Δευτέρα, Ιουλίου 05, 2010

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ


Αν μια νυχτιά δεν σε κρατά ξύπνιο για να δεις το ξημέρωμα;

Αν δεν δεις τον ήλιο να χορεύει με την σελήνη;

Αν κάθε μέρα που περνά δεν σε αδειάζει;

Αν τα ανεκπλήρωτα δεν σε γοητεύουν;

Αν η βουή των ανθρώπων δεν σου μοιάζει ξένη;

Αν δεν νιώθεις ένα τραγούδι πως γράφτηκε μόνο για σένα;

Αν ένα μπουκάλι και ένα τσιγάρο δεν σε έχουν εξομολογήσει;

Αν ο πόνος δεν φιλιώνει πλάι σου;

Αν οι αρνήσεις σου δεν σε έχουν λυτρώσει;

Αν στην σκοτιά δεν έχεις κουρνιάσει;

Αν τη φωτιά δεν νιώθεις μητέρα;

Τότε πώς να νιώσεις, να γράψεις και να γίνεις ποίηση;

Αλλά πρώτα σκίσε όλους τους μπούσουλες… ακόμα και αυτόν.

4 σχόλια:

Βάσσια είπε...

Αν κάθε μέρα που περνά δεν σε αδειάζει;
Αν τα ανεκπλήρωτα δεν σε γοητεύουν;

Να αυτά κάνουμε.....

Αλλά και πως αλλιώς να γεννηθεί ποίηση;

Φιλιά
:-)

raslowbap είπε...

Σίγουρα και κάποιος άλλος τρόπος θα υπάρχει αλλά τουλάχιστον εγώ αυτόν ξέρω , ίσως γιατί αυτός μου ταιριάζει. Χαίρομαι που συμφωνούμε.

Την καληνύχτα μου :)

Sofaki είπε...

όμορφο κι αληθινό..

raslowbap είπε...

Καλώς ήρθες Sofaki. Σ' ευχαριστώ πολύ.

Την καληνύχτα μου :)