ACTIVE MEMBER - ΚΑΛΑ ΚΡΑΣΙΑ

Βαγγέλη εσύ θα με καταλάβεις...

ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΜΑΣ

Η βουλή κλειστή (όχι και πως αν ήταν ανοιχτή θα άλλαζε κάτι ), κάθε κίνηση μας καταγράφεται , φασίστες με τις πλάτες των μπάτσων φανερά και απροκάλυπτα βαράνε κόσμο, ρουφιάνοι σε κανάλια και φυλλάδες τα συγκαλύπτουν, παιδιά δολοφονούνται από σφαίρες που εξοστρακίζονται και οι πιο πολλοί ανεχόμαστε αυτή την κατάσταση. Αν αυτό είναι δημοκρατία να την χαιρόμαστε...

...παίρνει εκδίκηση ο φασίστας ο ευνούχος
τώρα ο μπάτσος είναι γείτονας μας και αριστούχος...

ΠΑΕΙ ΚΑΙΡΟΣ

Πάει καιρός από τότε που όταν αντίκριζα τον ήλιο ένοιωθα την ζεστασιά του και όχι την μοναξιά του.

Πάει καιρός από τότε που η σελήνη ήταν απλά στην φαντασία μου και όχι η ζωή μου όλη.

Πάει καιρός από τότε που το κόκκινο μου θύμιζε το πάθος μου και όχι το αίμα που κυλάει από την πληγή μου.

Πάει καιρός από τότε που η Άνοιξη έφερνε χαρά, αρώματα και χρώματα αντί θλίψη, πόνο και πίκρα.

Πάει καιρός από τότε που ο φόβος ήταν άγνωστος και όχι με το ζόρι συνοδοιπόρος.

Πάει καιρός από τότε που η βιασύνη ελευθέρωνε τις λέξεις αντί να τις σκοτώνει.

Πάει καιρός από τότε που το κελί μου μεγάλωνε αντί να μικραίνει όλο και πιο πολύ μέχρι που να με πνίξει.

Πάει καιρός από τότε που αριστερά στο στήθος μου είχα καρδιά αντί χίλια διαλυμένα κομμάτια.

Πάει καιρός.....

Είμαι σίγουρος πως τους αναστατώνεις εκεί ψηλά... Καλή αντάμωση αδερφέ μου....

ΝΥΧΤΕΣ ΑΤΕΛΕΙΩΤΕΣ

Είναι κάποιες νύχτες που η μοναξιά μοιάζει να είναι ασήκωτη αλλά ένας φίλος αρκεί για να μοιραστείς το βάρος της.

Είναι κάποιες νύχτες που ο πόνος φαίνεται αβάσταχτος αλλά λίγο ή πολύ αλκοόλ σε κάνει να τον ξεχνάς.

Είναι κάποιες νύχτες που η απογοήτευση σου μπορεί και σβήνει όπως ένα τσιγάρο στο τασάκι.

Είναι κάποιες νύχτες που τη πίκρα σου τη διώχνει μακριά η μουσική.

Είναι κάποιες νύχτες που μπορείς ακόμα να γίνεσαι παιδί και να διώχνεις από πάνω σου τις ευθύνες που ανέλαβες.

Είναι κάποιες νύχτες που ένα όνειρο σου δίνει την δύναμη που χρειάζεσαι για να τις περάσεις.

Είναι κάποιες νύχτες που το δάκρυ σου γίνεται κραυγή και ακούγεται παντού μέχρι να βρεθεί κάποιος να σε βοηθήσει.

Είναι κάποιες νύχτες που η απουσία της σε σπρώχνει να κάνεις λάθη απλά για να αντέξεις να αντικρίσεις το ξημέρωμα

Όμως πλησιάζουν και οι νύχτες που:

Κανένας δεν θα μπορεί να σηκώσει το βάρος της μοναξιάς σου.

Ο πόνος θα είναι πραγματικά αβάσταχτος και όσο αλκοόλ κι αν πιεις δεν θα τον ξεχνάς.

Η απογοήτευση σου θα πάρει φωτιά και θα κάψει και σένα μαζί.

Δεν θα ακούγεται καμία μουσική για να διώξει την πίκρα σου.

Θα καταλάβεις πως το παιδί, που κάποτε ήσουν, δεν υπάρχει πια.

Το όνειρο θα δώσει μόνιμα την θέση του στο μεγαλύτερο σου εφιάλτη και τότε θα είσαι το πιο αδύναμο του κόσμου πλάσμα.

Η κραυγή σου θα είναι βουβή και θα μείνεις αβοήθητος.

Δεν θα αντέχεις να κάνεις άλλα λάθη και δεν θα ξέρεις τότε εάν θα έρθει το ξημέρωμα.

... κι αν φοβάμαι κάτι στη ζωή μου είναι αυτές οι νύχτες ... νύχτες ατέλειωτες και συνάμα τελευταίες...

ΠΩΣ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ;

Πως να σου πω πως κάθε μου σκέψη γυρνάει γύρω από σένα;

Πως να σου πω πως κάθε μου χαμόγελο είναι ψεύτικο εάν δεν είσαι δίπλα μου;

Πως να σου πω πως τα βράδια φοβάμαι να κοιμηθώ γιατί έχεις στοιχειώσει τα όνειρα μου;

Πως να σου πω πως μόνο εσύ μπορείς να ενώσεις τα κομμάτια της καρδιάς μου;

Πως να σου πω πως συνήθισα το πόνο απλά για να σε βλέπω να χαμογελάς;

Πως να σου πω πως χωρίς εσένα απλά επιζώ και δεν ζω;

Πως να σου πω πως ό,τι δεν μπορούσα να φανταστώ και να νοιώσω το βρήκα μέσα στα δυο σου μάτια;

Πως να σου πω πως πάντα θα κρατώ μια ανοιχτή πληγή για να την επουλώσεις;

ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΑΠΟ ΚΑΛΑΜΠΟΚΙ

Οι πρώτοι θεοί του κόσμου είχαν πολλά για να περηφανευτούν. Είχαν τη φύση, τα ζώα και τους ανθρώπους από καλαμπόκι. Όμως είχαν και κάτι το όποίο τους έκανε να ντρέπονται, τον άνθρωπο. Αυτό ήταν και το μεγαλύτερο τους λάθος. Οι πρώτοι θεοί του κόσμου ήταν δίκαιοι και αγαθοί, για αυτό και μάλλον ο άνθρωπος δεν δυσκολεύτηκε να τους τρέψει σε φυγή και να τους αντικαταστήσει με θεούς πολεμοχαρείς, όπως ήταν και ο ίδιος άλλωστε.
Αφού εκδίωξε τους πρώτους θεούς του κόσμου ο άνθρωπος αποφάσισε να καταστρέψει την ομορφιά της φύσης. Ο λόγος ήταν απλός. Η ομορφιά της έκανε την ασχήμια του να φαίνεται πιο έντονη. Έκαψε τα δάση για να χτίσει τσιμεντένια κτίρια φυλακές. Μόλυνε τα νερά της αφού τα λέκιασε με το αίμα του. Γέμισε την πλάση όλη με φουγάρα για να κάνει το γαλάζιο του ουρανού γκρίζο και να μοιάζει με τη ψυχή του.
Ο άνθρωπος το πόσο μοχθηρός ήταν το απέδειξε ακόμα πιο πολύ με τη στάση του απέναντι στα ζώα, το πιο αγνά πλάσματα που πάτησαν ποτέ το πόδι τους σε αυτή τη πλάση. Τα κυνήγησε, τα βασάνισε και τα σκότωσε απλά και μόνο για να θρέψει τις ορέξεις του και να αποδείξει την δήθεν ανωτερότητα του.
Επόμενος στόχος που του έμενε για να εξολοθρεύσει ήταν οι πρώτοι κάτοικοι αυτού του ταλαιπωρημένου κόσμου, οι άνθρωποι από καλαμπόκι. Ο λόγος που τους κυνηγούσε είναι και πάλι απλός. Οι άνθρωποι από καλαμπόκι ήταν δίκαιοι και αγαθοί. Όταν αγαπούσαν, αγαπούσαν για πάντα και ας τους πόναγε αυτό για μια ζωή. Μίσος δεν ένοιωσαν ποτέ τους. Ήταν συνεπής στα πιστεύω και στο λόγο τους. Κάποιοι έλεγαν ακόμα και πως είναι μάγοι, αφού από κάθε ανάσα τους δημιουργούσαν ζωή. Τα μάτια τους ήταν τόσο καθαρά και αλέκιαστα από το ψέμα που μπορούσες να δεις ολόκληρη την ψυχή τους μέσα από αυτά. Όλα αυτά έκαναν τους ανθρώπους να ζηλεύουν. Αντί όμως να προσπαθήσουν να τους μοιάσουν οι άνθρωποι αποφάσισαν να τους εκμεταλλευτούν, να τους υποδουλώσουν, να κλέψουν την αξιοπρέπεια τους και τέλος να τους σκοτώσουν.
Η προσπάθεια για τον αφανισμό των ανθρώπων από καλαμπόκι συνεχίζεται ως και σήμερα. Ο άνθρωπος θα σταματήσει μόνο όταν και ο τελευταίος άνθρωπος από καλαμπόκι χαθεί. Ο άνθρωπος στην προσπάθεια του για να τους εξολοθρεύσει άλλους τους αλυσόδεσε , άλλους τους κάρφωσε με σπαθιά, άλλους τους έριξε στην πυρά, σε άλλους στέρησε την μιλιά τους, άλλους τους βασάνισε μέχρι και την τελευταία τους στιγμή και άλλους απλά αφού τους έκανε ίδιους με αυτόν τους αφομοίωσε στην κοινωνία του.
Αυτοί που επέζησαν είναι αυτοί που οι αλυσίδες μπορεί να κρατάνε υπόδουλο το σώμα τους αλλά η ψυχή τους ταξιδεύει χωρίς να την περιορίζει κανείς. Αυτοί που επέζησαν είναι αυτοί που όταν τους κάρφωναν με σπαθιά αυτά τους διαπέρασαν και έγιναν αγκάθια για να τους προστατεύουν από τους εχθρούς τους, οι επονομαζόμενοι κάκτοι. Αυτοί που επέζησαν είναι αυτοί που η φωτιά δεν τους τρομάζει αφού αυτή τους γέννησε. Αυτοί που επέζησαν είναι αυτοί που η μιλιά τους είναι στο βλέμμα τους. Αυτοί που επέζησαν είναι αυτοί που έκαναν τον πόνο αδερφό και έμαθαν να ζούνε μαζί του. Αυτοί που επέζησαν είναι αυτοί που διάλεξαν να γίνουν μοναξιώτες σε αυτή τη κοινωνία που τόσο πολύ θέλει να μας κατηγοριοποιεί σε κοινωνικές ομάδες .
Το ποιος θα επιζήσει όμως δεν εξαρτάται ούτε από τον άνθρωπο αλλά ούτε, δυστυχώς, από τους ανθρώπους από καλαμπόκι. Εξαρτάται από όλους εμάς που βρισκόμαστε ανάμεσα στον άνθρωπο και στους ανθρώπους από καλαμπόκι. Αλλά δυστυχώς και εμείς συνήθως διαλέγουμε τη λάθος πλευρά.