Δευτέρα, Οκτωβρίου 18, 2010

ΚΑΛΑ ΕΙΜΑΙ ΚΑΙ ΕΤΣΙ



Δεν θα γίνω ποτέ ματιά μαχαιριά του Μάρκος μέσα από πασαμοντάνι πάνω από την κοιλάδα αλλά ούτε και λίγο από όλα εκείνα που ονειρεύτηκε ο Κινγκ. Ούτε  θύμηση μπορώ να γίνω που οπλίζει το χέρι του Μίμη ή το χαμόγελο του εκείνο της αξιοπρέπειας στα  βασανιστήρια αλλά ούτε και χνάρι σαν εκείνα που άφηνε ο Άρης στα βουνά. Ούτε σφαίρα κερασμένη να προλαβαίνει κάθε φασίστα σε φυγή αλλά ούτε  και στιγμή μικρή γραμμένη από τον Μιχάλη σαν το πιο μεγάλο και απέθαντο μύθο.  Ούτε και ποίημα του Αθανασίου να μου ελαφραίνει την ψυχή ή διήγημα του Κάφκα γραμμένο στο σκοτάδι . Ούτε σκιάχτρο  μπορώ να γίνω που δεν διώχνει αλλά αντιθέτως σε αυτό κουρνιάζουν πουλιά αλλά ούτε και σκύλος που φωλιάζει τα δίποδα ζώα από εκδίκηση για τα χαμένα του αδέλφια.
Κι όμως καλά είμαι και έτσι ,και δεν το λέω καθόλου μοιρολατρικά αφού τα όμορφα που αντάμωσα και συνεχίζω ν’ ανταμώνω μου αρκούν για μια ζωή.

Η παρών ανάρτηση επηρεάστηκε από το τραγούδι των active member  Θα ‘θελα να  ‘μουν. Για προσωπικούς λόγους δεν παραθέτω κάποιο link όπου να μπορείτε να το ακούσετε αλλά παραθέτω τους στίχους του B.D.Foxmoor. Επίσης νομίζω πως έτσι θα είναι πιο εύκολο να ξεκινήσει κάποια συζήτηση γύρω από τα πρόσωπα που αναφέρεται το τραγούδι.
Θα 'θελα να' μουν μελάνι στην πένα του Καστοριάδη
και οργή πάνω στα μάτια του Πάμπλο,
γερασμένο σκυλί μπροστά απ' την πύλη του Άδη,
να γελάω και να θέλω τα σωθικά μου να βγάλω.
Να σας τη σπάω συνεχώς σαν τον Ραφαηλίδη,
αν γονατίζετε για κάποιο θεό,
να 'χα μια γλώσσα φαρμακωμένο λεπίδι,
αντί μια ψυχή ναυάγιο σε απέραντο βυθό.
Να 'μουν Εβραίος το '40 στη Θεσσαλονίκη
ή ένα κύμα μεγάλο πάνω στα ξερονήσια,
να 'στελνα πίσω τη ντροπή σ' αυτούς που ανήκει
και μια συγνώμη σ' αυτούς που χαθήκαν περίσσια.
Θα 'θελα σκλάβος να 'μουν με μαστιγιές στη πλάτη,
να κουβαλάω μάρμαρα του Παρθενώνα,
πεισματάρης μαθητής του Σωκράτη,
και τυφλός χριστιανός κάπου στον πρώτο αιώνα.
Στίχοι τούρκου ποιητή γραμμένοι σε λευκό κελί
και λίγο ελεύθερος στη χάση και στη φέξη,
να 'μουν αλλόθρησκου στο κούτελο φιλί
και το γέλιο το πικρό στο Πέραμα του Ξέρξη.
Να 'χα πάρει Ι 5 επί επταετίας,
να μην αντίκριζα μάτια προδομένα
κι από χέρι αριστερό άνευ αιτίας,
ψηφοδέλτιο άκυρο αλλαγής το '81.
Θα θελα να 'μουν μελωδία άγνωστη του Χατζηδάκη
και το επόμενο βιβλίο του Κοροβέση,
απ' τα ράσα αφορισμένος σαν τον Καζαντζάκη,
να πάω μ' αθάνατους αν περισσεύει θέση.
Του 2004 να λείπω το Σεπτέμβρη,
θα πάρει η μπάλα πολλούς στο πουθενά,
τα ποντίκια θα χορεύουνε στ' αλεύρι,
γνωστή εικόνα εγώ θα πάρω τα βουνά.

Θα 'θελα να 'μουν όσα σκότωσες πριν από μένα,
δήθεν για μένα.
Θα 'θελα να 'μουν όσα σκότωσες πριν από μένα
και δεν είναι γραμμένα.
Θα 'θελα να 'μουν όσα σκότωσες πριν από μένα,
τα μυθοπαρμένα.
Θα 'θελα να 'μουν όσα σκότωσες πριν από μένα,
σειρά μου και μένα.

Θα 'θελα να 'μουν μετανάστης στο μεταγωγών,
μπάτσος αυτόχειρας που τέλειωσε ωραία.
Μια φωνή δυνατή που αναφέρεται απών,
έλληνας λοχαγός που δεν πήγε στην Κορέα.
Μια στιγμή από το όνειρο του Ρήγα
και ντοκουμέντο μυστικό από τη Βάρκιζα,
ένα τραγούδι καμπίσιο από κολίγα
και το δάφνινο στεφάνι θα στο χάριζα.
Θα 'θελα να 'μουν ψωμί και κουκούτσι από ελιά
δίπλα σε άδειο από νερό χρυσό κανάτι
που θα καθόταν στο λαιμό του βασιλιά
στο γάμο του λαού με το παλάτι.
να 'μουν η πρώτη διαγραφή από το ΠΑΚ,
χαμένη μπάλα του γκολφ ξεμωραμένου εθνάρχη,
να 'μουνα σάτιρα σ' ένα κοινό γεμάτο τρακ
και τραγουδιάρης που να μη σέρνεται όπου λάχει
Να 'μουν η αντοχή του Ρένου του Αποστολίδη,
μια ιστορία αφηγημένη απ' τον Κατράκη.
Θα 'θελα να 'μουν σ' αλάνα αυτοσχέδιο παιχνίδι
κι ισόβια κάθειρξη απλά για ένα γκαζάκι.
Του Κώστα Βάρναλη να ήμουν η "Καμπάνα"
και το πινέλο του Θεόφιλου στο αίμα,
Θα θελα να 'μουν όσα δε σου 'παν, μάνα,
μήπως και δε με γένναγες μέσα στο ψέμα.

Αφού είμαι άτυχος και δεν ξαναγεννιέμαι,
έφτιαξα μόνος μου κάτι να καυχιέμαι.

4 σχόλια:

Sofaki είπε...

χμμ..πολύ ωραίο αυτό που έχεις γράψει..τωρα για το τραγουδι...δεν εχω κατσει να το ψάξω και παααρα πολυ αλλα δεν ξέρω έχω την εντύπωση πως ο Μιχαλης όλα όσα αναφέρει απλά θα ήθελε να τα είχε ζήσει απο πρώτο χέρι και ίσως αν τα ζούσε να είχε διαφορετική γνωμη είτε καλύτερη είτε χειρότερη...
Είναι πολύ ψαγμένο τραγούδι πάντως που ο καθένας μπορεί να δώσει ενα σωρό νοήματα...

Καλησπέρα :)

raslowbap είπε...

Καλησπέρα Σοφία,

Καλά και εγώ μην φανταστείς ότι το έχω ψάξει τόσο. Κάποια πράγματα επιγραμματικά και βιογραφικά να ξέρω για τα πρόσωπα που αναφέρονται . Άντε και κάνα δυο βιβλία να έχω διαβάσει από και για τον καθένα. Πάντως θα είχε νομίζω αρκετό ενδιαφέρον αν άνοιγε κάποια συζήτηση γύρω τους.
Την καλημέρα μου και πολλά γουφ γουφ :)

Βάσσια είπε...

Ras δεν μπορούμα πάντα να είμαστε αυτό που θέλαμε, και συχνά δεν εκτιμούμε αυτό που είμαστε και δεν θέλουμε.

Ο καθένας διαγράφει μια πορεία, αν αυτή τον κάνει να νιώθει "καλά" αυτό αξίζει.
Το να μην υπάρχει πορεία, αυτό είναι θλιβερό.

Οι στίχοι σφιχτοδεμένοι με πολλά νοήματα και ερμηνείες!

Καλό βράδυ
φιλιά
:-)

raslowbap είπε...

Καλησπέρα Βάσσια,

Το πρώτο μέρος του σχόλιου σου μου έφερε στο νου ένα σύνθημα ( σχτικά κοινό ) που κοσμεί πολλούς τοίχους :
Θέλω να γίνω αυτός που ήμουν όταν πριν γίνω αυτό που ήθελα τότε να γίνω...Μπορεί και να μην το μετέφερα επακριβώς αλλά η ουσία είναι μένει αυτή.

Όσον αφοράα το θέμα της πορείας θα με βρεις σύμφωνο απλά θα ήθελα να αναφέρω μια παράμετρο που θεωρώ πολύ σημαντική. Την αρχή της πορείας πρέπει να την κάνουμε εμείς. Αν η αρχή δεν είναι δικιά μας τότε χάνουμε τότε δεν μπορούμε να πιστωθούμε τίποτα από όλην πορεία. Καταλαβαίνεις βέβαια πως δεν αναφέρομαι σε κάποιο ερέθισμα που μπορεί να έχει κάποιος που να τον προτρέχει να ξεκινήσει κάτι.

Τέσπα καλησπερίζω γιατί πλάτιασα αρκετά ( περίεργο ) :):):)::):

Την καλησπέρα μου και πολλά γουφ γουφ :)