαν ατραξιόν ώστε να μπορέσει να καλύψει τα έξοδα των αγώνων από την περιέργεια του δυτικού πολιτισμού. Το 1908 στο Λονδίνο συμμετείχαν για πρώτη φορά γυναίκες. Επειδή όμως τότε (και καλά) οι γυναίκες δεν ήταν ίσες με τους άντρες, στις νικήτριες αντί μετάλλιο δόθηκε ένα απλό δίπλωμα. Στην Στοκχόλμη το 1912 νικητής στο πένταθλο και δέκαθλο αναδείχθηκε ο αμερικάνος Θορπ, ινδιάνικης καταγωγής. Ένα χρόνο μετά όμως του αφαίρεσαν τα μετάλλια με αφορμή το ότι στο παρελθόν είχε παίξει μπειζμπολ επί αμοιβή. Μήπως η ινδιάνικη του καταγωγή έπαιξε ρόλο; Το 1932 στο Λος Άντζελες πήραν μέρος 1700 αθλητές όσοι ήταν και οι άνεργοι που εισέρχονταν καθημερινά στην πόλη από την επαρχία για να πάρουν συσσίτιο. Την περίοδο των αγώνων οι άντρες άνεργοι άγγιζαν τους 70000. Τις γυναίκες βέβαια δεν μπήκε κανείς στον κόπο (για άλλη μια φορά) να τις μετρήσει.

Το 1935 ο πρόεδρος της εθνικής ολυμπιακής επιτροπής των Η.Π.Α και μετέπειτα της ΔΟΕ , Άβερι Μπράνταζ, μετά από επίσκεψη του στην Γερμανία εξέφρασε την πεποίθηση του για την εντιμότητα της γερμανικής κυβέρνησης απορρίπτοντας τις εκκλήσεις Εβραίων για μποϊκοτάρισμα των αγώνων στο Βερολίνο το 1936. Οι αγώνες στο Βερολίνο μετατρέπονται στο μεγαλύτερο υπερθέαμα διεθνούς προπαγάνδας του ναζιστικού καθεστώς και απαγορεύεται η συμμετοχή σε πολλούς Εβραίους αθλητές. Στα πρότυπα της ναζιστικής πορείας με τις δάδες προς την κατάληψη της εξουσίας για πρώτη φορά οργανώνεται από το καθεστώς του Χίτλερ η αφή της φλόγας από την Ολυμπία και η λαμπαδηδρομία ως την φιλοξενούσα πόλη ( κάτι το οποίο διατηρείται ως και σήμερα).

Το 1956 στη Μελβούρνη, η Κίνα απέχει εξαιτίας της συμμετοχής του Ταϊβάν, Αίγυπτος και Λίβανος δεν συμμετέχουν λόγω της κρίσης στο Σουέζ, Λιχνενστάιν, Ισπανία και άλλες χώρες αποσύρονται διαμαρτυρόμενες για την Σοβιετική επέμβαση στην Ουγγαρία. Τα υπέρογκα ποσά που δαπανά η κυβέρνηση του Μεξικό για τους ολυμπιακούς αγώνες του 1968 ένα τεράστιο κύμα διαμαρτυρίας κατά των αγώνων. Η κυβέρνηση δολοφονεί 300 διαδηλωτές και τραυματίζει χιλιάδες λίγες μέρες πριν την έναρξη της ολυμπιάδας. Στο μεταξύ η πρόσκληση της ΔΟΕ στην ρατσιστική Ν. Αφρική πυροδοτεί κύμα αντιδράσεων. Στην απονομή των 200 μέτρων καθώς ακούγεται ο εθνικός ύμνος των Η.Π.Α οι Τομι Σμιθ ( χρυσό μετάλλιο ) και Τζον Κάρλος ( χάλκινο ) υψώνουν τις γαντοφορεμένες γροθιές τους , σύμβολο του ριζοσπαστικού κινήματος της « Μαύρης Δύναμης », και σκύβουν τα κεφάλια τους ώστε να μην κοιτάνε την σημαία των Η.Π.Α.

Το 1972 Παλαιστίνιοι κομάντος εισβάλουν στους κοιτώνες της ισραηλινής αποστολής και κρατούν όμηρους ισραηλινούς αθλητές. Η αστυνομία οργανώνει επιχείρηση φιάσκο που καταλήγει στο να σκοτωθούν 11 Ισραηλινοί, 5 Παλαιστίνιοι και 1 Γερμανός. Το 1980 στην Μόσχα παρά την εμμονή του « σοσιαλιστικού καθεστώς » για τον ερασιτεχνικό χαρακτήρα των αγώνων υπήρχαν πάνω από 200 επίσημα προϊόντα. Οι αγώνες του 1984 στο Λος Άντζελες αποτελούν το πρότυπο διοργάνωσης αγώνων μέχρι και σήμερα. Οι αγώνες αυτοί μένουν στην ιστορία με τα ονόματα The hamburger Olympics και οι αγώνες των πολυεθνικών. Πριν τους αγώνες στη Σεούλ το 1988 υπήρχαν πολλές διαδηλώσει φοιτητών και μαθητών εναντίον του δικτατορικού καθεστώτος της χώρας που χρησιμοποίησε τους αγώνες για να καλλωπίσει την διεθνή του εικόνα. Το 1992 ο Σαμαρανκ χαρίζει τους αγώνες στην πατρίδα και σε μια σειρά από σπόνσορες τους οποίους ευχαριστεί κατά την τελετή λήξης. Οι ολυμπιακοί αγώνες της coca cola και του CNN ( Ατλάντα 1996 ) σημαδεύονται από έκρηξη βόμβας στο ολυμπιακό πάρκο , που αποτελούσε εκθεσιακό κέντρο, με αποτέλεσμα τον τραυματισμό πάνω από 100 ανθρώπων και τον θάνατο 2 ανθρώπων. Το τέλος των αγώνων βρίσκει την πόλη καταχρεωμένη. Για τους αγώνες του Σίδνευ ψηφίζεται νόμος έκτακτων μέτρων που μεριμνεί για την χρήση στρατού όπου οι αστυνομικές δυνάμεις θα φανούν ανεπαρκείς και απαγορεύεται το μοίρασμα προκηρύξεων. Στην Αθήνα το 2004 οι αγώνες σημαδεύτηκαν από την τσιμεντοποίηση της πόλης το κλίμα τρομολαγνείας, την παραβίαση ανθρώπινων δικαιωμάτων, τον χορό των χορηγών , τις δολοφονίες εργατών στα ολυμπιακά έργα αλλά και την ανοχή του κόσμου σε όλα αυτά.

Οι ολυμπιακοί αγώνες προβάλλονται σαν το μεγαλύτερο πολιτιστικό γεγονός που μπορεί να γίνει, ενώ στην πραγματικότητα είναι μια χαρακτηριστικοί έκφραση της παγκοσμιοποίησης. Μέσω των ολυμπιακών αγώνων μεγαλώνει ο εθνικισμός και το αίσθημα του ισχυρού. Η ΔΟΕ διαχειρίζεται το εμπόρευμα ολυμπιακοί αγώνες προς όφελος των πολυεθνικών εταιρειών, των δικτύων ΜΜΕ και των ισχυρών κρατών.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΟΛΟΓΟΥΣ

Αριθμός δισεκατομμυριούχων στον κόσμο το 1994 358

Αριθμός δισεκατομμυριούχων στον κόσμο το 1994 358

Εισόδημα των 358 πλουσιότερων ανθρώπων του πλανήτη: $762 δις

Αριθμός των φτωχότερων κατοίκων του πλανήτη που συγκεντρώνουν συνολικά εισόδημα $762 δις: 2.400.000.000

Ποσοστό του παγκόσμιου εισοδήματος που πηγαίνει στο ένα πέμπτο των πλουσιότερων της Γης: 83%

Ποσοστό του παγκόσμιου εισοδήματος που πηγαίνει στο ένα πέμπτο των φτωχότερων της Γης: 1%

Αριθμός δισεκατομμυριούχων στο Μεξικό το 1994: 24

Συνολικό εισόδημα των 17 εκατ. φτωχότερων Μεξικανών πέρυσι: $6.600.000.000

Εισόδημα του πλουσιότερου Μεξικανού: $6.600.000.000

Τα λόγια μάλλον περιττεύουν

K.F.C ( ΚΑΙ ΌΧΙ ΜΟΝΟ )

Τα Κ. F. C , η γνωστή αμερικάνικη αλυσίδα φαγητού ήταν για χρόνια μέλος της αμερικάνικης παράδοσης. Στο παρελθόν το όνομα της συγκεκριμένης αλυσίδας ήταν Kentucky Fried Chicken, που στην πορεία αντικαταστήθηκε από το όνομα K.F.C. Αυτό συνέβη όχι για λόγους συντομίας η marketing αλλά γιατί δεν μπορούν πλέον να χρησιμοποιούν τον όρο chicken, που σημαίνει κοτόπουλο λόγω το ότι πλέον δεν χρησιμοποιούν αληθινά κοτόπουλα αλλά γενετικούς μεταλλαγμένους οργανισμούς που διατηρούνται στην ζωή μέσω σωλήνων που βάζουν στο σώμα τους. Οι οργανισμοί αυτοί δεν έχουν ούτε ράμφος αλλά ούτε χρειάζονται ξεπουπούλιασμα κάτι που έχει σαν συνέπεια την μείωση του κόστους παραγωγής για τα K.F.C. Η σκελετική δομή των οργανισμών αυτών συρρικνώνεται δραματικά ώστε να παράγουν περισσότερο κρέας.

Μου φαίνεται πως το κακό με τα μεταλλαγμένα έχει πλέον παραγίνει. Μπορεί να μην έχω τις γνώσεις να αναφερθώ παραπάνω αλλά αυτό που μπορώ να πω με περίσσια σιγουριά και χωρίς κανένα ενδοιασμό είναι το εξής . Το ότι αυτοί που παράγουν μεταλλαγμένα προϊόντα είτε είναι η Μοσάντο είτε τα K.F.C. είτε η Nestle είτε απλά κάποιος αγρότης στον Έβρο για μένα είναι στην ίδια μοίρα και έχουν το ίδιο μερίδιο ευθύνης.

Υ.Γ: Το παρόν μήνυμα ( διότι για μήνυμα πρόκειται ) είναι το πρώτο post που ανεβαίνει το οποίο δεν έχει τόσο έντονο πολιτιστικό θέμα αλλά ούτε επρόκειτο για προσωπική εμπειρία. Ο λόγος που γίνεται αυτό είναι γιατί τα μεταλλαγμένα προϊόντα είναι κάτι πολύ σημαντικό και επικίνδυνο για να συνεχίσουμε να το αγνοούμε.