ΘΑ ΕΡΘΩ ΞΑΝΑ

Θα έρθω ξανά του είπε, μάλλον από συνήθεια και χωρίς σίγουρα να το εννοεί, τον φίλησε πεταχτά και έτρεξε γρήγορα προς το τρένο για να μην βρέχεται. Εκείνος έμεινε ακίνητος και να κοιτάζει την πόρτα του τρένου μέχρι και που αναχώρησε. Δεν κοίταξε στα παράθυρα μήπως την δει και την χαιρετήσει καθώς το τρένο θα έφευγε. Δεν ήθελε η τελευταία του από εκείνη ανάμνηση να είναι η μορφή της που χάνεται καθώς το τρένο θα έφευγε. Έτσι κι αλλιώς αν εκείνη ήταν έστω και για μια στιγμή εκεί, είχε φύγει από καιρό. Προτιμούσε να κρατήσει σαν τελευταία εικόνα αυτή του αποχαιρετισμού και μιας ψεύτικης υπόσχεσης... Θα έρθω ξανά...
Θα έρθω ξανά...Νωπές ακόμα αυτές οι λέξεις στα αυτιά , στο μυαλό και στην καρδιά του και έμεινε εκεί στο σταθμό να περιμένει στην βροχή. Ώρα πολλή ή λίγη δεν είχε σημασία. Το κενό μέσα του για πρώτη φορά τον έκανε να μην παρατηρεί γύρω του. Ούτε την βροχή καταλάβαινε. Την είχε συνηθίσει ή μάλλον καλύτερα ήθελε να την συνηθίσει δίπλα του στις πιο σημαντικές στιγμές της ζωής του. Μακάρι κάποτε να γινόταν αυτό σκέφτηκε. Θα ήταν ωραία να είχε και κάτι άλλο να τον συντροφεύει σε αυτές τις στιγμές πέραν της μοναξιάς του. Τι ειρωνεία , δυο λέξεις , καταστάσεις , συναισθήματα που τον συντρόφευαν ήταν γένους θηλυκού. Είχε φτιάξει και τις μορφές τους μέσα στο μυαλό του. Η αλήθεια είναι ότι έμοιαζαν και αρκετά .Μπορεί να ήταν και ίδιες. Αλλά δεν είχε σημασία, μόνο εκείνη είχε σημασία και εκείνη είχε χαθεί κι ας του είχε πει: Θα έρθω ξανά....
Θα έρθω ξανά κατά λάθος έγραψε την επόμενη μέρα στο σημειωματάριο του. Σε μια σελίδα γεμάτη με ψηφία από συμφωνίες υπολοίπων και χρήσιμα άχρηστα τηλέφωνα έκανε αντίθεση αυτή η φράση. Το βλέμμα του έπεφτε συνέχεια πάνω σε αυτή τη φράση κάτι που τον καθιστούσε ανίκανο να κάνει το οτιδήποτε άλλο. Δεν του πήγαινε η καρδιά να την σβήσει ούτε και να αλλάξει σελίδα. Κάπνισε απανωτά δυο τσιγάρα , ήπιε λίγο καφέ αλλά τίποτα. Η μορφή της έμενε καρφωμένη στο μυαλό του. Ξαφνικά παρατήρησε πως βρέχει. Σύμπτωση; Μπορεί. Από ότι έμαθε όλη μέρα έβρεχε απλά αυτός δεν το είχε καταλάβει. Μπορεί κιόλας να είχε συνηθίσει την βροχή , όπως τόσο πολύ ήθελε. Αποφάσισε να πάει μια βόλτα έξω μήπως γλιτώσει λίγο από τις σκέψεις του. Η βροχή θα έκανε και πάλι παρέα και στην μοναξιά του. Όταν έφτασε στην πόρτα ένας συνάδελφος τον ρώτησε που πάει. Χωρίς να το καλοσκεφτεί αποκρίθηκε: Θα έρθω ξανά...
Θα έρθω ξανά ... μόνο αυτό του έβγαινε να γράψει. Ήθελε πολύ να γράψει κάτι άλλο εκείνο το βράδυ. Να ξεφύγει έστω και για λίγο το μυαλό του από εκείνη. Να νιώσει για λίγες στιγμές ελεύθερος και η σκέψη του να ταξιδέψει χωρίς χάρτη και δίχως να ξέρει και να τον νοιάζει το που θα κατέληγε. Αρκεί να μην κατέληγε πάλι σε εκείνη. Να αποδείξει στον εαυτό του πρώτα ότι μπορεί και δεν νιώθει χαμένος χωρίς εκείνη Δεν μπορούσε όμως, παρόλο που το προσπαθούσε μέχρι και που τα μάτια του άρχισαν να κλείνουν από την κούραση. Ήξερε τι έφερνε εκείνη η νύχτα και για αυτό την φοβόταν. Είχε ζήσει ανάλογες νύχτες στο πρόσφατο παρελθόν του. Ήξερε πως η μορφή της θα στοίχειωνε και πάλι τα όνειρα του. Ήξερε πως τα όνειρα αυτά τον κράταγαν πίσω , προσκολλημένο στο παρελθόν και σε μια ψεύτικη ανάμνηση , ίσως και φαντασίωση. Ήξερε ακριβώς ποιο θα ήταν το όνειρο του εκείνο το βράδυ...πάλι εκείνη και να του λέει : Θα έρθω ξανά...
Θα έρθω ξανά... Τον παίδευε αυτή η φράση όπως και εκείνο το δάκρυ που κύλησε για εκείνη αντί να κυλήσει για όλα όσα εκείνος ήταν έτοιμος να προδώσει για χάρη της. Όμως αυτή η φράση έγινε ξαφνικά και η λύτρωση του. Σαν να άκουσε για μια στιγμή τον εαυτό του να μιλάει στον εαυτό του και να λέει: Θα έρθω ξανά.... Σαν όρκος ακούστηκε . Έπρεπε και το όφειλε να συνεχίσει και θα συνέχιζε. Αυτός ο όρκος δεν μπορούσε να προδοθεί έτσι εύκολα. Μόνο όταν η γη θα έπαυε να γυρίζει θα τον πρόδιδε... και αυτό μόνο η αγάπη του για εκείνη μπορούσε να το κάνει, αρκεί εκείνη να του το ζήταγε. Όμως εκείνη δεν θα ξαναγύριζε παρόλο που του είχε πει: Θα έρθω ξανά...

ΜΑΥΡΟ

Να είναι μαύρο για να βρίσκω σε αυτό την δύναμη που άφησα να μου στερήσουν.

Να είναι μαύρο όπως το κελί μου όταν κλείνω το παράθυρο - ψευδαίσθηση της ελευθερίας.

Να είναι μαύρο για να μου θυμίζει τη μόνη σημαία που αναγνωρίζω και προσπαθώ να τιμήσω, εκείνη της άρνησης.

Να είναι μαύρο και να φέρνει στο πέπλο που απλώνει το σκοτάδι για να προστατέψει εκείνα που το φως από το τρόμο του επικήρυξε.

Να είναι μαύρο για να με απορροφήσει και να ταξιδέψω μέσα του μακριά από την αλλοτρίωση του τόπου αυτού.

Να είναι μαύρο γιατί στα μαύρα η θλίψη μου είναι πιο όμορφη.

Να είναι μαύρο για να ταιριάζει στο κομμάτι εκείνο της ψυχής μου που έμεινε αλέκιαστο από το γκρίζο του υπόλοιπου κόσμου.

Να είναι το φόντο μαύρο για να ταιριάζει στα μαύρα μου οχτάψυχα.

Ακόμα μυρίζω το άρωμα σου στα σεντόνια. Όταν κλείνω τα μάτια μου η μορφή σου είναι αυτή που βλέπω και με βοηθά να ξεφύγω από την ασχήμια αυτού του τόπου. Σε βρίσκω να κρύβεσαι σε κάθε στίχο τραγουδιού και ας μην ήσουν ποτέ σου εκεί κι αν ήσουν μάλλον δεν το άξιζες. Τελικά ακόμα σε αγαπώ. Δεν είναι πισωγύρισμα όλα αυτά γιατί από ότι φαίνεται ποτέ δεν προχώρησα. Θα προχωρήσω όμως. Το χρωστάω στα όμορφα που μου έδειξε κάποιος. Το χρωστάω στο τσούγκρισμα και στα λόγια εκείνης της νυχτιάς .Το χρωστάω για όσα πλήγωσα και πρόδωσα. Το χρωστάω σε όποιον με νοιάστηκε και νοιάστηκα. Μέρα με τη μέρα θα είμαι και λίγο καλύτερα. Ώσπου μια μέρα θα είμαι ελεύθερος από την παρούσα απουσία σου… αλλά και τότε θα σε αγαπώ... κι ας με μισώ για αυτό.

VIVA LA REVOLUTION – ΕΚΛΟΓΙΚΟ ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑ

Κυρίες και κύριοι, ψηφοφόροι και αλητήριοι σας ενημερώνουμε πως το radicalistic για αυτό το post μεταμορφώνεται λίγο σε τρωκτικό, αφού παλεύει με μια άνιση μάχη εναντίον του χρόνου έτσι ώστε να προλάβει να ανεβάσει το συγκεκριμένο post πριν την εμφάνιση των πρώτων exit poll. Ας είναι και μαλακία δεν πειράζει αρκεί να το ανεβάσουμε πρώτοι , αυτό δεν ισχύει στο troktiko; Η ώρα είναι ήδη 17.33 για αυτό συγχωρέστε με για τα όποια λαθάκια θα υπάρχουν στο κείμενο.
Σε όλα τα πανηγυράκια συνηθίζεται να μαζεύονται παρέες για να τα παρακολουθούν μαζί. Άλλοι μαζεύονται και βλέπουν μπάλα ( συμμετέχω και εγώ σε αυτό όταν παίζει ο Ολυμπιακός ). Άλλοι μαζεύονται για να δουν την Eurovision ( μια φόρα είχα φωνάξει και εγώ μια φίλη μου σπίτι για να την παρακολουθήσουμε, αλλά δεν νομίζω ότι μετράει γιατί είχα άλλους σκοπούς....χαχαχα ,πλάκα κάνω ). Άλλοι μαζεύονται για να δουν τα όσκαρ ( θα μποϋκοτάρω τα όσκαρ μέχρι να πάρει ο Τζόνι ) κλπ.
Έτσι λοιπόν και εγώ σήμερα ήθελα να προσκαλέσω κάποιους παλιούς, μα πολύ παλιούς γνωστούς για να παρακολουθήσουμε μαζί τα εκλογικά αποτελέσματα. Σαν καλός οικοδεσπότης θα είχα προμηθευτεί με όλα τα απαραίτητα για την άψογη παρακολούθηση του πανηγυριού ( πατατάκια, φουντούνια, μπύρες, κλπ) και θα είχα κρύψει και την χύτρα για μην την βρουν και με τραβάνε.
Ευτυχώς με τους ανθρώπους αυτούς δεν έχω πλέον καμία επαφή και για αυτό δεν τους προσκάλεσα. Θα μαζευόμασταν όμως ωραίο παρεάκι. Π.χ ήθελα να προσκαλέσω την μικρή Αννούλα ( όχι αυτή από τα ανέκδοτα ). Παρόλο που έχω χρόνια να της μιλήσω είμαι σίγουρος πως λίγο πριν πάει να ψηφίσει, η μητέρα της θα της έβαλε στη τσάντα το ψηφοδέλτιο της δεξιάς και θα την παρακολουθούσε για να δει αν αυτό έριξε στη κάλπη. Η μητέρα της Αννούλας είναι μεγάλη περίπτωση. Αν κάποιος μπορεί να ψηφίσει στη θέση άλλου είναι εκείνη. Επίσης ήθελα να καλέσω και τον κυρ Κώστα. Αυτός είναι του καθεστώτος. Επειδή οι μέρες οι παλιές ξανάρχονται έχω την εντύπωση πως ήδη τώρα θα έχει ξαναφήσει μουστάκι. Νομίζω πάντως πως σήμερα θα είναι λίγο ξενερωμένος γιατί ο καιρός του τα χάλασε και είναι καλός. Αν είχε λίγο ψύχρα θα έβαζε το καλά φυλαγμένο τόσα χρόνια ζιβάγκο του. Επίσης θα καλούσα τον Δημήτρη. Ο Δημήτρης είναι μεγάλος επαναστάτης. Έχει κάνει 2 φορές περιφρούρηση στο πολυτεχνείο και άλλη μια στη Πεντέλη , αφού κάηκε όμως. Βέβαια όλα αυτά τα έχει κάνει κρυφά από τον πατέρα του , γιατί αν μάθαινε ο πατέρας του πως ο Δημήτρης έχει προσηλυτιστεί στο κόμμα ( μη ρωτάτε ποιο, το κόμμα είναι ένα ) ίσως και να τον έδιωχνε από το φτωχικό τους στην Εκάλη. Μάλλον θα καλούσα και την Βίκυ. Η Βίκυ σήμερα ως και την τελευταία στιγμή δεν θα ήξερε τι να ψηφίσει. Θα ήταν μεταξύ του σύριζα και των πράσινων οικολόγων. Έχει μια συμπάθεια στο σύριζα γιατί ο Αλέξης είναι ωραίο παιδί και λέει και στιχάκια από τον Αγγελάκα , που της αρέσει και αυτός. Αλλά της αρέσουν και οι πράσινοι οικολόγοι γιατί όλα αυτά με τις πράσινες θέσεις εργασίας, πράσινη οικονομία, πράσινη εξωτερική πολιτική κλπ της ακούγονται πολύ ωραία στα αυτιά της. Πάντως αν καλούσα όλους αυτούς μάλλον θα έκανα και μια εξαίρεση από ένα κανόνα μου και θα καλούσα και τον Θανασάκη. Άλλη περίπτωση και αυτός. Ενώ φαίνεται μια χαρά παιδί μόλις ανοίξει το στόμα του φρικάρεις. Αλλά τι να περιμένεις από άνθρωπο που αγοράζει την εφημερίδα στόκος και την κρύβει διακριτικά μέχρι να πάει σπίτι του;
Πω, πω ευτυχώς πια που δεν έχω καμία επαφή με αυτούς τους ανθρώπους. Τους σιχάθηκα , όπως σιχαινόμουν και εμένα όταν ήμουν μαζί τους. Και όπως πολύ καλά είπε κάποιος πριν λίγες μέρες όποιος τους ψήφισε να πάει με τον καημό.

Στο Bianco ...στον αδελφό μου...

Ο ουρανός είναι γαλάζιος γιατί είναι και τα μάτια σου.

Όταν ακούγονται βροντές είναι απλά γιατί δεν βολεύεσαι στην ησυχία.

Όταν έχει σύννεφα είναι γιατί θέλεις να κρυφτείς από τα δίποδα ζώα της γης.

Κι όταν απλώνω το χέρι μου στον ουρανό είναι για να σε χαϊδέψω.

Μπορεί να μην ήταν χρόνια πολλά αλλά σίγουρα ήταν καλά. Μου είπε η Σίμπα πως λυπάται που δεν σε γνώρισε. Θα την συμπαθούσες. Έχω φυλάξει τη πιο μεγάλη αγκαλιά για όταν ξαναβρεθούμε... Καλή αντάμωση αδερφέ μου...

ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑ

Θα μπορούσα να ζω για πάντα σε μια ψεύτικη άνοιξη. Να πλανιέμαι ή μάλλον καλύτερα να δηλητηριάζομαι από τα αρώματα της και να ξεριζώνω λουλούδια για να ικανοποιώ τις πρόσχαρες επιθυμίες μου. Ίσως και να μην είχα κανένα πρόβλημα με αυτό αρκεί να μην με γοήτευαν τόσο πολύ οι λίγες στιγμές, ίσως και οι μόνες αληθινές μου, που πέρασα στο χειμώνα έχοντας την βροχή για συντροφιά.

Θα μπορούσα να είμαι μόνιμα χαμογελαστός. Να περιφέρομαι παντού με ένα χαραγμένο από τη μιζέρια χαμόγελο στο προσωπείο που θα διάλεγα για πρόσωπο. Θα μπορούσα να γελάω με την δυστυχία και τον πόνο του άλλου. Θα μπορούσα να έπειθα πρώτα τον εαυτό μου και έπειτα όλους τους άλλους πως είμαι ευτυχισμένος. Θα μπορούσα, αλλά έτσι η θλίψη θα μου άφηνε το χέρι.

Θα μπορούσα να ζω στη μέρα. Να απολαμβάνω την ζεστασιά του ήλιου. Να νιώθω ασφαλής και προστατευμένος από ό,τι αντιπροσωπεύει το σκοτάδι για τους περισσότερους. Θα μπορούσα αρκεί το κάλεσμα του σκοταδιού να μην ακουγόταν τόσο λυρικό στα αυτιά μου και αν διάλεγα να μην το ακούσω να μην πρόδιδα όλη μου τη ζωή.

Θα μπορούσα να τρέφω τον εγωισμό μου. Να τον αφήνω να κυριαρχεί, όχι μόνο σε εμένα αλλά και στους άλλους. Να τον αφήνω να πληγώνει για να μην πληγωθώ. Να τον αφήνω να εκμεταλλεύεται τα πιο αδύναμα για να νιώθω δυνατός. Θα μπορούσα, αλλά έτσι θα κατασπάραζε όση ψυχή μου έχει απομείνει.

Θα μπορούσα να συμφιλιωθώ με τους εφιάλτες. Να τους εντάξω στη καθημερινότητα μου και σιγά-σιγά να τους κάνω εφιάλτες των άλλων. Ίσως να μπορούσα και εγώ να γίνω ο εφιάλτης των άλλων. Θα μπορούσα , ναι θα μπορούσα αρκεί να μην μου μίλαγε κάποιος για τα όνειρα και να μην πήγαινε στο τόπο που αυτά γεννιούνται.

Θα μπορούσα να λέω συνεχώς ναι και να αποδέχομαι τα πάντα αδιαμαρτύρητα. Να ενταχθώ και εγώ σε ένα ακίνδυνο target group ώστε να νιώσω κοινωνικά αποδεκτός και μέρος ενός μεγάλου κοινωνικού συνόλου. Θα μπορούσα αρκεί τα λίγα μου όχι να μην γινόντουσαν η σημαία μου.

Θα μπορούσα να είμαι στους κερδισμένους. Να είμαι σαν αυτούς, τους φαινομενικά πανίσχυρους που μάθαμε από μικροί να φοβόμαστε και να θαυμάζουμε. Να αποδεχτώ τον όποιο ρόλο μου μοιραστεί και να τον παίξω τόσο καλά που μετά από λίγο καιρό να ξεγελάω ακόμα και τον ίδιο μου τον εαυτό. Να γευτώ και εγώ λίγο αυτό που κάποιοι βάφτισαν νίκη. Θα μπορούσα αλλά προτιμώ τις πολλές και απανωτές ήττες μου.

Θα μπορούσα να γίνω τελείως ακίνδυνος και συνάμα αγαπητός σε όλους. Θα μπορούσα να έχω χίλιες κρυψώνες και χίλιους τρόπους διαφυγής όταν θα ερχόντουσαν τα δύσκολα. Θα μπορούσα ...αρκεί τα δύσκολα να μην ήταν τα μόνα αληθινά.

ΌΜΟΡΦΑ

Μια από τις διαφορές των μετρίων απ’ των σπουδαίων είναι ότι οι μέτριοι όταν γράφουν, γράφουν για το παρελθόν. Γράφουν για ό,τι έχουν ζήσει , νιώσει και μάθει , ίσως και από αποστήθιση , ως εκείνη την στιγμή. Οι σπουδαίοι όταν γράφουν, γράφουν για εκείνα που έρχονται και κάνεις δεν τα φαντάζεται. Για αυτό είναι σπουδαίοι , γιατί ξέρουν να διαβάζουν τα σημάδια των καιρών. Αυτά που οι περισσότεροι από εμάς ηθελημένα και μη ( καμία σημασία δεν έχει ) αγνοούμε. Για αυτό συνήθως και όλοι οι σπουδαίοι είναι παρεξηγημένοι.
Συνήθως και εγώ γράφω για το παρελθόν και το παρόν. Δεν αρνήθηκα ως τώρα την μετριότητα μου και ούτε θα την αρνηθώ ποτέ. Όταν γράφω για το παρόν μάλλον το κάνω επειδή είναι έντονο και μου είναι πιο εύκολο και αναγκαίο να το αποτυπώσω στο χαρτί. Όταν γράφω για το παρελθόν άλλες φορές μπορεί να το κάνω γιατί νιώθω πως με στοιχειώνει και θέλω να απαλλαγώ από αυτό. Άλλες πάλι φορές επειδή ο χρόνος, όπως συνηθίζω να λέω, είναι σχετικός και η καλή μνήμη είναι ευχή και κατάρα. Είναι πολλές οι στιγμές και τα συναισθήματα που ανεξαρτήτου το πότε τις ζήσαμε και τα νιώσαμε θα μείνουν για πάντα χαραγμένα τόσο έντονα μέσα μας και θα τα κουβαλάμε όπου και αν βρισκόμαστε σαν να μην κύλησε ποτέ ο χρόνος για αυτά.
Αν πρέπει να γράψω , κάτι για το μέλλον τότε θα είναι αυτό: Νιώθω (παρόλο που όλα δείχνουν και αποδεικνύουν το αντίθετο) πως πλησιάζει ολοένα και πιο πολύ η ώρα εκείνη που θα πρέπει να επιλέξουμε ποιο θα είναι το τέλος μας. Μακάρι ως τότε να μην χάσουμε αυτό, το διαφορετικό για τον καθένα μας που μας δίνει δύναμη, θάρρος και αντοχή ώστε να αντέξουμε το τίμημα και να επιλέξουμε τα όμορφα. Και όμορφα για μένα είναι η θλίψη που μου κρατάει το χέρι. Όμορφα είναι το να διαλέγεις να μοιραστείς με αποτέλεσμα να πληγωθείς. Όμορφα είναι το πέρασμα εκείνο το δύσβατο. Όμορφα είναι τα μάτια όταν γυαλίζουν και ό,τι τα κάνει να γυαλίζουν. Όμορφα είναι τα βλέμματα που νικάνε τα λόγια. Όμορφα είναι τα τραγούδια τα δυσνόητα. Όμορφα είναι όλα τα ανυποχώρητα. Όμορφα είναι οι πράξεις οι αμετανόητες. Όμορφα είναι τα όχι που λυτρώνουν και κρατάνε το κεφάλι μας ψηλά. Όμορφα είναι η πίκρα για αυτό που νομίζουμε πως καταντήσαμε. Όμορφα είναι οι στιγμές εκείνες που ξεφεύγουν από τη λήθη. Όμορφα είναι όσοι και όσα δεν λεκιάστηκαν από την κοινωνία που ζούμε. Όμορφα είναι τα μυαλά όταν σκέφτονται και δεν αφήνουν να δηλητηριάζονται. Όμορφα είναι τα όνειρα που δεν προδώσαμε και οι εφιάλτες που μαχόμαστε. Όμορφα είναι τα ταξίδια της ψυχής μας σε τόπους και μέρη αμόλυντα από εμάς τους ίδιους. Όμορφα είναι τα κελιά μας όταν αντιλαμβανόμαστε την παρουσία μας σε αυτά. Όμορφα είναι όσα η αξιοπρέπεια μας δεν αφήνει να χαρίσουμε σε κανένα και για τίποτα. Όοομορφααα...

ΩΣΤΕ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ?

αν δεν έρθει με μια έκρηξη από μέσα σου
σε πείσμα όλου του κόσμου
μην το κάνεις.
εκτός κι αν έρθει χωρίς να ρωτήσει
από την καρδιά σου κι από το μυαλό σου κι από το στόμα σου
κι από την ψυχή σου
μην το κάνεις.
αν πρέπει να κάτσεις για ώρες
χαζεύοντας την οθόνη του υπολογιστή σου
ή κολλημένος πάνω σε μια
γραφομηχανή
ψάχνοντας για λέξεις
μην το κάνεις.
αν το κάνεις για τα λεφτά ή
για τη δόξα
μην το κάνεις.
αν το κάνεις γιατί θέλεις
γυναίκες στο κρεβάτι σου
μην το κάνεις.
αν πρέπει να κάτσεις και
να το ξαναγράψεις ξανά και ξανά
μην το κάνεις.
αν είναι σκληρή δουλειά και μόνο να σκεφτείς να το κάνεις,
μην το κάνεις.
αν προσπαθείς να γράψεις σαν κάποιον
άλλο
ξέχνα το.

αν πρέπει να το περιμένεις να κραυγάσει από
μέσα σου,
τότε περίμενε υπομονετικά.
αν δεν κραυγάσει ποτέ από μέσα σου,
κάνε κάτι άλλο.
αν πρέπει πρώτα να το διαβάσεις στη γυναίκα σου
ή στη γκόμενά σου ή στο γκόμενό σου
ή στους γονείς σου ή σε οποιονδήποτε,
δεν είσαι έτοιμος.

μην είσαι σαν τόσους συγγραφείς
μην είσαι σαν τόσους χιλιάδες
ανθρώπους που αποκαλούν εαυτούς συγγραφείς,
μην είσαι νωθρός και βαρετός και
προσποιητός, μην καταβάλλεσαι από εγωπάθεια.
οι βιβλιοθήκες του κόσμου έχουν
χασμουρηθεί, έχουν
κοιμηθεί
με το είδος σου.
μην προσθέτεις σε αυτό.
μην το κάνεις.
εκτός κι αν βγεί από την
ψυχή σου σαν ρουκέτα,
εκτός κι αν το να μείνεις ακίνητος
θα σε οδηγούσε στην τρέλα ή
στην αυτοκτονία ή στο φόνο,
μην το κάνεις.
εκτός κι αν ο ήλιος μέσα σου
σου καίει τα σωθικά,
μην το κάνεις.

όταν πραγματικά έρθει η ώρα
κι αν είσαι εκλεκτός
θα το κάνει μόνο του
και θα συνεχίσει να το κάνει
μέχρι να πεθάνεις ή μέχρι να πεθάνει
μέσα σου.

δεν υπάρχει άλλος τρόπος.

και ποτέ δεν υπήρξε.

Charles Bukowski

ΕΜΕΙΣ ΦΤΑΙΜΕ ( ΙΙΙ )

Εμείς φταίμε για τα όρια του κελιού μας , αφού οι πιο πολλοί δεν αντιλαμβανόμαστε καν τον εγκλεισμό μας σε αυτό. Εμείς φταίμε για την ερήμωση όχι μόνο του τόπου μας αλλά και της ίδια μας της ψυχής. Εμείς φταίμε που όταν ερωτευόμαστε δεν ερωτευόμαστε αξίες και ιδανικά αλλά μια καλοστημένη, τόσο καλά που ίσως να κρατάει και για μια ζωή, οφθαλμαπάτη. Εμείς φταίμε που όχι μόνο αφήσαμε, αλλά ίσως και να ζητήσαμε να μας δηλητηριάσουν τα μυαλά. Εμείς φταίμε που διαμορφώσαμε αυτούς τους φρενήρεις ρυθμούς. Εμείς φταίμε που για να κρύψουμε την δικιά μας αδυναμία ξεσπάμε στους πιο αδύναμους από εμάς. Εμείς φταίμε που ο φόβος φώλιασε στα μυαλά μας. Εμείς φταίμε που το άγχος κατασπαράζει μέρα με τη μέρα τα μέσα μας. Εμείς φταίμε που η φύση αργοπεθαίνει μπροστά στα μάτια μας. Εμείς φταίμε για το ότι η καθημερινότητα ταυτίστηκε με τη μιζέρια, αφού σκοτώσαμε όλες τις όμορφες μικρές στιγμές που έχουν αξία. Εμείς φταίμε που μάθαμε να λέμε την μετάλλαξη εξέλιξη. Εμείς φταίμε που προμελετημένα δολοφονήσαμε τις ψυχές μας για μείνουμε απλά κουφάρια που περιφέρονται χωρίς λόγο και αιτία. Εμείς φταίμε που για να νιώσουμε ισχυροί εκμεταλλευτήκαμε τα πιο αγνά πλάσματα αυτής της πλάσης. Εμείς φταίμε που τα όνειρα μας πεθαίνουν πριν καν προλάβουν να γεννηθούν. Εμείς φταίμε για την μοναξιά μας αφού ξεχάσαμε να επικοινωνούμε αληθινά.
Δεν είναι ο τόπος που φταίει. Δεν είναι οι άλλοι. Εμείς και μόνο εμείς φταίμε. Και αν μας φαίνεται τόσο απλοϊκό ,είναι επειδή πράγματι είναι τόσο απλοϊκό. Παρόλο που σε λίγο δεν θα μας φαίνεται και τόσο...

ΣΤΗΝ ΥΠΑΙΘΡΟ ( II )

Στην ύπαιθρο η ερήμωση δεν παρατηρείται μόνο στο τόπο, αλλά και στις ψυχές των ανθρώπων.

Στην ύπαιθρο δεν δηλητηριάζεται μόνο η γη αλλά και τα μυαλά των ανθρώπων

Στην ύπαιθρο οι ίδιες βλακώδεις διακρίσεις και ίσως ακόμα χειρότερες από ότι στις πόλεις.

Στην ύπαιθρο ανταμώνω πάλι το ίδιο φοβισμένο βλέμμα που μέσα σε αυτό φώλιασε το μίσος.

Στην ύπαιθρο θυσιάζουν στον βωμό του χρήματος και των εφήμερων χαρών την ομορφιά της φύσης.

Στην ύπαιθρο σκότωσαν συνειδητά το χθες για ένα χειρότερο σήμερα και ακόμα ένα πιο χειρότερο αύριο.

Στην ύπαιθρο τα δίποδα ζώα βλέπουν στα ζώα κέρδος και όχι τα αγνότερα αισθήματα που υπάρχουν.

Στην ύπαιθρο καμιά φορά η μοναξιά δεν είναι από επιλογή αλλά αναγκαστική.

ΣΤΙΣ ΠΟΛΕΙΣ ( I )

Στις πόλεις έχουμε μια ολόκληρη ζωή μπροστά μας για να ξεπληρώσουμε στις τράπεζες τα σύγχρονα διακοσμημένα από το ΙΚΕΑ κελιά μας.

Στις πόλεις ο έρωτας αποδεικνύεται στις βιτρίνες πολυκαταστημάτων σε 24 άτοκες δόσεις.

Στις πόλεις οι ψυχές ακρωτηριάζονται από τους ρυθμούς τους.

Στις πόλεις ο φόβος κατασπαράζει τα άμυαλα μυαλά .

Στις πόλεις το άγχος μικραίνει κι άλλο τις ζωές .

Στις πόλεις η καθημερινότητα μπολιάστηκε με τη μιζέρια .

Στις πόλεις δεν βλέπεις ανθρώπους στους δρόμους, αλλά άβουλα σώματα να περιφέρονται δίχως λόγο από ‘δω και ‘κει.

Στις πόλεις η φυγή έγινε όνειρο τρελό και ... ανεκπλήρωτο.

VIVA LA REVOLUTION – ΑΣΤΙΚΟΙ ΜΥΘΟΙ -ΜΟΥΣΑΝΤΕ

Το radicalistic με την γνωστή αίσθηση κοινωνικής ευθύνης που το διακρίνει και μέσω αυτού του κειμένου θα επαληθεύσει τους αστικούς μύθους που λίγο ή πολύ όλοι μας έχουμε ακούσει. Η έρευνα μας διεξάχθηκε σύμφωνα με όλους τους κανόνες συνωμοσίας. Το εργαλείο της έρευνας μας ήταν το facebook. Μέσω αυτού καταφέραμε και γνωρίσαμε όλους τους αυτόπτες μάρτυρες των γεγονότων αυτών που στην πορεία εξελίχθηκαν σαν αστικοί μύθοι. Το κόστος ήταν μεγάλο. Αφού πέραν από το χρόνο που χάσαμε , αναγκαστήκαμε και ξοδέψαμε και αρκετά χρήματα αγοράζοντας κουπόνια των μαρτύρων του Ιαχοβά ( αν το γράφω λάθος παρακαλώ κάποιον να με διορθώσει). Ο λόγος είναι πως κάνα δυο μάρτυρες των γεγονότων αυτών ήταν και μάρτυρες του Ιαχοβά ( δεν με έχετε διορθώσει ακόμα , οπότε συνεχίζω να το γράφω έτσι) και στην προσπάθεια για να μας εμπιστευθούν αγοράσαμε αυτά τα κουπόνια. Επίσης ξοδέψαμε αρκετά και σε κουπόνια στοιχήματος αλλά νομίζω πως δεν είναι της παρούσης να αναφερθούν ( πάντως όποιος θέλει μπορεί να παίζει τον Ολυμπιακό under, αφού με αυτόν τον προπονητή δεν πρόκειται να δούμε επιθετικό ποδόσφαιρο). Να ενημερώσω όμως πως αποφασίσαμε να μην χρησιμοποιήσουμε τις πληροφορίες που πήραμε από τους μάρτυρες του Ιαχοβά ( μάλλον το γράφω σωστά ), έτσι ώστε να μην μπορεί κάποιος να μας κατηγορήσει για δωροδοκία. Τώρα που είπα δωροδοκία θυμήθηκα και την υπόθεση λουλουδιών αλλά δεν θα επεκταθώ γιατί μπορεί να θυμηθώ και άλλα λουλούδια που πονάνε...
Το radicalistic λοιπόν είναι στην ευχάριστη θέση να σας ενημερώσει για τους αστικούς μύθους που πράγματι ισχύουν και αυτοί είναι οι εξής ( αν κάναμε τηλεόραση τώρα θα ακούγονταν τυμπανοκρουσίες αλλά ας αρκεστούμε στα πενιχρά μέσα που διαθέτουμε) :
- Κροκόδειλοι ζούνε πράγματι στους υπονόμους , είναι λευκοί , αλλά δεν είναι τυφλοί, όπως εσφαλμένα αναφέρει ο μύθος, απλά δεν βλέπουν πολύ καλά. Ο μάρτυρας που μας έδωσε αυτή την πληροφορία ήταν το πρώτο από τα παιδάκια που οι γονείς του του έκαναν δώρο ένα μικρό κροκοδειλάκι το όποιο όταν κατάλαβαν πως θα μεγάλωνε επικίνδυνα σε μέγεθος το πέταξαν στον υπόνομο. Το κροκοδειλάκι επέζησε , όπως και πολλά άλλα, και δημιούργησαν μια κοινωνία κροκοδείλων μέσα στους υπονόμους. Λόγω της μη έκθεσης τους στον ήλιο οι κροκόδειλοι αυτοί είναι λευκοί. Ο μάρτυρας μας εργάζόταν σε τσίρκο σαν βασανιστής ζώων και είχε παραδεχτεί πως στην επαγγελματική του καταξίωση τον βοήθησαν πολύ οι γονείς του με το δώρο που το έκαναν όταν ήταν ακόμα παιδί. Εξακριβώσαμε αυτό τον μύθο πετώντας τον βασανιστή μάρτυρα στον υπόνομο και παρακολουθώντας μετά να τον κατασπαράζουν οι λευκοί κροκόδειλοι. Επειδή θέλουμε να είμαστε δίκαιοι , δεν προσπαθήσαμε να σώσουμε τον βασανιστή. Αυτό που δεν μπορέσαμε να εξακριβώσουμε είναι αν κάποιος από τους κροκόδειλος που έφαγε τον βασανιστή είναι ο ίδιος με αυτόν που είχε εγκαταλείψει όταν ήταν παιδί.
- Ο επόμενος μύθος έχει να κάνει με την γνωστή μικρομέγαλη τραγουδιάρα και την περιπέτεια της σε νοσοκομείο της παραλιακής. Ναι πράγματι ισχύει αλλά δεν μπορούμε να δώσουμε πληροφορίες για το είδος του μπουκαλιού αφού δεν θέλουμε να κάνουμε διαφήμιση. Την πληροφορία μας την έδωσε ο γνωστός φίλος του ξαδέρφου του κολλητού μου ( που όλοι έχουμε έναν τέτοιο) ο οποίος βρισκόταν στο νοσοκομείο εκείνη τη στιγμή για άλλο λόγο.
- Επίσης ισχύει και ο μύθος του Γιάννη του όμορφου που κατάφερε να κάνει την παιδική κολλητή του φίλη κοπέλα του. Την πληροφορία μας την έδωσε ο Γιάννης ο άσχημος που ήταν κρυφά ερωτευμένος με την κοπέλα αυτή.
- Ένας ακόμα μύθος που ισχύει είναι του Σπύρου ή Κώστα ή Νίκου του κάγκουρα, ο οποίος όταν οδηγούσε το κωλοφτιαγμένο μηχανάκι του ( ξέρετε αυτά που με το που είσαι έτοιμος να κοιμηθείς περνάνε και σε ξυπνάνε ) και επειδή δεν είχε αναπτήρα άναψε τσιγάρο με τις σπίθες που έβγαζε το σκουλαρίκι του ακουμπώντας την άσφαλτο. Την πληροφορία μας την έδωσε ο Μπάμπης ο σουγιάς με τον οποίο έκαναν κόντρες εκείνη τη στιγμή.
- Στην προσπάθεια μας να επιβεβαιώσουμε τον μύθο με το αψέντι επιβεβαιώσαμε έναν άλλο μύθο. Ο πρωταγωνιστής σε αυτόν τον μύθο είναι ο Τρύφων ( απόγονος του Πλατανιά ) που υποστηρίζει πως πίνει 1 μπουκάλι αψέντι και παραμένει νηφάλιος. Δυστυχώς ο μύθος αυτός δεν ισχύει. Ο Τρύφων στη δεύτερη γουλιά είχε λιποθυμήσει κάτι που είχε σαν αποτέλεσμα να τον απαγάγουν 2 Τσέχες σούπερ νέτα ( συγνώμη για το σεξιστικό αλλά αγοράκι είμαι και εγώ ) να τον πάνε σε ένα hostel και να τον αφήσουν λιπόθυμο σε μια μπανιέρα γεμάτη με πάγο δίπλα σε ένα φάκελο που έγραφε πάρτε του και τα 2 νεφρά. Τον Τρύφων τελικά τον σώσαμε αφού θέλαμε να μας πει που είναι το υπόλοιπο αψέντι ( Χρήστο το κρατάω κάβα για όταν γυρίσεις ). Για τις Τσέχες δυστυχώς δεν έχουμε μάθει κάτι, αν και κάποιοι φίλοι μου είναι διατεθειμένοι να προσφέρουν το ένα από τα νεφρά τους για εκείνες.
- Επίσης ισχύει και ο μύθος με τις 20.000 φανέλες του ολυμπιακού με το όνομα του Figo. O Figo κάπου το 2002 είχε κλέισει στον Ολυμπιακό και ερχόταν να υπογράψει. Οι φανέλες είχαν ήδη τυπωθεί για να βγουν κατευθείαν στην αγορά με το που θα ανακοινωνόταν η μεταγραφή. Το αεροπλάνο όμως έκανε αναγκαστική στάση στη Μαδρίτη και μας τον πήρε η μισητή ( λόγω και Φράνκο ) Ρεάλ. Την πληροφορία μας την έδωσε ο Μήτσος ο χαμογελάκιας, ανώτατο στέλεχος της θύρας 7 που εργάζεται στις αποθήκες του ολυμπιακού, όπου βρίσκονται ως και σήμερα οι φανέλες. Ο μύθος αυτός αναπαράγεται κάθε καλοκαίρι. Επίσης ισχύει και ο ανάλογος μύθος για τον παναθηναϊκό με τον Σούκερ.
- Ένας ακόμα μύθος που ισχύει είναι αυτός που θέλει τους μετανάστες να τρώνε τα εισιτήρια των αστικών συγκοινωνιών. Μαρτυράς μας μια ηλικιωμένη κυρία , που αν ήταν ελληνίδα θα ψήφιζε ΛΑ.ΟΣ ( εκεί στο ΛΑ.ΟΣ μην τολμήσετε να ασελγήσετε πάλι στα κείμενα που δημοσιεύονται εδώ). Εάν πατήσετε εδώ θα δείτε και το σχετικό video.


Δυστυχώς δεν μπορέσαμε να επιβεβαιώσουμε όμως τους εξής αστικούς μύθους:
- οι προλετάριοι που σταματάνε τον καπιταλισμό ( Αλέξη αυτό είναι για σένα αφού ξέρω πως σου αρέσει ιδιαίτερα το ύφος των viva la revolution ).
- Κάπου υπάρχουν καλοί μπάτσοι ( χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχ)
- Τα μεταλλαγμένα καταπολεμούν το πρόβλημα της πείνας . Κάψτε.


Viva σύντροφοι. Viva και εβίβα ( για σένα Χρήστο πάει το εβίβα , στην υγειά μας ).

Υ.Γ: Δεν αναφερθήκαμε καθόλου σε μύθους για καλλιτέχνες ( Elvis, Jim Morrison , Jimy Hendrix κ.α ) που ο μύθος τους θέλει να ζουν. Αυτό συνέβη εσκεμμένα αφού πρώτα θέλουμε να αποδείξουμε πως και ο Μαικλ Τζάκσον ζει και πως είναι το ίδιο πρόσωπο με την Λατόγια.

ΕΙΝΑΙ ΟΛΑ ΟΜΟΡΦΑ

Είναι όλα όμορφα γιατί αν πέθανα ξαναγεννήθηκα.

Είναι όλα όμορφα γιατί μόνο εγώ μπορώ πια να με σκλαβώσω.

Είναι όλα όμορφα γιατί όσες πολλές και να είναι οι φορές που θα πεις τέλος , αρκεί μόνο μια στιγμή για να το νιώσεις.

Είναι όλα όμορφα γιατί δεν γίνεται να πονέσω περισσότερο.

Είναι όλα όμορφα γιατί η ζωή είναι μια αλληλουχία από σκόρπιες στιγμές που όσες περισσότερες αντιληφθείς τόσο και περισσότερο ζεις, ανεξαρτήτου αν αυτές είναι καλές ή κακές.

Είναι όλα όμορφα γιατί υπάρχει ένας μικρόκοσμος εκεί έξω , πολύ μεγαλύτερος από τον αληθινό σας κόσμο, που περιμένει καρτερικά να τον ανταμώσω.

Είναι όλα όμορφα γιατί γνώρισα τον μάγο, και αυτό θα μου αρκεί για πάντα.

Είναι όλα όμορφα γιατί τα χειρότερα πέρασαν και αν έρθουν χειρότερα θα τα αντέξω.


Υ.Γ 1: Είτε με τον έναν είτε με τον άλλο τρόπο ο καθένας μας ανταμώνει ό,τι του αξίζει. Μακάρι εσύ να ανταμώσεις τα καλύτερα... και ας μην σου αξίζουν.
Υ.Γ 2: Προς τα πίσω ούτε κλεφτές ματιές

ΣΑΝ ΕΡΘΕΙ ΤΟ ΞΗΜΕΡΩΜΑ – ΑΝΤΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ

Σαν έρθει το ξημέρωμα, να έχω ξεχάσει τη σελήνη.

Σαν έρθει το ξημέρωμα, η γλώσσα μου να είναι ακόμα λυτή.

Σαν έρθει το ξημέρωμα , να ξαναμαζέψω τα κομμάτια της καρδιάς μου.

Σαν έρθει το ξημέρωμα , ο πόνος να λείπει έστω και για λίγο.

Σαν έρθει το ξημέρωμα, να ξαναθυμηθώ τι εστί νιότη.

Σαν έρθει το ξημέρωμα , να φέρει μαζί του στιγμές καινούργιες

Σαν έρθει το ξημέρωμα, να είμαι ελεύθερος από εσένα και εμένα.

Σαν έρθει το ξημέρωμα , η μέθη μου να είναι εκεί.

ΘΕΛΩ ΝΑ ΦΥΓΩ

Θέλω να φύγω για εκεί που ο πόνος μου δεν θα επισκίαζε τον θάνατο.

Θέλω να φύγω για εκεί που ο αγώνας για την ελευθερία δεν θα μου φαινόταν και τόσο μακρινός.

Θέλω να φύγω για εκεί που δεν θα άφηνα την απουσία σου να επισκιάζει τα πάντα.

Θέλω να φύγω για εκεί που δεν θα περιέφερα απλά το κουφάρι μου αλλά θα ζούσα αληθινά.

Θέλω να φύγω για εκεί που η ζωή θα γινόταν παιχνίδι ξανά.

Θέλω να φύγω για εκεί που η σκέψη μου θα ξανάμπαινε σε μια σειρά.

Θέλω να φύγω για εκεί που θα άντεχα στιγμές σαν την τωρινή

Θέλω να φύγω για εκεί που συνεχώς με θυμάμαι να δειλιάζω να το κάνω.



Υ.Γ: Όταν αγαπάς, αγαπάς για πάντα. Αν με τη πάροδο του χρόνου αρχίζεις να αδιαφορείς τότε αυτό σημαίνει πως δεν αγάπησες ποτέ σου. Η μόνη λύση για να πάψεις να αγαπάς είναι να μισήσεις. Και εγώ δεν μπορώ να σε μισήσω.

ΣΤΑ ΜΕΡΗ ΕΚΕΙΝΑ

Στα μέρη εκείνα που η λιγοψυχιά δεν υπάρχει. Στα μέρη εκείνα που τα βάθια μας μοιράζονται άφοβα με όλο τον κόσμο. Στα μέρη εκείνα που οι θλίψεις βρήκαν απάγκιο και γίναμε αδέρφια τους . Στα μέρη εκείνα που η μαγεία αναδύεται σε κάθε ανάσα . Στα μέρη εκείνα που όσοι δεν βρέθηκαν ποτέ τα βάφτισαν ουτοπικά. Στα μέρη εκείνα που είναι το τέλος της ρότας μας. Στα μέρη εκείνα που οι φίλοι μένουν για πάντα. Στα μέρη εκείνα που η ανθρωπιά δεν αποτελεί προτέρημα αλλά κοινό χαρακτηριστικό. Στα μέρη εκείνα που το τίποτα δεν επισκιάζει τα πάντα. Στα μέρη εκείνα που η μιζέρια και η χαρά δεν ταυτίζονται. Στα μέρη εκείνα που το να μοιράζεσαι δεν φαντάζει και τόσο αλλόκοτο. Στα μέρη εκείνα που η κακία είναι ξέχωρη από τους ανθρώπους. Στα μέρη εκείνα που τα λουλούδια ανθούν για όλους. Στα μέρη εκείνα που ό,τι νιώθεις , το νιώθει και ο άλλος για σένα. Στα μέρη εκείνα που ό,τι αξίζεις το ανταμώνεις. Στα μέρη εκείνα που η αγάπη μας έπνιξε το μίσος μας. Στα μέρη εκείνα που δεν θα γερνάγαμε ποτέ αλλά θα μέναμε για πάντα παιδιά. Στα μέρη εκείνα που η ενηλικίωση δεν είναι η αρχή ενός μεγάλου συμβιβασμού.
Στα μέρη εκείνα που το κουφάρι μας δεν είναι άψυχο. Στα μέρη εκείνα που ο θάνατος δεν αποτελεί μια λογική συνέχεια της ζωής μας. Στα μέρη εκείνα που αν δεν αξίζει δεν θα σωθεί το τομάρι μας. Στα μέρη εκείνα που κάποτε για λίγο περπατήσαμε μαζί. Τα μέρη εκείνα που τώρα μου φαντάζουν τόσο μακρινά , κάποια στιγμή θα ξαναβρεθώ... και μακάρι να σε βρω.

ΣΤΙΓΜΕΣ ΖΩΗΣ

Υπάρχω μόνο τις στιγμές που η μουσική πνίγει την δειλία μου.

Υπάρχω μόνο τις στιγμές που η ελευθερία δεν με τρομάζει.

Υπάρχω μόνο τις στιγμές που η παράνοια μου μπερδεύεται με τη πραγματικότητα.

Υπάρχω μόνο τις στιγμές που η σκέψη μου παύει να με κρατά πίσω.

Υπάρχω μόνο τις στιγμές που το τίποτα μου είναι ξένο.

Υπάρχω μόνο τις στιγμές που η φαντασία μου πλάθει ζωή.

Υπάρχω μόνο τις στιγμές που με φοβίζει ο θάνατος.

Υπήρξα μόνο τις στιγμές που υπήρξαμε μαζί

ΠΕΡΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑΣ

Ομολογώ πως νιώθω περίεργα. Έχω καιρό να γράψω και ανεβάσω κάτι στο blog και δυστυχώς αναγκάζομαι τώρα να ασχοληθώ με κάτι το οποίο δεν είχα φανταστεί ποτέ πως θα συνέβαινε. Πάντα ήμουν υπέρ της ελεύθερης διακίνησης ιδεών, απόψεων και οποιαδήποτε μορφής δημιουργημάτων. Θεωρώ πως κανένα δημιούργημα, ανεξάρτητου είδους, δεν ανήκει στο δημιουργό του. Ανήκει σε οποιοδήποτε που “τύχει” να το ανταμώσει και το σεβαστεί , το νιώσει, ίσως να αγαπήσει και τον εκφράζει. Στον δημιουργό ανήκει μόνο η στιγμή της ολοκλήρωσης του, που για κάποιους μπορεί να είναι και το πιο σημαντικό. Θεωρούσα πάντα πολύ σημαντικό όταν είτε μέσω του blog είτε μέσω άλλων τρόπων ( που δεν είναι της παρούσης να αναφερθούν) κατάφερνα και ερχόμουν σε επικοινωνία με κάποιον άλλο ή κάποια κατάσταση. Δεν είχα πότε μου πρόβλημα στο όταν κάποιο, υποτιθέμενο, δικό μου δημιούργημα χρησιμοποιούταν από κάποιον τρίτο. Αντιθέτως με τιμούσε κιόλας. Θεωρούσα πως για να κάνει κάτι τέτοιο με είχε νιώσει έστω και για μια στιγμή, με είχε καταλάβει και κατά κάποιον τρόπο είχαμε επικοινωνήσει ουσιαστικά και ας ήμασταν άγνωστοι μεταξύ μας.
Πρόσφατα ένα απόσπασμα από ένα κείμενο σε σχέση με το graffiti που είχε γραφτεί στο παρελθόν για το radicalistic αλλά και για ένα έντυπο του α.α χώρου συμπεριλήφθηκε στην φυλλάδα γνωστού φασιστικού κόμματος. Το τι ορίζει ο νόμος για την πνευματική ιδιοκτησία στο internet δεν με απασχολεί και δεν είναι και της παρούσης. Αυτό που με απασχολεί είναι πως δεν σεβάστηκαν το συγκεκριμένο κείμενο. Δεν το σεβάστηκαν απλά και μόνο με την παρουσία τους στην κοινωνία. Διότι δεν γίνεται οι φασίστες να σεβαστούν κάτι το οποίο δημιουργήθηκε για να εναντιωθεί σε ένα σύστημα που οι ίδιοι αποτελούν κομμάτι του και σημαντικό γρανάζι στην μηχανή της εξουσίας. Αλλά ακόμα και αν δούμε το graffiti απλά σαν μια μορφή τέχνης η οποία έχει μόνο σαν σκοπό τον καλλωπισμό μιας πόλης και πάλι η παρουσία τους αποτελεί προσβολή διότι οι συγκεκριμένοι άνθρωποι από αισθήματα μπορούν να νιώσουν μόνο μίσος και για αυτό ο σεβασμός τους είναι κάτι το άγνωστο.
Εννοείται πως οποιοσδήποτε ανακάλυψε το blog από την συγκεκριμένη φυλλάδα δεν είναι ευπρόσδεκτος εδώ...ποτέ δεν γειτονέψαμε.

ACTIVE MEMBER - ΚΑΛΑ ΚΡΑΣΙΑ

Βαγγέλη εσύ θα με καταλάβεις...

ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΜΑΣ

Η βουλή κλειστή (όχι και πως αν ήταν ανοιχτή θα άλλαζε κάτι ), κάθε κίνηση μας καταγράφεται , φασίστες με τις πλάτες των μπάτσων φανερά και απροκάλυπτα βαράνε κόσμο, ρουφιάνοι σε κανάλια και φυλλάδες τα συγκαλύπτουν, παιδιά δολοφονούνται από σφαίρες που εξοστρακίζονται και οι πιο πολλοί ανεχόμαστε αυτή την κατάσταση. Αν αυτό είναι δημοκρατία να την χαιρόμαστε...

...παίρνει εκδίκηση ο φασίστας ο ευνούχος
τώρα ο μπάτσος είναι γείτονας μας και αριστούχος...

ΠΑΕΙ ΚΑΙΡΟΣ

Πάει καιρός από τότε που όταν αντίκριζα τον ήλιο ένοιωθα την ζεστασιά του και όχι την μοναξιά του.

Πάει καιρός από τότε που η σελήνη ήταν απλά στην φαντασία μου και όχι η ζωή μου όλη.

Πάει καιρός από τότε που το κόκκινο μου θύμιζε το πάθος μου και όχι το αίμα που κυλάει από την πληγή μου.

Πάει καιρός από τότε που η Άνοιξη έφερνε χαρά, αρώματα και χρώματα αντί θλίψη, πόνο και πίκρα.

Πάει καιρός από τότε που ο φόβος ήταν άγνωστος και όχι με το ζόρι συνοδοιπόρος.

Πάει καιρός από τότε που η βιασύνη ελευθέρωνε τις λέξεις αντί να τις σκοτώνει.

Πάει καιρός από τότε που το κελί μου μεγάλωνε αντί να μικραίνει όλο και πιο πολύ μέχρι που να με πνίξει.

Πάει καιρός από τότε που αριστερά στο στήθος μου είχα καρδιά αντί χίλια διαλυμένα κομμάτια.

Πάει καιρός.....

Είμαι σίγουρος πως τους αναστατώνεις εκεί ψηλά... Καλή αντάμωση αδερφέ μου....

ΝΥΧΤΕΣ ΑΤΕΛΕΙΩΤΕΣ

Είναι κάποιες νύχτες που η μοναξιά μοιάζει να είναι ασήκωτη αλλά ένας φίλος αρκεί για να μοιραστείς το βάρος της.

Είναι κάποιες νύχτες που ο πόνος φαίνεται αβάσταχτος αλλά λίγο ή πολύ αλκοόλ σε κάνει να τον ξεχνάς.

Είναι κάποιες νύχτες που η απογοήτευση σου μπορεί και σβήνει όπως ένα τσιγάρο στο τασάκι.

Είναι κάποιες νύχτες που τη πίκρα σου τη διώχνει μακριά η μουσική.

Είναι κάποιες νύχτες που μπορείς ακόμα να γίνεσαι παιδί και να διώχνεις από πάνω σου τις ευθύνες που ανέλαβες.

Είναι κάποιες νύχτες που ένα όνειρο σου δίνει την δύναμη που χρειάζεσαι για να τις περάσεις.

Είναι κάποιες νύχτες που το δάκρυ σου γίνεται κραυγή και ακούγεται παντού μέχρι να βρεθεί κάποιος να σε βοηθήσει.

Είναι κάποιες νύχτες που η απουσία της σε σπρώχνει να κάνεις λάθη απλά για να αντέξεις να αντικρίσεις το ξημέρωμα

Όμως πλησιάζουν και οι νύχτες που:

Κανένας δεν θα μπορεί να σηκώσει το βάρος της μοναξιάς σου.

Ο πόνος θα είναι πραγματικά αβάσταχτος και όσο αλκοόλ κι αν πιεις δεν θα τον ξεχνάς.

Η απογοήτευση σου θα πάρει φωτιά και θα κάψει και σένα μαζί.

Δεν θα ακούγεται καμία μουσική για να διώξει την πίκρα σου.

Θα καταλάβεις πως το παιδί, που κάποτε ήσουν, δεν υπάρχει πια.

Το όνειρο θα δώσει μόνιμα την θέση του στο μεγαλύτερο σου εφιάλτη και τότε θα είσαι το πιο αδύναμο του κόσμου πλάσμα.

Η κραυγή σου θα είναι βουβή και θα μείνεις αβοήθητος.

Δεν θα αντέχεις να κάνεις άλλα λάθη και δεν θα ξέρεις τότε εάν θα έρθει το ξημέρωμα.

... κι αν φοβάμαι κάτι στη ζωή μου είναι αυτές οι νύχτες ... νύχτες ατέλειωτες και συνάμα τελευταίες...

ΠΩΣ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ;

Πως να σου πω πως κάθε μου σκέψη γυρνάει γύρω από σένα;

Πως να σου πω πως κάθε μου χαμόγελο είναι ψεύτικο εάν δεν είσαι δίπλα μου;

Πως να σου πω πως τα βράδια φοβάμαι να κοιμηθώ γιατί έχεις στοιχειώσει τα όνειρα μου;

Πως να σου πω πως μόνο εσύ μπορείς να ενώσεις τα κομμάτια της καρδιάς μου;

Πως να σου πω πως συνήθισα το πόνο απλά για να σε βλέπω να χαμογελάς;

Πως να σου πω πως χωρίς εσένα απλά επιζώ και δεν ζω;

Πως να σου πω πως ό,τι δεν μπορούσα να φανταστώ και να νοιώσω το βρήκα μέσα στα δυο σου μάτια;

Πως να σου πω πως πάντα θα κρατώ μια ανοιχτή πληγή για να την επουλώσεις;

ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΑΠΟ ΚΑΛΑΜΠΟΚΙ

Οι πρώτοι θεοί του κόσμου είχαν πολλά για να περηφανευτούν. Είχαν τη φύση, τα ζώα και τους ανθρώπους από καλαμπόκι. Όμως είχαν και κάτι το όποίο τους έκανε να ντρέπονται, τον άνθρωπο. Αυτό ήταν και το μεγαλύτερο τους λάθος. Οι πρώτοι θεοί του κόσμου ήταν δίκαιοι και αγαθοί, για αυτό και μάλλον ο άνθρωπος δεν δυσκολεύτηκε να τους τρέψει σε φυγή και να τους αντικαταστήσει με θεούς πολεμοχαρείς, όπως ήταν και ο ίδιος άλλωστε.
Αφού εκδίωξε τους πρώτους θεούς του κόσμου ο άνθρωπος αποφάσισε να καταστρέψει την ομορφιά της φύσης. Ο λόγος ήταν απλός. Η ομορφιά της έκανε την ασχήμια του να φαίνεται πιο έντονη. Έκαψε τα δάση για να χτίσει τσιμεντένια κτίρια φυλακές. Μόλυνε τα νερά της αφού τα λέκιασε με το αίμα του. Γέμισε την πλάση όλη με φουγάρα για να κάνει το γαλάζιο του ουρανού γκρίζο και να μοιάζει με τη ψυχή του.
Ο άνθρωπος το πόσο μοχθηρός ήταν το απέδειξε ακόμα πιο πολύ με τη στάση του απέναντι στα ζώα, το πιο αγνά πλάσματα που πάτησαν ποτέ το πόδι τους σε αυτή τη πλάση. Τα κυνήγησε, τα βασάνισε και τα σκότωσε απλά και μόνο για να θρέψει τις ορέξεις του και να αποδείξει την δήθεν ανωτερότητα του.
Επόμενος στόχος που του έμενε για να εξολοθρεύσει ήταν οι πρώτοι κάτοικοι αυτού του ταλαιπωρημένου κόσμου, οι άνθρωποι από καλαμπόκι. Ο λόγος που τους κυνηγούσε είναι και πάλι απλός. Οι άνθρωποι από καλαμπόκι ήταν δίκαιοι και αγαθοί. Όταν αγαπούσαν, αγαπούσαν για πάντα και ας τους πόναγε αυτό για μια ζωή. Μίσος δεν ένοιωσαν ποτέ τους. Ήταν συνεπής στα πιστεύω και στο λόγο τους. Κάποιοι έλεγαν ακόμα και πως είναι μάγοι, αφού από κάθε ανάσα τους δημιουργούσαν ζωή. Τα μάτια τους ήταν τόσο καθαρά και αλέκιαστα από το ψέμα που μπορούσες να δεις ολόκληρη την ψυχή τους μέσα από αυτά. Όλα αυτά έκαναν τους ανθρώπους να ζηλεύουν. Αντί όμως να προσπαθήσουν να τους μοιάσουν οι άνθρωποι αποφάσισαν να τους εκμεταλλευτούν, να τους υποδουλώσουν, να κλέψουν την αξιοπρέπεια τους και τέλος να τους σκοτώσουν.
Η προσπάθεια για τον αφανισμό των ανθρώπων από καλαμπόκι συνεχίζεται ως και σήμερα. Ο άνθρωπος θα σταματήσει μόνο όταν και ο τελευταίος άνθρωπος από καλαμπόκι χαθεί. Ο άνθρωπος στην προσπάθεια του για να τους εξολοθρεύσει άλλους τους αλυσόδεσε , άλλους τους κάρφωσε με σπαθιά, άλλους τους έριξε στην πυρά, σε άλλους στέρησε την μιλιά τους, άλλους τους βασάνισε μέχρι και την τελευταία τους στιγμή και άλλους απλά αφού τους έκανε ίδιους με αυτόν τους αφομοίωσε στην κοινωνία του.
Αυτοί που επέζησαν είναι αυτοί που οι αλυσίδες μπορεί να κρατάνε υπόδουλο το σώμα τους αλλά η ψυχή τους ταξιδεύει χωρίς να την περιορίζει κανείς. Αυτοί που επέζησαν είναι αυτοί που όταν τους κάρφωναν με σπαθιά αυτά τους διαπέρασαν και έγιναν αγκάθια για να τους προστατεύουν από τους εχθρούς τους, οι επονομαζόμενοι κάκτοι. Αυτοί που επέζησαν είναι αυτοί που η φωτιά δεν τους τρομάζει αφού αυτή τους γέννησε. Αυτοί που επέζησαν είναι αυτοί που η μιλιά τους είναι στο βλέμμα τους. Αυτοί που επέζησαν είναι αυτοί που έκαναν τον πόνο αδερφό και έμαθαν να ζούνε μαζί του. Αυτοί που επέζησαν είναι αυτοί που διάλεξαν να γίνουν μοναξιώτες σε αυτή τη κοινωνία που τόσο πολύ θέλει να μας κατηγοριοποιεί σε κοινωνικές ομάδες .
Το ποιος θα επιζήσει όμως δεν εξαρτάται ούτε από τον άνθρωπο αλλά ούτε, δυστυχώς, από τους ανθρώπους από καλαμπόκι. Εξαρτάται από όλους εμάς που βρισκόμαστε ανάμεσα στον άνθρωπο και στους ανθρώπους από καλαμπόκι. Αλλά δυστυχώς και εμείς συνήθως διαλέγουμε τη λάθος πλευρά.

ΖΩΗ Ή ΠΟΝΟΣ

Πόνος, γέννα, χαρά, παιδικότητα, γέλιο, ξενοιασιά, όνειρα.

Φόνος, μεγάλωμα, σκλήρυνση, φόβος, δάκρυ, εφιάλτες, πόνος.

Δειλία, λυκοφιλία, ρουτίνα, σοβαροφάνεια, ασυνέπεια, συμβιβασμός, πόνος.

Έρωτας, αγάπη, λουλούδι, άνοιξη, απόρριψη, πόνος, θάνατος.

ΈΧΩ ΈΝΑ ΚΟΣΜΟ ΝΑ ΓΥΡΙΣΩ

Είναι η Αλεξάνδρεια που με τραβάει κοντά της.

Χρωστάω ένα κέρασμα στη Ρώμη.

Οφείλω να πω μια συγνώμη στη Λευκωσία.

Έχω αφήσει ανοιχτούς λογαριασμούς στο Λονδίνο.

Είναι τα φανάρια στο Βερολίνο που θέλω τόσο να χαζέψω.

Είναι η ματιά της αξιοπρέπειας που θέλω να αντικρίσω στη Chiapas.

Θέλω να πάω στο πιο γαλάζιο του ουρανού σημείο, για να αγκαλιάσω ξανά τον αδερφό μου.

Αλλά θα τα άλλαζα όλα για βόλτα στο πιο άσχημο τόπο του κόσμου αρκεί να ήσουν δίπλα μου και να μου κράταγες το χέρι...Μα τι λέω, αυτός θα ήταν ο πιο όμορφος τόπος... Θα τον ομόρφαινες εσύ...

ΦΕΥΓΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ

Άλλοι πάνε στο Λονδίνο για να δούνε το Big Ben, άλλοι για το Βρετανικό μουσείο, άλλοι για τα Harrods, άλλοι για το Madame Tussaud ’s και άλλοι για βινύλια ...
Τα ξαναλέμε εντός λίγων ημερών ανανεωμένοι και με πιο πλούσια δισκοθήκη....


SOUNDTRACK ΤΑΞΙΔΙΟΥ: 1, 2, 3

ΣΤΗ V ( ΠΑΡΟΛΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΕΙΣ ΠΟΤΕ)

Έχω βρεθεί στο τόπο που γεννιούνται τα όνειρα. Έχω δει πως οι κατάρες γίνονται ευχές. Έχω αντικρίσει τον θάνατο και τότε κατάλαβα πως όσα έζησα ήταν υπεραρκετά. Νόμισα πως είχα κάνει την θλίψη φίλη και τώρα πια δεν την αντέχω. Η ζωή μου παραμένει ίδια με πριν σε γνωρίσω. Απλά τώρα μου φαίνεται τόσο κενή. Τόσο κενή όσο και ένας ατέλειωτος χειμώνας που δεν θα δώσει ποτέ τη θέση του στην άνοιξη. Κι αυτή η μυρωδιά που πήρα από την άνοιξη θα με κάνει για πάντα δυστυχισμένο...

Ο ΜΠΑΡΜΠΑ ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΙ Η ΑΠΟΛΗΣΜΟΝΙΑ

Σαν σήμερα ένας αιώνας ιστορίας χάθηκε;

Σαν σήμερα ένας αιώνας αγώνων χάθηκε;

Σαν σήμερα οι κατάρες κέρδισαν τις ευχές;

Σαν σήμερα ο θάνατος κέρδισε τη ζωή;

Η απάντηση θα είναι ναι , εάν αυτός που χάθηκε πριν ένα χρόνο είναι συνάμα και αυτός που δεν θα γίνουμε ποτέ. Όμως εάν γίνουμε και κάνουμε έστω και λίγα από αυτά που έκανε ο μπάρμπα Γιάννης τότε η απάντηση θα είναι όχι.
Αδελφέ ευχαριστώ για την υπενθύμιση. Καλή ακρόαση.


Υ.Γ: Παρόλο που η προχειρότητα είναι ένα από τα χαρακτηρίστηκα μου υπόσχομαι να επανέλθω με ένα ακόμα post για το συγκεκριμένο θέμα.Σε όποιον άρεσε το τραγούδι κερασμένο.

ΚΟΥΡΑΓΙΟ

Πως να βρω κουράγιο για να κάνω τον πόνο μου δημιουργικότητα;

Πως να βρω κουράγιο για να κάνω την άπνοια μου ζωγραφιά;

Πως να βρω κουράγιο για να κάνω τη θλίψη μου στίχους;

Πως να βρω κουράγιο για να κάνω την απογοήτευση μου μελωδία;

Πως να βρω κουράγιο για να κάνω το δάκρυ μου μελάνι;

Πως να βρω κουράγιο για να κάνω τα άδεια μπουκάλια από φίλους εχθρούς;

Πως να βρω κουράγιο για να κάνω τον χειμώνα μου άνοιξη;

Πως να βρω κουράγιο για να πάψω να είμαι μέτριος;

Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΜΠΑΛΚΟΝΙΟΥ

Κάθε μέρα στο μπαλκόνι μου γίνεται μια μεγάλη μάχη με έπαθλο ρύζι και ψωμί. Το ένα στρατόπεδο αποτελείται από τους μόνιμους κατοίκους του μπαλκονιού μου, τον Πίτση και την Πίτση. Ο Πίτσης και η Πίτση είναι ένα ζευγάρι περιστέρια . Επίσης έχουν και τρία παιδάκια, τα επονομαζόμενα πιτσάκια, τα οποία όμως δεν εμφανίζονται πάντα διότι μάλλον σαν πιο νέα όλο και κάπου θα κάνουν τις βόλτες τους στον έξω κόσμο. Το άλλο στρατόπεδο αποτελείται από έξι δεκοχτούρες, οι οποίες παρόλο που υπερτερούν αριθμητικά συνήθως αναγκάζονται σε φυγή από τα δύο περιστέρια. Βέβαια όταν είναι και οι έξι μαζί η μάχη που δίνουν με τα περιστέρια είναι πολύ ισορροπημένη με αποτέλεσμα να επωφελείται το τρίτο στρατόπεδο, τα σπουργίτια. Τα σπουργίτια καθώς τα άλλα δυο στρατόπεδα δίνουν την μάχη τους βρίσκουν την ευκαιρία και τρώνε το φαγητό. Είναι πιο μικρά και ελίσσονται εύκολα ανάμεσα στα πυρά των άλλων δύο πλευρών. Εγώ πάλι προσπαθώ να κρατώ αντικειμενική στάση ανάμεσα στα στρατόπεδα. Προσπαθώ να ταΐζω την κάθε πλευρά όταν λείπει η άλλη, βέβαια αυτό είναι λίγο δύσκολο γιατί ο Πίτσης και η Πίτση τις περισσότερες ώρες τις ημέρας βρίσκονται στο μπαλκόνι μου. Κάτι το οποίο με βοηθάει να μένω ουδέτερος είναι το γεγονός ότι ο Πίτσης και η Πίτση δεν τρώνε ψωμί. Έτσι τρώνε το ρύζι αυτά και οι δεκοχτούρες βολεύονται με το ψωμί. Η αλήθεια όμως είναι ότι με τη πλευρά των περιστεριών έχουμε αναπτύξει πιο στενή σχέση, π.χ ο Πίτσης τρώει από το χέρι μου και όταν ξεχνάω να τον ταΐσω εισβάλει στο δωμάτιο για να μου το θυμίσει. Θα μου πείτε τώρα τι σας τα λέω αυτά χριστουγεννιάτικα αλλά το άλλο θέμα που σκεφτόμουν για να γράψω ήταν η άνοιξη. Και η άνοιξη πονάει, ειδικά ένα λουλούδι της πονάει αφόρητα.

MERRY CRISIS AND A HAPPY NEW FEAR

Η ΝΥΧΤΑ ΤΟΥ ΜΟΝΑΞΙΩΤΗ

Η σημερινή νύχτα δεν είναι της μεγάλης γιορτής...

Η σημερινή νύχτα δεν είναι κανενός μεσσία...

Η σημερινή νύχτα είναι του κάθε μοναξιώτη που κάνει πέτρα την οργή του...

Η σημερινή νύχτα είναι του κάθε μοναξιώτη που φιλοξενεί χαμένους μάγους...

Η σημερινή νύχτα είναι του κάθε μοναξιώτη που η βουβή του κραυγή ακούγεται παντού...

Η σημερινή νύχτα είναι του κάθε μοναξιώτη που αραιώνει το γκέρκι του με αλκοόλ και στέκεται για χρόνια μακριά από τη γιορτή...

Η σημερινή νύχτα είναι του κάθε μοναξιώτη που περιμένει να ξημερώσει για να έρθει η άνοιξη μια μέρα πιο κοντά παρόλο που το πιο όμορφο της λουλούδι τον έκανε χίλια κομμάτια...

Η σημερινή νύχτα είναι του κάθε μοναξιώτη που η βλασφήμια του γκρεμίζει ολόκληρους κόσμους ...

…άσε τις μέρες αυτές να σε γεμίσουν φωτιά
έχουνε μνήμη καλή και μας χρεώνουν…

ΞΕΣΠΑΣΜΑ ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ

Σήμερα που ο Ομπάμα θεωρείται δημόσιος κίνδυνος νούμερο ένα....

Σήμερα που επαναστατείς υπογράφοντας διαδικτυκά....

Σήμερα που η ξεφτίλα κάνει τα κάποτε παλικάρια να περιφέρονται σαν άψυχα κουφάρια ....

Σήμερα που το παπαδαριό γίνεται συνώνυμο της ντροπής και του ξεπλύματος...

Για όλα αυτά λέω και εγώ σήμερα:

ΣΤΑ ΑΡΧΙΔΙΑ ΜΟΥ ΠΟΥ ΒΓΗΚΕ Ο ΟΜΠΑΜΑ...

ΔΕΝ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ ΠΙΑ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ, ΑΣ ΚΑΤΑΣΤΡΑΦΕΙ ΤΕΛΕΙΩΣ...

ΠΟΣΟ ΛΥΠΑΜΑΙ ΠΟΥ ΕΣΤΩ ΓΙΑ ΛΙΓΟ ΠΙΣΤΕΨΑ ΣΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ...

ΠΟΣΟ ΧΑΙΡΟΜΑΙ ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΩ ΑΛΙΒΑΝΙΤΟΣ ΚΑΙ ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΣ...

ΚΑΙ ΠΟΣΟ ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΌΤΑΝ ΒΓΑΙΝΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟ ΜΟΥ

ΕΚΕΙ

Εκεί που η φαντασία γεννάει ζωή...

Εκεί που η μοίρα στέκεται ανήμπορη...

Εκεί που η παράνοια είναι κοινή....

Εκεί που ένα βλέμμα αρκεί για μια ζωή...

Εκεί που το τίμημα από τα όμορφα μπορεί να σηκώνεται ακόμα...

Εκεί που ένα λάθος αξίζει όσο χίλια σωστά...

Εκεί που τα λόγια σκοτώθηκαν από τις ματιές τις αληθινές...

Εκεί αν βρεθείς να μείνεις....

ΌΛΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΑ ΛΙΓΑ ΣΗΜΕΡΑ

Όλα είναι τόσα λίγα σήμερα όσο και εγώ όταν αφήνω τον μικρόκοσμο μου.

Όλα είναι τόσα λίγα σήμερα όσο και εγώ όταν νεκρώνω μέσα μου.

Όλα είναι τόσα λίγα σήμερα όσο και εγώ όταν το μίσος πνίγει τα βάθυα μου.

Όλα είναι τόσα λίγα σήμερα όσο και εγώ όταν λεκιάζω την σκέψη μου.

Όλα είναι τόσα λίγα σήμερα όσο και εγώ όταν σκύβω το κεφάλι.

Όλα είναι τόσα λίγα σήμερα όσο και εγώ όταν αφήνω τον χρόνο απλά να κυλάει.

Όλα είναι τόσα λίγα σήμερα όσο και εγώ όταν ανταμώνω την σελήνη μου.

Όλα είναι τόσα λίγα σήμερα όσο και εγώ όταν το ψέμα μου μπερδεύει την αλήθεια.

ΣΕ ΕΝΑ ΚΟΣΜΟ ΠΟΥ ΓΚΡΕΜΙΖΕΤΑΙ

Σε ένα κόσμο που γκρεμίζεται από την αλαζονεία του και μας παρασέρνει μαζί του πλέον έφτασε η στιγμή να αποδεχτούμε και να απολαύσουμε το τέλος μας. Να ανακαλύψουμε τα λίγα όμορφα που απόμειναν δίπλα στην ολική καταστροφή ενός δήθεν πολιτισμένου κόσμου. Είναι οι τελευταίες μας στιγμές αυτές και οφείλουμε εάν όχι να είναι μαγικές τουλάχιστον να είναι δικές μας. Τέρμα τα ψέματα , τέρμα τα λόγια... όποιος χρωστάει να πληρώσει. Δεν υπάρχει πια επιστροφή, πλέον τελειώσαμε. Για αυτό σου λέω ας απολαύσουμε το τέλος μας και να μην χαρίσουμε και χαριστούμε σε κανέναν. Τα τελευταία όμορφα να είναι δικά μας ....

ΕΚΤΑΚΤΟ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

Καθώς το παρελθόν δίνει την θέση του στο παρόν και αυτό με την σειρά του στο μέλλον η παρουσία κάποιων παραμένει ανεξίτηλη και ας υποτίθεται πως έχουν χαθεί….Σε ευχαριστώ για τις καλύτερες στιγμές μου…Χρόνια καλά αδερφέ μου και συνέχισε να τους αναστατώνεις εκεί ψηλά….


Υ.Γ 1: Λόγω κάποιων προβλημάτων το παρών blog θα σταματήσει για κάποιο διάστημα (λογικά μικρό) να ανανεώνεται… όχι ότι είχα υπογράψει και καμιά σύμβαση που να ορίζει την καθημερίνη ανανέωση του.
Υ.Γ 2: Ευχήθηκα μια μέρα νωρίτερα…. αλλά ήθελα να είμαι ο πρώτος…

Καλή αντάμωση...

BLACK DOG

Ζωή και αδικία πάνε μαζί ….

Στο κόσμο μας η εξαθλίωση δεν παύει….

Αυτοί που κερδίζουν είναι οι δυνάστες και οι εκμεταλλευτές…

Στη πραγματικότητα που ζούμε η ελπίδα αποτελεί μια ψευδαίσθηση έτσι ώστε να μπορούμε να υπομένουμε τα πάντα….

Στη πραγματικότητα τα δάκρυα δεν θα σταματήσουν ποτέ να κυλάνε…

Στη πραγματικότητα η Melba σκοτώνεται καθημερινά….

Κανένας Θεός , κανένα κίνημα και κανένας ηγέτης δεν θα μπορέσει να τα αλλάξει αυτά…..

Ακούγεται βλάσφημο αλλά το μόνο που θα μπορούσε να τα αλλάξει είναι ένα μαύρο σκυλί διότι μόνο όταν τους πληρώνεις με το ίδιο νόμισμα καταλαβαίνουν…

Αλλά και αυτό το σκυλί στη πραγματικότητα δεν υπάρχει….αλλά και τι δεν θα έδινα για να υπάρχει και ας έτρωγε και εμένα….

ΚΑΡΔΙΑΣ ΤΑΙΡΙΑΣΜΑΤΑ

Είναι η θλίψη που μου ταίριαξε…

Ένα ψεύτικο χαμόγελο σου ταίριαξε εσένα…

Οι μεθυσμένες στιγμές από παράνοια είναι οι μόνες που ζω πραγματικά…

Ενώ εσένα η ζωή σου μέθυσε τόσο από την μιζέρια σε σημείο που να μην την αντιλαμβάνεσαι πια…

Είμαι ό,τι δεν έζησες…

Είσαι ό,τι δεν έζησα…

Είναι όμως εσύ που μου ταίριαξες …

Είμαι εγώ αυτός που δεν σου ταίριαξε και θα είμαι αιώνια δυστυχισμένος για αυτό….

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΕΛΑΦΙΟΥ

Ήταν και αυτό ένα από τα παιδιά της μητέρας φύσης. Μάλιστα για κάποιους ήταν και ένα από τα πιο ξεχωριστά. Ο λόγος για ένα ελάφι. Το ελάφι αυτό ζούσε τον περισσότερο καιρό ευτυχισμένο στο δάσος. Όμως υπήρχαν κάποιες στιγμές που το τράβαγε η θλίψη μακριά από το αγαπημένο του δάσος και κατάληγε στις παρυφές της πλησιέστερης μεγαλούπολης. Φοβόταν πολύ όταν βρισκόταν εκεί. Δεν το φόβιζε το άγνωστο διότι όπως είπαμε το ελάφι αυτό ήταν ξεχωριστό και αντιλαμβανόταν αυτό που έβλεπε πολύ καλά. Ούτε οι άνθρωποι το φόβιζαν και ας έπρεπε, νόμιζε πως ήταν και αυτά αδέλφια του. Αυτό που το φόβιζε ήταν η ασχήμια. Η ασχήμια αυτή που απλωνόταν μπροστά του και φαινόταν ατελείωτη. Δάκρυζε πάντα όταν βρισκόταν εκεί. Δάκρυζε για τους ανθρώπους που αναγκάζονταν να ζούνε εκεί Γύρναγε κάθε φορά στο δάσος με μια ψεύτικη ελπίδα ότι κάποια στιγμή τα αδέλφια του θα κατανοούσαν την ομορφιά του δάσους και κάτι θα άλλαζε. Όμως κάτι τέτοιο δεν ήταν γραφτό να γίνει και δυστυχώς το ελάφι της ιστορίας το κατάλαβε με το πιο οδυνηρό τρόπο. Βλέπετε το τελευταίο του δάκρυ κύλησε πριν περίπου ένα χρόνο, λίγο πριν καεί ζωντανό όπως και πολλά άλλα. Το τελευταίο του δάκρυ πολλοί υπέθεσαν ότι ήταν για την ζωή του που κατάλαβε ότι θα χανόταν. Αυτό όμως ήταν λάθος. Το τελευταίο του δάκρυ ήταν για τα αδέρφια του, τους ανθρώπους. Διότι εκείνη την στιγμή κατάλαβε ότι δεν υπάρχει καμία ελπίδα πια απομείνει για αυτούς. Το ελάφι ήταν πράγματι ξεχωριστό.

ΠΙΝΩ ΑΠΟΨΕ

Πίνω απόψε στην υγειά όλων αυτών που οι πιο πολλοί νομίζουν πως χάθηκαν αλλά είναι ακόμα εδώ.

Πίνω απόψε στην υγειά κάθε ανάσας που γίνεται ζωή.

Πίνω απόψε σε νέες φιλίες και στις αναμνήσεις που θα φέρουν.

Πίνω απόψε σε ό,τι δεν πάλιωσε από το πέρασμα του χρόνου αλλά μονάχα ωρίμασε.

Πίνω απόψε σε μπουκάλια που άδειασαν και γέμισαν καρδιές.

Πίνω απόψε στην υγειά οποιουδήποτε που το άγγιξε το μαγικό ραβδί.

Πίνω απόψε στο κουράγιο του ήλιου.

Πίνω απόψε στην υγειά της παράνοιας μου.

ΨΑΧΝΩ ΣΤΙΓΜΕΣ

Ψάχνω τις στιγμές εκείνες που κάνουν τα μάτια μου να γυαλίζουν.

Ψάχνω τις στιγμές εκείνες που ανταμώνω με άλλους μέσα στην ίδια παράνοια.

Ψάχνω τις στιγμές εκείνες που όλα είναι τόσα ανέγγιχτα και όμορφα.

Ψάχνω τις στιγμές εκείνες που η ελευθερία δεν μου φαίνεται τόσο ξένη.

Ψάχνω τις στιγμές εκείνες που έχω για συντροφιά εκείνο το βλέμμα.

Ψάχνω τις στιγμές εκείνες που τα λόγια είναι απλά αχρείαστα.

Ψάχνω τις στιγμές εκείνες που δεν θα έχω αμφιβολίες για τον διπλανό μου.

Ψάχνω τις στιγμές εκείνες που ο λόγος και οι πράξεις μου συμβαδίζουν.

Διότι πολύ απλά, αυτές οι στιγμές είναι που δίνουν στη ζήση μου ζωή.

VIVA LA REVOLUTION part 5… γραμμένο σε νοικιασμένη ξαπλώστρα… κωδικός τίτλος: φέρτε πίσω τα κλεμμένα.

Ομολογώ πως δείλιασα. Ήθελα το πολύ καιρό να γράψω το συγκεκριμένο viva la revolution και να αναφερόταν στο σούπερμαν της γενιάς των 700 €, τον σύγχρονο ζορό του πολιτικού μας συστήματος, τον guru των κινημάτων, το όνειρο κάθε επικοινωνιολόγου, τον εφιάλτη του περισσού, τον cool Αλέξη, το χαμένο μέλος των new kids on the block τον αξιότιμο κύριο Αλέξη Τσίπρα. Όμως οι λιγοστές επισκέψεις του blog σε συνάρτηση με την υψηλή δημοτικότητα του Τσίπρα δεν με αφήνουν να το κάνω, ακόμα και τώρα

Όμως αγαπητέ σύντροφε αναγνώστη το παρών viva la revolution παραμένει επαναστατικό και αυξάνει την επικινδυνότητα του όσο καμία άλλη φορά, αφού αποτελεί από μόνο του μια μορφή παρέμβασης και διαμαρτυρίας ενάντια στην αδικία και τη κλοπή.

Το φέρτε πίσω τα κλεμμένα δεν αναφέρεται στα χρήματα που κλάπηκαν από το σκάνδαλο των ομολόγων αλλά στα βραβεία όσκαρ. Ναι , ναι καλά διαβάσετε αναφέρετε στα βραβεία όσκαρ και συγκεκριμένα στα κλεμμένα βραβεία όσκαρ τα οποία θα αναφέρω στην πορεία με τυχαία σειρά διότι είναι τέτοια η αδικία που νοιώθω που δεν μπορώ να βάλω σε σειρά την σκέψη μου.

Απαιτούμε το όσκαρ 1^ου ανδρικού ρόλου για τις ταινίες:

- Libertine.Η αλήθεια είναι ότι η ταινία δεν έλεγε και πολλά , μάλιστα θα την χαρακτήριζα άκρως και σεξιστική αλλά αυτό δεν έχει να κάνει καμία σχέση με την ερμηνεία.

- Fear And Loathing in Las Vegas. Δεν υπάρχουν λέξεις που να μπορούν να περιγράψουν την συγκεκριμένη ερμηνεία.

- Edwood. Δεν τη θυμάμαι την συγκεκριμένη ταινία αλλά είμαι σίγουρος πως θα το άξιζε.

- From Hell. Η πιο ενδιαφέρον ταινία σχετικά με τον Τζακ Αντεροβγάλτη,

- Secret Window. Η καλύτερη μεταφορά στην μεγάλη οθόνη βιβλίου του Stephen King.

- The Brave. Πέρασαν 17,5 λεπτά για να ακουστεί ο πρώτος διάλογος στην ταινία αλλά και πάλι το άξιζε.

- Για του πειρατές της καραϊβικής απαιτούμε 3 όσκαρ αφού το μοναδικό ενδιαφέρον στις ταινίες ήταν οι ερμηνείες του Johnny .

Επίσης απαιτούμε το όσκαρ σκηνοθεσίας για την ταινία The Brave, έστω ένα Grammy για την αξέχαστη τηλεοπτική σειρά 21 Jump Street και την δημιουργία όσκαρ 1^ου ανδρικού ρόλου για μιούζικαλ όπου θα δωθεί στον Johnny για την ερμηνεία του στο Sweeny Todd: The Demon Barber of Fleet Street. Επίσης ζητάμε και όσκαρ για την προσφορά του Johnny στο κινηματογράφο και την ταυτόχρονη κατάργηση του συγκεκριμένου όσκαρ αφού κανείς άλλος δεν μπορεί να έχει αντίστοιχη προσφορά. Κλείνοντας θα ήθελα να καταστήσω σαφές πως τα όποια όσκαρ 2^ου ανδρικού ρόλου, π.χ για τις ταινίες The man who cried και Once Upon in Mexico, δεν μας απασχολούν καθόλου.

ΑΝ ΔΕΝ ΦΕΡΕΙ Η ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΠΙΣΩ ΤΑ ΚΛΕΜΜΕΝΑ ΘΑ ΜΑΣ ΒΡΕΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΗΣ-ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΤΗΣ ΑΝΟΧΗΣ ΠΕΡΑΣΑΝ.

Υ.Γ: αφιερωμένο σε όλους του καλούς μου φίλους που τους πρήζω για τις ταινίες του Johnny Depp.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΚΑΛΗΣ ΒΔΟΜΑΔΑΣ

Μια ιστορία θέλω να διηγηθώ. Μια ιστορία από αυτές που ξέρουμε καλά, από αυτές που ζούμε που και που και ας μην το παραδεχόμαστε. Μια ιστορία όπου ο χρόνος δεν παίζει κανένα ρόλο, απλά κυλά…

Είναι η ιστορία ενός αλλά και απείρων συνάμα. Είναι η ιστορία του τύπου εκείνου που περνάει απαρατήρητος. Είναι η ιστορία του τύπου εκείνου που δεν συγκρατείς το πρόσωπο του, παρόλο που σου φαίνεται τόσο οικείο. Είναι η ιστορία εκείνου που ζει στην διπλανή πόρτα. Είναι η ιστορία εκείνου που σκαρφίζεται ιδέες και τις αποθηκεύει στα πρόχειρα του κινητού του χωρίς ποτέ να τις υλοποιεί Είναι η ιστορία εκείνου που το ίδιο ακριβώς κάνει και με τα post it χωρίς ποτέ να μπαίνει στην διαδικασία να τα ξαναδιαβάσει, λες και σβήνονται με μιας από το μυαλό την στιγμή που τα γράφει. Είναι η ιστορία εκείνου που έμαθε να ανέχεται τα πάντα και όλους. Είναι η ιστορία εκείνου που πρόδωσε πρώτα από όλους τον ίδιο του τον εαυτό. Είναι η ιστορία εκείνου που στοίχειωσε μέσα στη «καλή βδομάδα».

Λοιπόν αυτή την ιστορία δεν θα σου τη διηγηθώ, παρόλο που την ξέρω καλά αφού και εγώ την έχω ζήσει. Απλά θα σου μεταφέρω τι έγραφε ένα post it που ξέφυγε από την λήθη …. Να μην ξεχάσω να ζήσω και εγώ με την σειρά μου… Μου το χρωστώ…

ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ

Κάνε διάλειμμα από την επιβίωση μήπως και βρεις την ζωή.

Κάνε διάλειμμα απ’ αυτά που σου ταίριαξαν για ν’ ανταμώσεις αυτά που ονειρεύτηκες.

Κάνε διάλειμμα από τα ψεύτικα χαμόγελα για να νοιώσεις την περηφάνια της αληθινής θλίψης.

Κάνε διάλειμμα από το προσωπείο που φοράς μήπως συναντήσεις εκείνο το παιδί που κάποτε ήσουν.

Κάνε διάλειμμα από το μέλλον που επιμελώς δήθεν φροντίζεις… είναι απλά μια πρόφαση για να μην ζεις το παρόν.

Κάνε διάλειμμα από την μιζέρια … υπάρχει μαγεία θα την δεις.

Κάνε διάλειμμα από το γκρίζο…διάλεξε πλευρά… άσπρο ή μαύρο… ποτέ ξανά στη μέση.

Κάνε διάλειμμα από τους ανθρώπους μπας και σωθείς.

Έτσι λοιπόν είπα και εγώ να κάνω ένα διάλειμμα … Καλά να περάσετε και θα τα ξαναπούμε… και όποιος θέλει να κάνει ένα διάλειμμα ας μην περιμένει το κουδούνι να χτυπήσει γιατί αργεί αυτό....

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΝΑΡΚΩΤΙΚΩΝ

Μέρες σαν την σημερινή κανονικά θα έπρεπε να μας κάνουν να σιχαινόμαστε την υποκρισία της κοινωνίας ... της δικιά μας κοινωνίας ...

ΣΤΗ ΜΕΣΗ…ΣΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΣΗΜΕΙΟ

Η αγάπη έχει ένα βήμα διαφορά από το μίσος…

Η ζωή για τους περισσότερους έγινε συνώνυμη με τον θάνατο…

Τα πάντα είναι σκλαβιά , το τίποτα ελευθερία…

Η αρχή δεν ήταν δική μας, αυτό σήμανε και το τέλος μας…

Η μιζέρια δίνει χαρά και η ελπίδα θλίψη…

Τα κεφάλια σκυφτά , η αξιοπρέπεια θάφτηκε πρόωρα…

Και το χειρότερο όλων είναι να ακροβατείς κάπου στη μέση όλων αυτών…

Εκεί είναι το χειρότερο σημείο διότι εκεί ούτε αγαπάς ούτε μισείς…

Εκεί είναι που ζεις και πεθαίνεις την ίδια στιγμή…

Εκεί είναι που την μια είσαι ελεύθερος και μετά από λίγο πάλι σκλάβος…

Εκεί είναι που δεν θυμάσαι την αρχή σου και πλησιάζεις το τέλος σου…

Εκεί είναι που παλεύεις συνέχεια με την μιζέρια…

Εκεί είναι που αντιλαμβάνεσαι τον θάνατο της αξιοπρέπειας και όχι την εξέγερση της…

Για αυτό σου λέω όταν είσαι στη μέση είσαι στο χειρότερο σημείο…

20/06/08

... και αυτό είναι μόνο η αρχή....

ΚΑΠΟΤΕ

Κάποτε έγραφα απλά από ανάγκη. Ανάγκη να νοιώσω έστω και για λίγο ελεύθερος από ό,τι με κρατάει φυλακισμένο στο κελί μου που τόσο επιμελώς άφησα να χτίσουν και για μένα.

Κάποτε έγραφα για τις στιγμές εκείνες που έζησα πραγματικά έστω και μέσα στην φαντασία μου.

Κάποτε έγραφα για αυτά που πίστευα τότε πως με λίγο μελάνι θα άλλαζαν αλλά για πάντα θα μείνουν ίδια.

Κάποτε έγραφα για αυτά τα σημαντικά ασήμαντα που κάποιοι μοιράστηκαν μαζί μου. Κάποτε έγραφα για αυτά που δεν άντεχε η ψυχή μου και η συνείδηση μου να μην μοιραστώ.

Κάποτε έγραφα για αυτά που ήθελα να ζήσω και αυτά που έζησα.

Κάποτε έγραφα για ό,τι με μάγεψε και ό,τι με πλήγωσε.

Κάποτε έγραφα για ό,τι αγάπησα και ό,τι σκότωσα.

Κάποτε έγραφα απλά γιατί δεν άντεχα να πω συγνώμη.

Κάποτε έγραφα για να μην κάνω σε άλλους κακό παρά μόνο σε μένα…

Και τώρα πια δεν γράφω …. Αλλά θα γράψω για αυτά που θα έρθουν και μακάρι να μην είναι μόνο στιγμές.

ΕΝΑ ΔΑΚΡΥ

Ένα δάκρυ που δεν κύλησε για αυτό που ήθελες να γίνεις και για αυτό που έγινες.

Ένα δάκρυ που δεν κύλησε για το παιδί που κάποτε ήσουν και σκότωσες.

Ένα δάκρυ που δεν κύλησε για κάθε όνειρο που ξεχάστηκε σαν ήρθε το ξ-ημέρωμα.

Ένα δάκρυ που δεν κύλησε για τον εφιάλτη που έκανες καθημερινότητα σου.

Ένα δάκρυ που δεν κύλησε για κάθε σκέψη που δεν έγινε πράξη.

Ένα δάκρυ που δεν κύλησε για τον πόνο που άθελα σου ή μη προκάλεσες.

Ένα δάκρυ που δεν κύλησε για τα μάτια εκείνα που κάποτε γυάλιζαν.

Ένα δάκρυ που δεν κύλησε ποτέ γιατί πνίγηκε και αυτό με την σειρά του στη θάλασσα που φτιάχτηκε μέσα σου από όλα τα άλλα δάκρυα.

ΠΟΙΟΣ ΗΣΟΥΝ;

Σε είδα στη πιο μεγάλη μάχη, πίσω από την τελευταία σειρά να φεύγεις βιαστικά. Ούτε το θάρρος να αλλάξεις στρατόπεδο και να πας με τους ισχυρούς δεν είχες. Σε είδα παράσιτο να διαλέγεις το πιο αδύναμο οργανισμό να μπεις. Σε είδα να αλλάζεις χρώμα για να προφυλαχθείς. Σε είδα περαστικό με δικιά σου φωνή αλλά όχι δικά σου λόγια. Σε είδα να φεύγεις πριν καν το αποφασίσεις. Σε είδα στα μάτια μιας φοβισμένης κοινωνίας . Όμως αυτό που δεν πρόλαβα να δω, ήταν εσένα. Αλήθεια πες μου ποιος ήσουν;

… Και τώρα μετά από καιρό σε ξαναρωτώ να μου πεις ποιος ήσουν; Επειδή όμως είμαι σίγουρος πως δεν μπορείς να βρεις το θάρρος για να μου απαντήσεις θα σου πω εγώ. Ήσουν, είσαι και θα είσαι αυτός που πάντα φοβόσουν αλλά και λαχταρούσες πως θα γίνεις. Αν κατηγορείς εμένα έστω και για λίγο για αυτό θα αποδεχθώ με χαρά και περηφάνια τις κατηγορίες αφού κάτι τέτοιο θα σημαίνει πως βοήθησα έστω και στο ελάχιστο για να υπάρχει ένας ακόμα λιγότερος από όλα όσα θα λέκιαζες απλά και μόνο με την παρουσία σου.

ΖΗΣΕ

Η δημιουργικότητα είναι για μένα ένα από τα δύο πιο σημαντικά πράγματα ώστε να καταφέρουμε την οποιαδήποτε αλλαγή. Ο καθένας μας μπορεί να δημιουργήσει ανάλογα με τον τρόπο που του ταιριάζει και επιθυμεί. Οι τρόποι είναι πολλοί και διαφορετικοί μεταξύ τους. Άλλος μπορεί να γράφει και μέσα σε λίγες λέξεις να καταφέρνει να περικλείει το νόημα όλο. Άλλος μπορεί να ζωγραφίζει και να κάνει τα χρώματα και τα σχήματα να μοιάζουν αλλιώς… πιο μαγευτικά. Άλλος πάλι, μπορεί να παίζει μουσική που δεν έχουν ξανακούσει τόσο καλή τα αυτιά μας . Οι τρόποι είναι σίγουρα πολλοί και διαφορετικοί μεταξύ τους. Έχουν όμως κάτι κοινό, τη ζωή. Αν δεν ζήσεις δεν θα έχει ποτέ αρκετό μελάνι η πένα σου ώστε να γράψεις. Αν δεν ζήσεις ο καμβάς σου θα μένει πάντα λευκός, όσα χρώματα κι αν του ρίξεις πάνω. Αν δεν ζήσεις οι νότες δεν θα μπούνε πότε στη σειρά. Για αυτό σου λέω, ζήσε αδερφέ μου, ζήσε ….

ΜΙΜΗΣ ΤΣΑΦΕΝΤΑΣ – ΑΚΟΜΑ ΠΑΡΩΝ

Καλώς ήρθες, φίλε, περαστικέ, συνήθη ή τυχαίε επισκέπτη. Όποιος και να είσαι καλώς ήρθες και μιας που είσαι εδώ άσε με να σου πω μια ιστορία. Μια ιστορία πραγματική αλλά θα στην πω αλλιώς. Θα στην πω όπως την φτιάχνω στο μυαλό μου αυτή την στιγμή.

Φαντάσου τώρα μια χώρα όπου ο ρατσισμός και η προκατάληψη αποτελεί επίσημη πολιτική. Μια χώρα όπου για να θεωρείσαι άνθρωπος πρέπει να είσαι λευκός. Αν είσαι μαύρος δεν είσαι τίποτα παραπάνω από ένας ακόμα σκλάβος στην δούλεψη τους. Χωρίς όνομα , χωρίς δικαιώματα, χωρίς αισθήματα και άνευ αξίας. Δεν ξέρω πόσοι λευκοί της συγκεκριμένης χώρας δεν συμφωνούσαν με την παγιωμένη αυτή ως τότε αντίληψη αλλά σίγουρα ο Μίμης ήταν ένας από αυτούς. Ίσως γιατί και του ίδιου από πολύ μικρού ακόμα του είχαν κολλήσει μια ρετσινιά. Αυτή του ηλιθίου εξαιτίας μιας στραβής οδοντοστοιχίας.

Ο Μίμης λοιπόν εκεί μεγάλωσε και σίγουρα θα ήταν και αυτός δυστυχισμένος. Προσπάθησε να πνίξει την δυστυχία του στην θάλασσα και έγινε ναυτικός. Χωρίς όμως να έχει κάποιο αποτέλεσμα και έτσι ξαναγύρισε πίσω. Εκεί λοιπόν γνώρισε τον έρωτα, την πραγματική ευτυχία στην αγκαλιά μιας γυναίκας. Θέλησε να την παντρευτεί αλλά δυστυχώς κάτι τέτοιο την εποχή εκείνη στην συγκεκριμένη χώρα ήταν αδύνατο. Βλέπετε η γυναίκα ήταν μαύρη και δεν επιτρεπόταν οι μεικτοί γάμοι. Είπαμε περίεργες αντιλήψεις κυριαρχούσαν σε αυτή την χώρα.

Ο Μίμης όμως θαρρούσε πως είχε βρει τον τρόπο ώστε να μπορέσουν να παντρευτούν . Φαντάζομαι πόσο ευτυχισμένος θα ήταν όταν το σκέφτηκε. Ένας κόσμος θα φτιάχτηκε μπροστά εκείνη την στιγμή, από το μηδέν ως το άπειρο μέσα σε κλάσματα του δευτερολέπτου. Όμως το όνειρο του δεν θα κρατούσε πολύ. Ο τρόπος που είχε σκαρφιστεί ήταν να ζητήσει την αλλαγή στο διαβατήριο του χρώματος του από λευκό σε μαύρο. Όταν το αίτημα του δεν έγινε δεκτό από την αντίστοιχη πρεσβεία ένα σύμπαν θα γκρεμίστηκε μπροστά του με μιας. Αν δεν έγινε τότε σίγουρα θα γκρεμίστηκε λίγο καιρό μετά όταν αυτός και η αγαπημένη του χώρισαν. Βλέπετε τους λύγισαν οι καταστάσεις. Δεν επιτρεπόταν να βρίσκονται ή να μιλάνε ακόμα και τηλεφωνικά , κάτι που έκανε να μοιάζει τον χωρισμό τους σαν λογικό επακόλουθο.

Αυτό και αν ήταν δυστυχία για τον Μίμη. Αν την προηγούμενη δυστυχία δεν την έπνιξε η θάλασσα σίγουρο ήταν πως δεν θα έπνιγε κι αυτή. Έτσι έμεινε σε αυτή την χώρα. Πέρασαν χρόνια από τον χωρισμό τους χωρίς όμως ο Μίμης να τα καταλαβαίνει. Κάθε μέρα ζούσε την ίδια μέρα και βίωνε τον ίδιο πόνο. Μάλλον βοήθησε σε αυτό και ο τύπος της δουλειάς που πλέον έκανε. Ώσπου μια μέρα αντίκρισε τον φυσικό και ηθικό αυτουργό όλων αυτών, τον πρωθυπουργό της Νότιας Αφρικής Χέντρικ Φερβούντ. Χωρίς δισταγμό του κατάφερε τέσσερις μαχαιριές και τον σκότωσε ακαριαία.

Τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του τα πέρασε σε φυλακές υψίστης ασφαλείας και ψυχιατρεία ,με καθημερινά βασανιστήρια ώσπου πέθανε το 1999. Το φέρετρο έφερνε την εξής επιγραφή: Δημήτρης Τσαφέντας, κομμουνιστής, χριστιανός, αγωνιστής της ελευθερίας . Εγώ θα συμπλήρωνα και αμετανόητος ερωτευμένος. Ποτέ μην υποτιμάς τι μπορεί να κάνει κάποιος ερωτευμένος και κάποιος που δεν έχει πλέον να χάσει τίποτα και ο Μίμης πληρούσε και τα δύο κριτήρια. Για αυτό αν σε άγγιξε έστω και λίγο η ιστορία του Μίμη κάνε μου την χάρη και όποτε ακούς το όνομα του φώναζε (έστω και από μέσα σου) … ακόμα παρών.

Υ.Γ: Καλέ μου φίλε από την Dryland σε ευχαριστώ για τις πληροφορίες.

ΚΑΠΟΥ

Κάπου υπάρχουν αστέρια που διαλέγουν να λάμπουν μακριά από τα υπόλοιπα και χωρίς να τα βλέπει κανένας μας , απλά γιατί έτσι το διάλεξαν .

Κάπου υπάρχουν τραγούδια που γράφονται με μιας γιατί είναι τόσο μεγάλη η ανάγκη τους για να ταξιδέψουν.

Κάπου υπάρχουν μάτια που γυαλίζουνε ακόμα σε πείσμα του καιρού και της συνήθειας.

Κάπου υπάρχει ο σκοπός για να ζήσεις και να πεθάνεις.

Κάπου υπάρχει η αρχή μας αλλά και το τέλος μας συνάμα.

Κάπου υπάρχεις εσύ.

Κάπου υπάρχω και εγώ.

Κάπου θα πρέπει να υπάρχουμε και εμείς

ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΗ ΠΑΡΑΝΟΙΑ

Αγαπητέ μου φίλε,

Είχα καιρό να σου γράψω, μπορεί κιόλας αυτή να είναι και η πρώτη φορά που το κάνω. Σε μια εποχή που η τεχνολογία επηρεάζει και διαμορφώνει όλο και περισσότερο την επικοινωνία που έχουμε, όχι μόνο μεταξύ μας αλλά και με τον ίδιο μας τον εαυτό, εγώ διαλέγω να στείλω γράμμα. Αν θεωρείς αυτό παράλογο τότε σίγουρα τα υπόλοιπα που θα αναφέρω θα τα βρεις τουλάχιστον παρανοϊκά, αφού όχι μόνο δεν ξέρω τι θα γράψω αλλά ούτε που στέλνω αυτό το γράμμα. Μπορεί σε εσένα αν τύχει και το διαβάσεις μπορεί και σε μένα. Ειλικρινά δεν ξέρω. Αρχικά μου έμοιαζε τρομαχτικό αλλά με τον καιρό το συνήθισα. Πλέον μπορώ να πω πως υπάρχουν και κάποιες στιγμές που το επιδιώκω κιόλας.

Σε χαρακτήρισα φίλε στην αρχή του γράμματος. Όμως τι είναι η φιλία για να μπορούμε να χαρακτηριζόμαστε φίλοι; Έχεις να μου δώσεις κάποια απάντηση σε αυτό το ερώτημα; Με μεγάλη μου χαρά θα την ακούσω. Οι δικές μου απαντήσεις θα σε μπερδέψουν. Χρησιμοποιώ πληθυντικό διότι δεν έχω μόνο μία απάντηση. Αν με ρώταγες ένα Δεκέμβρη πολλά χρόνια πίσω ,μα και τόσο κοντινό, θα σου απάνταγα πως φιλία είναι το να έχεις την δυνατότητα να κάνεις την ψυχή του άλλου χίλια κομμάτια. Αν με ρωτήσεις αύριο θα σου απαντήσω πως φιλία είναι να είσαι έτοιμος να πεθάνεις για τους φίλους σου και ας φοβάσαι τον θάνατο. Αν με ρωτήσεις σήμερα μάλλον δεν θα σου απάνταγα. Αυτό είναι λίγο οξύμωρο αφού ήδη πριν λίγο σε χαρακτήρισα φίλε. Γιατί νομίζεις ότι όσοι χρησιμοποιούν την λέξη φίλος την εννοούν κάθε φορά; Για αυτό λοιπόν θα μου επιτρέψω μια φορά να κάνω εκπτώσεις και σε μένα και για αυτό σε χαρακτήρισα φίλο.

Στα γράμματα συνηθίζεται να γράφουμε τα νέα μας. Αλήθεια ποια νέα θες να μάθεις; Έχω να σου πω πολλά αλλά και κανένα συγχρόνως. Μπερδεύτηκες μήπως πάλι; Ή μήπως θα έπρεπε να ρωτήσω εάν μπερδεύτηκα; Αφού όπως σου-μου προανέφερα δεν έχω αποφασίσει ακόμα σε ποιον στέλνω αυτό το γράμμα. Μπορεί σε εσένα που το διαβάζεις αυτή την στιγμή, μπορεί σε εμένα που το γράφω τώρα αλλά μπορεί και σε αυτόν που δεν θα το διαβάσει ποτέ. Ανεξαρτήτου παραλήπτη η απάντηση μου στο τελευταίο ερώτημα θα ήταν η ίδια κι ας μοιάζει πιο πολύ με ευχή. Μακάρι να μπερδεύτηκες. Το να μπερδευτείς καμιά φορά σημαίνει πως σκέφτεσαι. Βέβαια τώρα που το ξανασκέφτομαι αυτό για κάποιους είναι ευχή και για άλλους κατάρα. Εάν σκεφτείς θα αντιληφθείς και το κελί σου. Πιστεύω όμως πως όσο τραγικό κι ας φαίνεται αξίζει τον κόπο. Διότι μόνο έτσι καταλαβαίνεις την σημασία και την σπουδαιότητα των λίγων εκείνων στιγμών ελευθερίας που μπορεί να ζήσεις. Αυτό ήταν το ένα από τα νέα μου, η σκέψη ή καλύτερα η έλλειψη σκέψης. Η σκέψη αποτελεί το πρώτο, το πιο μικρό αλλά και το πιο σημαντικό βήμα για την οποιαδήποτε αλλαγή σε όλα τα επίπεδα.

Το άλλο ζήτημα που με απασχολεί είναι η συνέπεια. Πάντα προσπαθούσα να είμαι συνεπής όχι απέναντι στους άλλους αλλά στον εαυτό μου. Δεν το καταφέρνω πάντα. Είναι πολύ δύσκολο χωρίς κάτι τέτοιο να αποτελεί όμως δικαιολογία. Φαντάζεσαι πως θα ήταν ο κόσμος εάν ήμασταν συνεπής απέναντι στον εαυτό μας; Απέναντι στον λόγο μας; Απέναντι στα πιστεύω μας; Νομίζω πως αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να μην είμαστε απέναντι από τον ίδιο μας τον εαυτό.

Το πιο πιθανό όλα αυτά να μην βγάζουν κάποιο νόημα και μάλλον θα φταίω εγώ για αυτό. Μπορεί όμως να φταίει και το μπουκάλι που αδειάζει δίπλα μου με γοργό ρυθμό. Μπορεί να φταίει κάθε όνειρο που πέθανε πριν καλά-καλά προλάβει να το ονειρευτούν. Μπορεί όμως να φταις και εσύ. Αν αντέχεις την φταίξη σου μαγκιά σου, θα είμαστε πάντα μαζί σε αυτό. Εάν πάλι όχι είμαι σίγουρος πως θα βρεις πολλούς να ρίξεις το φταίξιμο σου. Υπάρχουν κάποιες στιγμές που θα ήθελα να το έκανα και εγώ αλλά δεν ξέρω πως. Εάν μπορείς μάθε με. Αντίο καλέ μου φίλε.

Ένας φίλος…

6/5/2000

...Ο πυροβάτης για μας είναι εδώ...

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ

Χρόνια πριν σε ένα τραπέζι ο παππούς μαθαίνει το μικρό εγγόνι του να παίζει τάβλι. Από δίπλα παρατηρεί ο πιο μεγάλος εγγονός που ήδη είχε μάθει να παίζει απλά απορροφούσε ακόμα τις συμβουλές σαν σφουγγάρι και αυτός. Σαν να έγινε χθες το θυμάμαι.
Λίγα χρόνια μετά στο ίδιο τραπέζι οι δυο τους ξαναβρίσκονται να παίζουν στο ίδιο τραπέζι πάλι τάβλι, εις μνήμη του παππού τους. Σαν χθες την θυμάμαι και αυτή την παρτίδα.

Όταν συνέβαιναν αυτά τα δυο γεγονότα δεν είχα καν φανταστεί πως θα τα θυμάμαι τόσο έντονα μετά από τόσα χρόνια. Πολύ δυνατές οι αναμνήσεις αυτές.

Λίγες μέρες πριν ξαναβρέθηκα στο ίδιο τραπέζι χωρίς αρχικά να έχω παρέα για παίξω τάβλι απλά έπαιζα με τις μνήμες μου. Και οι δυο νεκροί αλλά ακόμα ζωντανοί μέσα στην μνήμη μου.

Ξέρετε όμως κάτι; Λίγο μετά στο ίδιο και πάλι τραπέζι έζησα μια στιγμή που είμαι σίγουρος πως θα την θυμάμαι για πάντα και αυτή τόσο κοντινή όπως και τώρα, παρόλα τα χρόνια που θα περάσουν. Πιστέψτε με είναι απίστευτα το πώς νοιώθεις τη στιγμή που αντιλαμβάνεσαι πως κάτι που μόλις έζησες θα χαραχθεί για πάντα στην μνήμη σου και δεν θα το ξεχάσεις ποτέ. Αναμνήσεις είναι αυτά που διαλέγεις να μην ξεχάσεις.

05/05/08

To radicalistic πάει διακοπές. Καλά να περάσετε όλοι σας, Τα ξαναλέμε ανανεωμένοι από 05/05/08.

ΤΑΞΙΔΙ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ

Ταξίδι είναι η ζωή…Από την γέννηση μέχρι τον θάνατο. Απλά στην πορεία κάπου διαλέγεις τον τρόπο που θα ταξιδέψεις. Μπορείς να ταξιδέψεις με τον εύκολο τρόπο και να αφήσεις άλλους να χαράξουν την ρώτα και τον προορισμό σου. Σίγουρα αυτός ο τρόπος είναι και ο πιο ασφαλής απλά έτσι νομίζω πως όχι μόνο δεν απολαμβάνεις το ταξίδι αλλά και μάλλον δεν το αντιλαμβάνεσαι. Αλλά μην σε παίρνει από κάτω ώρες ώρες γίνομαι παρανοϊκός και δεν ξέρω τι λέω. Φαντάσου πως εμένα με γοητεύει ο άλλος δρόμος, ο πιο δύσκολος και εύχομαι να τον ακολουθώ. Είναι αυτός που χαράζεις μόνος σου και ξέχωρα από τα κυρίαρχα ρεύματα. Φαντάσου σαν να είσαι στο πλήρωμα ενός πειρατικού. Θα υπάρξουν πολλές φορές που θα παλέψεις με την θάλασσα και ας την αγάπησες τόσο. Δεν θα μπορείς να προσελκύσεις τα γνωστά λιμάνια. Θα πρέπει να ψάξεις πιο απόμακρα μέρη για να αποβιβαστείς. Υποθέτω όμως πως κάπου εκεί είναι που κρύβεται η μαγεία…

Και μια που λέω για ταξίδια, είπα και εγώ να κάνω ένα. Καλή αντάμωση από 05/05/08. Καλά να περάσετε και καλή επ- ανάσταση.

ΑΤΙΤΛΟ

Είναι πολλές οι φορές που οι περιστάσεις μας κάνουν να πρέπει να θεωρούμε κοντινούς μας κάποιους ανθρώπους που υπό άλλες συνθήκες όχι μόνο θα έπρεπε να είναι μακριά μας αλλά και να έχουμε ακόμα διαλέξει να τους αντιμετωπίζουμε σαν εχθρούς. Και όποιος δεν μπλέκει σε αυτό το τριπάκι θεωρείται από τους περισσότερους σκληρός (στη καλύτερη των περιπτώσεων), απόμακρος , παράξενος ίσως και μη άξιος καν οποιασδήποτε αναφοράς. Εγώ θα έλεγα απλά αληθινός.

ΦΟΥ

Υπάρχει μαγεία , που τη λένε ζωή, πίσω από το τείχος. Εκεί θα βρεις ξόρκια αξόδευτα που δεν είναι απλές στιγμές της ζωής. Αν δεν είσαι σίγουρος ότι θα τα καταφέρεις μην προσπαθήσεις απλά να το σκαρφαλώσεις γιατί θα τσακιστείς. Μην ψάξεις πέρασμα για να το περάσεις γιατί θα χαθείς για πάντα. Εάν κοιτάξεις καλύτερα θα δεις πως ούτε και τείχος υπάρχει απλά εμείς τους αφήσαμε να νομίζουν πως το έχτισαν. Πάρ’ το απόφαση. Φύσα το και θα γκρεμιστεί με μιας μπρος στα μάτια σου. Μετά και ας φαίνεται δύσκολος ο δρόμος είναι όλα εύκολα. Το μονοπάτι θα το βρεις χαραγμένο μπροστά σου … κι ας μην το περπάτησε κανένας μας ακόμα.

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΤΙΓΜΗ

Το διήγημα είναι βασισμένο σε αληθινή ιστορία. Αναφέρεται στις τελευταίες στιγμές δυο πολεμιστών (όπως εγώ τις φαντάστηκα) και στην προσπάθεια τους να αποκαταστήσουν την τιμή και την αξιοπρέπεια τους, προσπαθώντας να φέρουν πίσω στην πατρίδα τους μια καμπάνα που τους είχαν κλέψει οι εχθροί. Αξίες αληθινές που τις έβλεπαν σε μία καμπάνα όταν όλοι οι άλλοι έβλεπαν σε αυτή την μόνο το υλικό απ’ το οποίο ήταν φτιαγμένη.

Από τους τριακόσιους που ξεκίνησαν, δύο μόνο είχαν απομείνει. Είχε σχεδόν χαράξει. Η στιγμή που περίμεναν έφτανε. Είχαν μείνει όλο το βράδυ άγρυπνοι και θυμόντουσαν όλα αυτά που είχαν περάσει τα τελευταία χρόνια. Δεν κοιμήθηκαν στιγμή γιατί δεν ήθελαν να περάσουν έτσι τις τελευταίες τους ώρες, παρ’ όλη την κούραση που ένοιωθαν. Έτσι κι αλλιώς σε λίγο θα μπορούσαν να ξεκουραστούν μια και καλή, για πάντα.

Γι’ αυτό προτίμησαν να κάτσουν και να αναπωλήσουν όλα όσα είχαν γίνει κατά τη διάρκεια του πολέμου. Τις κακουχίες που περάσανε, το ταξίδι που έκαναν για να διασχίσουν τον ωκεανό με τους λιγοστούς συντρόφους τους και να φτάσουν εκεί, προσπαθώντας πάντα να κρατήσουν το μόνο που τους είχε μείνει, την αξιοπρέπεια τους. Θυμήθηκαν όλες τις μάχες που έδωσαν και όλους τους συμπολεμιστές τους που χάθηκαν για πάντα ή καλύτερα που νόμιζαν ότι χάθηκαν για πάντα, αφού σε λίγες ώρες θα τους ξανασυναντούσαν. Θυμήθηκαν ακόμα και το μετεωρίτη που είχε πέσει κοντά στον καταυλισμό τους. Όταν έγινε αυτό, όλοι πίστεψαν ότι ήταν ένα σημάδι από τους Θεούς για να λύσουν την πολιορκία και να επιστρέψουν πίσω στην πατρίδα τους. Δεν το έκαναν όμως γιατί θα γύριζαν πίσω χωρίς τιμή. Προτίμησαν να μείνουν εκεί και να πολεμήσουν, αν και ήξεραν πλέον ότι όχι μόνο θα έχαναν τον πόλεμο αλλά θα πέθαιναν αφού και οι Θεοί διάλεξαν να είναι με τους ισχυρούς. Αυτό όμως τους πείσμωσε ακόμα περισσότερο. Κατάφεραν να κατασκευάσουν σπαθιά από ένα μείγμα ατσαλιού και του πετρώματος του μετεωρίτη. Έτσι ήταν πιο ανθεκτικά από τα κανονικά σπαθιά της εποχής τους.

Ο θάνατος πλέον δεν τρόμαζε τους δυο πολεμιστές γιατί ήδη τον είχαν νικήσει. Έζησαν την ζωή τους όπως ήθελαν και ήταν οι ίδιοι και όχι ο θάνατος που θα διάλεγαν τη στιγμή και τον τρόπο που θα πέθαιναν. Το μόνο που θα τους στεναχωρούσε ήταν ότι τα σπαθιά τους θα έπεφταν στα χέρια των εχθρών. Οι πιο πολλοί από τους συμπολεμιστές τους, λίγο πριν την τελευταία ανάσα τους, προλάβαιναν και έθαβαν τα σπαθιά τους στη γη ώστε να μην γίνουν λάφυρα στα χέρια των εχθρών τους. Αλλά και πάλι τους έφτανε σαν παρηγοριά η σκέψη ότι δεν θα σκοτωνόντουσαν από τους εχθρούς και δεν έχαναν την τιμή και την αξιοπρέπεια τους.

Κάπως έτσι λοιπόν έφτασε η στιγμή της μάχης. Μάλλον καλύτερα η δική τους στιγμή. Ετοιμάστηκαν λοιπόν αν και φάνταζαν έτοιμοι από καιρό, ίσως και από τότε που ξεκίνησαν για τον πόλεμο. Παρατάχθηκαν μπροστά από το κάστρο των εχθρών. Ο ένας από τους δύο κάρφωσε το λάβαρο τους στη γη και άρχισαν να κατευθύνονται προς το κάστρο. Στην αρχή με αργό και σταθερό βηματισμό, έπειτα με πιο γρήγορο βήμα και καταλήγοντας να τρέχουν αλλά πάντα συγχρονισμένα. Όταν τους είδαν από το κάστρο δίστασαν. Οι εχθροί τους παραξενεύτηκαν που δύο άτομα έκαναν επίθεση σε ολόκληρο κάστρο. Βέβαια, δεν ήθελαν να τους αφήσουν να πλησιάσουν αρκετά στο κάστρο, για να μην έχουν και άλλες απώλειες^. τους πήρε τόσα χρόνια για να ξεμπερδέψουν με μια ομάδα τριακοσίων πολεμιστών και τώρα παρότι ήταν οι εναπομείναντες ήταν δύο, τους φοβόντουσαν ακόμα. Γι’ αυτό διέταξαν τους τοξότες τους να ρίξουν. Για κάποιο περίεργο όμως λόγο είτε τα βέλη τους δεν έβρισκαν τον στόχο είτε όσα τον έβρισκαν φαίνονταν να μην πληγώνουν τους δυο πολεμιστές. Μάλλον μερικά βέλη δεν μπορούν να σταματήσουν τον θάνατο σου όταν εσύ ήδη τον έχεις αποφασίσει. Είχαν πλησιάσει αρκετά στο κάστρο όταν κατάλαβαν πως είχε έρθει η στιγμή τους. Έβγαλαν τα σπαθιά τους και συγχρόνως αποκεφάλισε ο ένας τον άλλον. Έτσι διάλεξαν να είναι η τελευταία τους στιγμή… και ήταν ολόκληρη δική τους.

Το παρών διήγημα προέρχεται από το βιβλίο Βροχολόγιο της ομάδας ταξίδι χωρίς χάρτη. Αποτελεί την απάντηση μου στην πρόσκληση της demon για ένα blogoπαίχνιδο σχετικά με τον θάνατο. Θα ήθελα να έβρισκα το κουράγιο και την δύναμη να πεθάνω για τα πιστεύω μου αλλά και συγχρόνως ( επειδή όλα είναι ένα παιχνίδι που είτε νικάς είτε χάνεις ) να κέρδιζα και τον θάνατο αφού εγώ θα είχα διαλέξει την στιγμή που θα πέθαινα κι όχι εκείνος. Λόγω του περίεργου θέματος του συγκεκριμένου παιχνιδιού παραδίδω την σκυτάλη στον Βαγγέλη, διότι σε περίπτωση που παρεξηγηθεί με το θέμα θα μπορέσω να του δώσω τις απαραίτητες εξηγήσεις.