Ανοιξιάτικο

Είναι του ποιητή τα λόγια, μαχαιριά

που αποτελειώνει ό,τι απέμεινε

από μία μοναχική καρδιά.

Είναι  η μουσική που θυμίζει τη χαμένη νιότη μας.

Είναι της Άνοιξης η θύμηση,

που σε φέρνει  πάλι στη θέση την αδύναμη.

Είναι  οι στάλες της βροχής

που μπερδεύονται με τα δάκρυα

Είναι κι ο ουρανός για ακόμη μία φορά βουβός.

Και είναι και  τα πιο όμορφα ποιήματα,

που μένουν άγραφα,

μιας και ο πόνος της αγάπης

σκότωσε τις λέξεις τους.  

Είναι απλά μια λάθος στιγμή. 

Υ.Γ: Επηρεασμένο από εδώ

Εορταστικό…

Δεν έχει δώρα φέτος,

ούτε γκέρκι περισσεύει για χαμένους μάγους.

Είναι ο χρόνος ακόμα δικαστής

και  ουρές ανθρώπων περιμένουν υπομονετικά

την σειρά τους για να καταδικαστούν και τυπικά.

Τίποτα όμως δεν άλλαξε παλιέ συνοδοιπόρε.

Η γραμμή είναι πάντα εκεί χαραγμένη,

απλά κάποιος κι αναλόγως την σκοπιά του,

έχει να πει «ο τάδε δεν είναι πια εδώ»,

για να απαντήσει ο τάδε

«ο κάποιος είναι που δεν είναι εδώ».

Εγώ απλά λέω πως τίποτα δεν άλλαξε.

Οι μόνοι είναι και  θα είναι  μόνοι.

Όλοι οι άλλοι αδιάφοροι ήταν,

αδιάφοροι είναι

και αδιάφοροι θα είναι.

Για αυτό, αδιάφορη μού είναι κι η γραμμή σας

και το ποιος είναι πού. 

Αρκούμαι στο ότι θα ξημερώσει.

Πρόλογος ή αλλιώς…

Η απραξία της γραφής και της σκέψης μου

έχει αρχίσει  να με πείθει πως υπάρχει αυτό,

που σε μια από  τις πολλές στιγμές αδυναμίας,

έμπνευση βαφτίσανε  οι κοινοί.

Κι αν υπάρχει , θα  είναι  γυναίκα μοιραία

πλανεύτρα σαν της νύχτας το  χάδι και της σελήνης το σάλεμα.

Για αυτό  είμαι σίγουρος…

κι ας μην την αντάμωσα πότε μου ως τώρα

κι ας όταν είδα μια μορφή που της έφερνε στην φτιάξη,

εγώ κοίταξα αλλού – στον προορισμό μου στη γη.

Μου ήταν βλέπεις αρκετά ένα μπουκάλι που άδειαζε,

ένα τασάκι  που γέμιζε και  κάνα-δυο  θύμησες

που περιέπαιζαν το  μυαλό μου.

Για αυτό  δεν πίστεψα ποτέ στην έμπνευση,

κι ας είχα πλάσει στο νου μου της εικόνας της. 

Τώρα όμως είναι  αλλιώς.

Είτε αδειάζει είτε όχι το  μπουκάλι είναι το ίδιο.

Συνήθισαν χρόνια βλέπεις τα μέσα μου με αυτό.

Τόσο πολύ που αλκοόλ  κι εγώ δεν είμαστε πράγματα χώρια.

Είμαστε ένα πια και  για αυτό  το χέρι μου δεν λευτερώνεται

όταν το αλκοόλ του κάνει πάσα την πένα.

Είναι και ο καπνός του τσιγάρου αλλιώτικος. 

Σαν να μην βγαίνει καν από μέσα μου.

Ίσως γιατί  το οξυγόνο είναι  ζωή. 

Θέλει οξυγόνο η φωτιά και απ’ ό,τι φαίνεται,

αυτό λείπει από τα μέσα μου,

οπότε όταν φυσάω τον καπνό στα ξένα μου,

είναι λογικό να μην  βλέπω πια μορφές σε αυτόν.

Φτηνές δικαιολογίες…

Από τα χθες

Πάει καιρός απ’ την τελευταία πραγματική φορά,

τόσος  ώστε το μυαλό σου να την είχες

 πιστέψει για στερνή και να σκέφτηκες

«αυτός γλίτωσε».

Δεν σε κατηγορώ κι εγώ για το ίδιο μ’  έπειθα

κάθε φορά που με μελάνι γέμιζα

μια κιτρινισμένη σελίδα με τα βάθια μου.

 Και τώρα, χωρίς κάποιον εμφανή λόγο

όσα αποτυπώσει μια μεθυσμένη πένα,

 θα γίνουν μοίρασμα για να μαγαριστούν…

Ξέρεις δεν σου είπα ποτέ , πόσο μ’ αρέσει

που γράφεις λάθος τ’ όνομά σου.

 Όχι γιατί  αυτό σε κάνει να ξεχωρίζεις

αλλά γιατί θυμάμαι  τα λάθη μου,

τ’ ασυγχώρητα μα και τα πιο αγαπημένα.

Παρόμοιος μάλλον κι ο λόγος που

συνήθισα τις αφέγγαρες νύχτες.

 Όχι γιατί  δεν αντέχω την όψη μου

στο καθρέπτη της σελήνης,

ούτε γιατί η εκδίκηση κούρνιασε μέσα μου,

αλλά γιατί  τ’  άστρο σου το βιολετί 

μες το στο σκοτάδι φαίνεται (πιο) λαμπερό.

Και  για επίλογο, θυμήσου μια τζούρα ευτυχίας

έχοντας για αφορμή μία από ένα τσιγάρο.

Ωραία δεν ήταν όταν η μεθυσμένη σου φωτιά

στάθηκε σαστισμένη μπροστά στο μόνο άνθος

που δεν πήγαινε στην καρδιά σου  να κάψει;

Και τώρα σκέψου κι αναρωτήσου

για ό,τι άκαυτο έμεινε, αν άξιζε ένα τέλος αλλιώτικο;

Μα τι λέω, την ξέρεις ήδη την απάντηση…

Την ζεις.

Λευτεριά ή αλλιώς φωτιά

Οι λεύτεροι έχουν σημάδια στους καρπούς τους

για να τους θυμίζουν αιώνια την προηγούμενη ζωή τους. 

Έχουν σημάδια που σε τρομάζουν κι αν τ’ αγγίξεις,

τους πονούν περισσότερο απ’ όσο σφίγγουν

εσένα τα δεσμά σου που σε κρατάνε ασφαλή.

Ο πόνος αυτός και τα σημάδια μαζί με τον κίνδυνο

της κάθε μέρας  είναι το τίμημα που αξίζει να πληρώσεις

χωρίς να μετανιώσεις στιγμή για αυτό.

Η φωτιά είναι  ο μόνος τρόπος για να ‘σαι λεύτερος.

Η φωτιά που καθώς λιώνει τα δεσμά σου,

χαράζει  συνάμα στο πετσί σου το αιώνιο χάδι της.   

Λευτεριά και  φωτιά είναι το ίδιο…

Απλά στιγμές

Τα ποιήματα είναι στιγμές που γράφονται

με ξεθωριασμένο χρώμα από δανεικό στυλό

στα κλεφτά από τα φωναχτά των γύρω μας.

Είναι  στιγμές από ονείρατα στοιχειωμένα

από τα πριν που δεν λένε να περάσουν

και στο τώρα ανήμπορο σ’ αφήνουν.

Είναι στιγμές καθάριες που ξεφεύγουν

από την λήθη του χρόνου και αποτυπώνονται

για ένα δεύτερο μόνο σε μια ματιά.

Είναι  στιγμές που άγραφες διαλέγουν να μείνουν

για να νικήσουν την πεζότητα που έχει

μπολιάσει  τα γύρω  με τα βάθια μας.

Είναι η στιγμή της τελευταίας γουλιάς που σε κρατάει

ξύπνιο ως την ανατολή ενός ψεύτικου ακόμα ήλιου.

Ένα φεγγάρι για δώρο

Χρόνια πολλά ή καλά

δεν μου βγαίνει να σου πω.

Κουράστηκα από τα λόγια

και οι ευχές για μένα

είναι ανώφελες αφού

το τέλος τους δεν θ’ ανταμώσω.

Και για δώρο, ένα φεγγάρι δροσάτο

έχει απομείνει να σου δώσω.

Το μοναδικό κάθε έτους.

Δεν είναι ένα φεγγάρι το μήνα.

Ένα τον χρόνο είναι,

έτσι μετριούνται τα φεγγάρια.

Εκείνο που κάθε χρόνο σε συντροφεύει

στην πιο μεγάλη και  κρύα νύχτα του χειμώνα,

όταν οι αναμνήσεις απ’ τα χθες

μπερδεύονται  αναγκαστικά με το τώρα.  

Δικό σου λοιπόν κι αυτό το φεγγάρι.

Στα χαρισμένα περασμένα φύλαξέ το.

NINA SIMONE- "DON'T LET ME BE MISUNDERSTOOD" (1964)

Τι θυμήθηκα… Ευχάριστη ήταν πάντως η αφορμή για να το ακούσω ξανά.

Η αλήθεια, το ψέμα και οι μύθοι

Μπερδεύεσαι μεταξύ  αλήθειας και  ψέματος. 
Αναμασάς τα λόγια άλλων, μα δεν είναι δικά σου.

Βαθιά μέσα σου το ξέρεις κι ας μην το παραδέχεσαι. 

Για αυτό  κι η αλήθεια που τόσο υμνείς

με το που βγαίνει απ’ το στόμα σου γίνεται ψέμα.

Είναι ψέμα γιατί την μπέρδεψες, μπορεί και να την λέρωσες,

με την άγνοια και  την πλάνη που μας χωρίζουν.

Και είναι η πλάνη αυτή κι η άγνοια που σε κάνουν

μην αντιλαμβάνεσαι την αλήθεια που κρύβεται

στ’ απλά, υποσυνείδητα και καθημερινά σου ψέματα.

Άκου με  εμένα. Κάτι ξέρω... έπαθα και έμαθα.

Κι ας μην είμαι πια, ακροβάτης ανάμεσα στις δύο έννοιες

που σε περιπαίζουν και σε κινούν σαν μαριονέτα.

Άκου με εμένα, κι ας στέκομαι μακριά

από γλυκανάλατες αλήθειες κι από βαθυστόχαστα ψέματα.

Ζω στους μύθους μου και βλέπω καθαρά.   

Τα χειμωνιάτικα ανταμώματα

Τα πρωτοβρόχια μας πρόλαβαν.

Θα ‘ταν ωραίο ν’ ανταμώναμε 

πριν απ’ αυτά  κι ακόμη καλύτερα

αν τ’ αντάμωμά μας,

συνέπεφτε με την ώρα εκείνη

της  μεγάλης δροσιάς, κάτω

απ’  τις όμορφες ουράνιες στάλες.

Αλλά αυτό  δεν συνέβη και  τώρα

μας έχει μείνει ένας χειμώνας

για να βρεθούμε και να λύσουμε

τ’ άλυτα των υπάρξεών μας, 

μιας ζωής ή μιας ζήσης…

όπως το δει και όπως το ζει κανείς. 

Σαν ανταμώσουμε λοιπόν,

στην πιο κρύα του χειμώνα νυχτιά,

μην γυρίσεις κλέφτρα την καρδιά μου.

Μπορώ και  χωρίς αυτήν τελικά.

Σαν ανταμώσουμε πρώην συνοδοιπόρε,

μέτρα και ζύγιζε την κάθε λέξη.

Δεν θα είσαι πάντα τυχερός.

Σαν ανταμώσουμε αχθοφόρε τύψεων, 

βαρύ φορτίο μετά δεν θα κουβαλάς.

Σαν ανταμώσουμε φίλε

λίγο πριν το μεγάλο φευγιό,

να βρεις κουράγιο να ρωτήσεις

και αφού ακούσεις να λακίσεις.   

Σαν ανταμώσουμε σ’ ένα μεθύσι,

υπόσχεση  δώσ΄ μου πως θα το πάμε

ως το τέλος το ονειρευτό που αναζητάμε.

Σαν ανταμώσουμε μοναξιά μου,

 βουβός θα μείνω.

Τα λέω χρόνια και είσαι η μόνη που ακούς.