Μια στιγμή που ευχαριστιέμαι και χαίρομαι αφάνταστα είναι εκείνη κατά την οποία η ανάγκη που έχουμε όλοι μας για να εκφραστούμε βρίσκει τον τρόπο και επιβάλλεται της πεζότητας με την οποία έχει μπολιαστεί η σκέψη και η ζωή μας. Κάποιες φορές μάλιστα αυτή η στιγμή έρχεται μετά από μερικά ποτά και όταν ένα τσιγάρο είναι ανίκανο να κρατήσει τα κατακόκκινα μάτια μου ξύπνια. Είναι μαγική αυτή η στιγμή γιατί είναι από τις λίγες φορές που τα όνειρα μπλέκονται με την πραγματικότητα και τότε ο δρόμος από το μυαλό στο χαρτί είναι ορθάνοιχτος. Και παρόλο που όταν ξυπνήσω το πρωί μπορεί το χαρτί να παραμένει άγραφο, εμένα θα μου φτάνει εκείνη η στιγμή γιατί έστω και για ένα δευτερόλεπτο αυτά που πραγματικά επιθυμούσα να πω , σχηματίστηκαν μέσα στο μυαλό μου.

ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΕΚΕΜΒΡΗ

Σε μια χώρα δειλών εξουσιαστών και ηθελημένα εξουσιαζόμενων, σε μια χώρα που η αξιοπρέπεια κρίνεται προσαχθείσα και προφυλακιστέα, σε μια χώρα που η συνενοχή θεωρείται αρετή και προτέρημα, σε μια χώρα που η κοινή γνώμη δεν χρειάζεται κανέναν πια για να περιφρουρεί τα όρια της σκλαβιάς της, σε μια χώρα σαν αυτή εδώ δηλαδή βαφτίσου απάτριδος, γίνε μίασμα της κοινωνίας και βγες στο περιθώριο αν θες να ξεπλύνεις λίγο από το αίμα λεκιάζει τα χέρια σου... Πολλές φορές όταν γράφω είμαι απόλυτος και αυτή μάλλον είναι μία από αυτές, αλλά δεν θα έγραφα ποτέ κάτι τέτοιο αν και εγώ ο ίδιος δεν αναγνώριζα πως και τα δικά μου χέρια είναι το ίδιο, ίσως και περισσότερο, λεκιασμένα.

ΓΙΑ ΟΣΑ ΜΕ ΠΙΚΡΑΝΑΝ

Για όσα με πίκραναν και σμπαράλιασαν αυτό που κάποτε χτύπαγε στη ζερβή του στήθους μου μεριά ...

Για όσα με πίκραναν και με λοξοδρόμησαν από τη ρότα μου...

Για όσα με πίκραναν και με πόνεσαν το μέγιστο που μπορεί να πονέσει μια θλιμμένη ψυχή ...

Για όσα με πίκραναν και πρόδωσαν την πίστη μου στο ΄΄ανθρώπινο΄΄ γένος...

Για όσα με πίκραναν και με άφησαν έρμαιο ανάμεσα σε δύο κόσμους...

Για όσα με πίκραναν και δεν με αποτέλειωσαν απλά για να τρέφονται από το αίμα που θα κυλάει παντοτινά από τη πληγή μου...

Για όσα με πίκραναν και μου έδωσαν μια ψευδαίσθηση ελευθερίας για να φαίνεται ακόμα πιο σκληρή η σκλαβιά μου...

Μελάνι από τη πένα μου για αυτά να μην χαραμιστεί ξανά ... καινούργιες ιδέες ....καινούργιους ανθρώπους ....καινούργιους κόσμους... αναζητώ...

Οι ιστορίες του γερό-Αντόνιο δυστυχώς δεν άλλαξαν το αποτέλεσμα της Δίκης. Το φως που καίει έσβησε με μιας σαν χύθηκε πάνω του το τζιν της νίκης. Η φάρμα κάηκε από όσα της χρέωσαν. Τα χειμερινά χελιδόνια έκαναν δώρο στην βροχή όση καρδιά μου απέμεινε. Ο μάγος και ο V δεν πέρασαν από εδώ. Χάθηκαν εκεί που δεν ξημέρωσε. Πριν χαθώ και εγώ με την σειρά μου φαντάζομαι μια μακρινή παραμυθία...

ΝΑ ΓΡΑΦΕΙΣ

Να γράφεις μόνο όταν έχεις τελειώσει το πρώτο ποτό.

Να γράφεις μόνο την νύχτα για να μην σε λιγοστεύει ο όχλος που κάποιοι βάφτισαν ανθρωπότητα.

Να γράφεις μόνο όταν οι αλυσίδες σου σφίγγουν και το κελί σου είναι κλειδωμένο.

Να γράφεις μόνο όταν τα αισθήματα και οι αισθήσεις σου φτάνουν στο έπακρο.

Να γράφεις μόνο όταν ο καιρός δεν πρέπει να περνάει.

Να γράφεις μόνο όταν μυαλό και χέρι γίνονται ένα.

Να γράφεις μόνο όταν έχεις την μοναξιά για συντροφιά.

Να γραφείς μόνο όταν ό,τι άλλο κι αν έκανες θα ήταν ανούσιο.

Αν εύχομαι να μην ήμουν θνητός θα ήταν για να μπορώ να περιγράψω τα μάτια της.

Αν εύχομαι να μην ήμουν θνητός θα ήταν για να μπορώ να περιγράψω τ’ άρωμα της.

Αν εύχομαι να μην ήμουν θνητός θα ήταν για να μπορώ να περιγράψω τα μαλλιά της.

Αν εύχομαι να μην ήμουν θνητός θα ήταν για να μπορώ να περιγράψω τ’ άγγιγμα της.

Αν εύχομαι να μην ήμουν θνητός θα ήταν για να μπορώ να περιγράψω το γέλιο της.

Αν εύχομαι να μην ήμουν θνητός θα ήταν για να μπορώ να περιγράψω τη φωνή της.

Αν εύχομαι να μην ήμουν θνητός θα ήταν για να μπορώ να περιγράψω το πόσο μου λείπει... το πόσο μου λείπω...

Αν όμως δεν ήμουν θνητός παρόλο που θα τα περιέγραφα δεν θα τα ένιωθα.




Υ.Γ: Σουλουπωμένα λόγια μεθυσμένης νυχτιάς , θυμάσαι αδερφέ;

ΘΑ ΕΡΘΩ ΞΑΝΑ

Θα έρθω ξανά του είπε, μάλλον από συνήθεια και χωρίς σίγουρα να το εννοεί, τον φίλησε πεταχτά και έτρεξε γρήγορα προς το τρένο για να μην βρέχεται. Εκείνος έμεινε ακίνητος και να κοιτάζει την πόρτα του τρένου μέχρι και που αναχώρησε. Δεν κοίταξε στα παράθυρα μήπως την δει και την χαιρετήσει καθώς το τρένο θα έφευγε. Δεν ήθελε η τελευταία του από εκείνη ανάμνηση να είναι η μορφή της που χάνεται καθώς το τρένο θα έφευγε. Έτσι κι αλλιώς αν εκείνη ήταν έστω και για μια στιγμή εκεί, είχε φύγει από καιρό. Προτιμούσε να κρατήσει σαν τελευταία εικόνα αυτή του αποχαιρετισμού και μιας ψεύτικης υπόσχεσης... Θα έρθω ξανά...
Θα έρθω ξανά...Νωπές ακόμα αυτές οι λέξεις στα αυτιά , στο μυαλό και στην καρδιά του και έμεινε εκεί στο σταθμό να περιμένει στην βροχή. Ώρα πολλή ή λίγη δεν είχε σημασία. Το κενό μέσα του για πρώτη φορά τον έκανε να μην παρατηρεί γύρω του. Ούτε την βροχή καταλάβαινε. Την είχε συνηθίσει ή μάλλον καλύτερα ήθελε να την συνηθίσει δίπλα του στις πιο σημαντικές στιγμές της ζωής του. Μακάρι κάποτε να γινόταν αυτό σκέφτηκε. Θα ήταν ωραία να είχε και κάτι άλλο να τον συντροφεύει σε αυτές τις στιγμές πέραν της μοναξιάς του. Τι ειρωνεία , δυο λέξεις , καταστάσεις , συναισθήματα που τον συντρόφευαν ήταν γένους θηλυκού. Είχε φτιάξει και τις μορφές τους μέσα στο μυαλό του. Η αλήθεια είναι ότι έμοιαζαν και αρκετά .Μπορεί να ήταν και ίδιες. Αλλά δεν είχε σημασία, μόνο εκείνη είχε σημασία και εκείνη είχε χαθεί κι ας του είχε πει: Θα έρθω ξανά....
Θα έρθω ξανά κατά λάθος έγραψε την επόμενη μέρα στο σημειωματάριο του. Σε μια σελίδα γεμάτη με ψηφία από συμφωνίες υπολοίπων και χρήσιμα άχρηστα τηλέφωνα έκανε αντίθεση αυτή η φράση. Το βλέμμα του έπεφτε συνέχεια πάνω σε αυτή τη φράση κάτι που τον καθιστούσε ανίκανο να κάνει το οτιδήποτε άλλο. Δεν του πήγαινε η καρδιά να την σβήσει ούτε και να αλλάξει σελίδα. Κάπνισε απανωτά δυο τσιγάρα , ήπιε λίγο καφέ αλλά τίποτα. Η μορφή της έμενε καρφωμένη στο μυαλό του. Ξαφνικά παρατήρησε πως βρέχει. Σύμπτωση; Μπορεί. Από ότι έμαθε όλη μέρα έβρεχε απλά αυτός δεν το είχε καταλάβει. Μπορεί κιόλας να είχε συνηθίσει την βροχή , όπως τόσο πολύ ήθελε. Αποφάσισε να πάει μια βόλτα έξω μήπως γλιτώσει λίγο από τις σκέψεις του. Η βροχή θα έκανε και πάλι παρέα και στην μοναξιά του. Όταν έφτασε στην πόρτα ένας συνάδελφος τον ρώτησε που πάει. Χωρίς να το καλοσκεφτεί αποκρίθηκε: Θα έρθω ξανά...
Θα έρθω ξανά ... μόνο αυτό του έβγαινε να γράψει. Ήθελε πολύ να γράψει κάτι άλλο εκείνο το βράδυ. Να ξεφύγει έστω και για λίγο το μυαλό του από εκείνη. Να νιώσει για λίγες στιγμές ελεύθερος και η σκέψη του να ταξιδέψει χωρίς χάρτη και δίχως να ξέρει και να τον νοιάζει το που θα κατέληγε. Αρκεί να μην κατέληγε πάλι σε εκείνη. Να αποδείξει στον εαυτό του πρώτα ότι μπορεί και δεν νιώθει χαμένος χωρίς εκείνη Δεν μπορούσε όμως, παρόλο που το προσπαθούσε μέχρι και που τα μάτια του άρχισαν να κλείνουν από την κούραση. Ήξερε τι έφερνε εκείνη η νύχτα και για αυτό την φοβόταν. Είχε ζήσει ανάλογες νύχτες στο πρόσφατο παρελθόν του. Ήξερε πως η μορφή της θα στοίχειωνε και πάλι τα όνειρα του. Ήξερε πως τα όνειρα αυτά τον κράταγαν πίσω , προσκολλημένο στο παρελθόν και σε μια ψεύτικη ανάμνηση , ίσως και φαντασίωση. Ήξερε ακριβώς ποιο θα ήταν το όνειρο του εκείνο το βράδυ...πάλι εκείνη και να του λέει : Θα έρθω ξανά...
Θα έρθω ξανά... Τον παίδευε αυτή η φράση όπως και εκείνο το δάκρυ που κύλησε για εκείνη αντί να κυλήσει για όλα όσα εκείνος ήταν έτοιμος να προδώσει για χάρη της. Όμως αυτή η φράση έγινε ξαφνικά και η λύτρωση του. Σαν να άκουσε για μια στιγμή τον εαυτό του να μιλάει στον εαυτό του και να λέει: Θα έρθω ξανά.... Σαν όρκος ακούστηκε . Έπρεπε και το όφειλε να συνεχίσει και θα συνέχιζε. Αυτός ο όρκος δεν μπορούσε να προδοθεί έτσι εύκολα. Μόνο όταν η γη θα έπαυε να γυρίζει θα τον πρόδιδε... και αυτό μόνο η αγάπη του για εκείνη μπορούσε να το κάνει, αρκεί εκείνη να του το ζήταγε. Όμως εκείνη δεν θα ξαναγύριζε παρόλο που του είχε πει: Θα έρθω ξανά...

ΜΑΥΡΟ

Να είναι μαύρο για να βρίσκω σε αυτό την δύναμη που άφησα να μου στερήσουν.

Να είναι μαύρο όπως το κελί μου όταν κλείνω το παράθυρο - ψευδαίσθηση της ελευθερίας.

Να είναι μαύρο για να μου θυμίζει τη μόνη σημαία που αναγνωρίζω και προσπαθώ να τιμήσω, εκείνη της άρνησης.

Να είναι μαύρο και να φέρνει στο πέπλο που απλώνει το σκοτάδι για να προστατέψει εκείνα που το φως από το τρόμο του επικήρυξε.

Να είναι μαύρο για να με απορροφήσει και να ταξιδέψω μέσα του μακριά από την αλλοτρίωση του τόπου αυτού.

Να είναι μαύρο γιατί στα μαύρα η θλίψη μου είναι πιο όμορφη.

Να είναι μαύρο για να ταιριάζει στο κομμάτι εκείνο της ψυχής μου που έμεινε αλέκιαστο από το γκρίζο του υπόλοιπου κόσμου.

Να είναι το φόντο μαύρο για να ταιριάζει στα μαύρα μου οχτάψυχα.