ΓΡΑΦΩ Ο,ΤΙ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ part 34 – ΙΣΤΟΡΙΚΟ

Η ιστορία γράφεται  από τους νικητές όμως οι ηττημένοι είναι αυτοί που την ζουν πραγματικά.

ΓΡΑΦΩ Ο,ΤΙ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ part 33 – ΕΛΠΙΔΑ

 

Από άγνοια στην αρχή έχεις ελπίδες.  Από συνήθεια μετά τρέφεις ελπίδες. Όταν αντιλαμβάνεσαι  πως δεν υπάρχει  ελπίδα από ανάγκη , τεχνητή ή μη, αρχίζεις να τρέφεις την ελπίδα πως υπάρχει ελπίδα. Ελπίδα θα υπάρξει μόνο  όταν δεν υπάρχει κανένα ίχνος ελπίδας.

ΠΕΡΙ ΕΚΛΟΓΩΝ

                                                 

Το ζώο αρπάζει  το καμουτσίκι απ’ το χέρι του αφέντη του και μαστιγώνεται από μόνο του για να γίνει το ίδιο  αφέντης, δίχως να ξέρει όμως ότι και αυτό δεν είναι παρά μία φαντασίωση που έχει παραχθεί από έναν καινούργιο κόμπο στο καμουτσίκι του αφέντη του.

                                                                                                                                         Φραντς  Κάφκα

Πρόσφατα μου είχε ζητηθεί να γράψω ένα κείμενο σχετικά με τις εκλογές,  όπως και έκανα. Σε 1200 και κάτι λέξεις ανέλυα τα  περί εκλογών , δημοκρατικού πολιτεύματος, ιδανικών που θα έπρεπε να το διακρίνουν, εκλογικής διαδικασίας, για Καλλικράτη, για μνημόνια για αμεσοδημοκρατία κλπ. Έπειτα μου ζητήθηκε να μειώσω την έκταση του στο μισό χωρίς να χάσει κάτι από το νόημα του. Το έκανα και αυτό . Έπειτα μου ζητήθηκε να το γράψω με λιγότερο επιθετικό ύφος χωρίς και πάλι να χάνει το βασικό νόημα του. Σαν καλός «μαθητής»  το έκανα και αυτό.  Όλο αυτόν το διάστημα σκεφτόμουν να ανεβάσω κάποιο από αυτά στο blog  με το που πλησίαζαν οι εκλογές. Έπειτα αποφάσισα να μην το κάνω. Ίσως ένα viva la revolution να ταίριαζε καλύτερα. Ήδη χθες το έφτιαχνα σιγά σιγά στο μυαλό μου και το πιο πιθανόν ήταν σήμερα να το έγραφα. Σήμερα όμως θυμήθηκα τον αφορισμό του Κάφκα. Νομίζω πως είναι το πιο κατάλληλο.

ΙΣΩΣ ΝΑ ΚΑΝΩ ΛΑΘΟΣ

Σε θυμάμαι απ’ την αρχή σου. Σαν να μην ήταν δική σου νόμιζα τότε. Ακόμα το νομίζω. Μακάρι λανθασμένα. Είχες όμως διάθεση να ζωγραφίζεις και με αυτό με κάλυπτες. Όλος ο ουρανός τότε δεν σου έφτανε για καμβάς κι ας σου έλειπαν τα εφόδια για να τον ζωγραφίσεις. Είχες θέληση όμως και αυτό μετρούσε πιο πολύ απ’ όλα.  Από εφόδια τώρα είσαι πλήρης. Όμως και πάλι δεν τα νομίζω για δικά σου. Μακάρι λανθασμένα.  Ίσως για αυτό ό,τι αφήνει το πινέλο σου στο χρόνο να μην φέρνει σε σένα. Όμορφα τα σχέδια σου δεν λέω, μα δεν σε βλέπω μέσα τους. Μήπως για αυτό τώρα ο ουρανός να σου φαίνεται πολύ μεγάλος για καμβάς; Αν είναι έτσι πάρε το πάλι από  την αρχή με όση θέληση σου έχει απομείνει.   Μπορεί  και πάλι να κάνω λάθος… Αν είναι έτσι διέψευσε με… Όχι με λόγια όμως αλλά με πράξεις. Θα το χαρώ πολύ αν ένα πρωινό ξυπνήσω κι όλο τον ουρανό ζωγραφισμένο δω…  Μπορεί να κάνω λάθος… Μακάρι να κάνω λάθος… Εύχομαι να κάνω λάθος…. Θα χαρώ να κάνω λάθος.    

ΕΝΑ ΞΗΜΕΡΩΜΑ

Μια στιγμή μου αρκούσε

πάντα για να κάψω

όλα όσα μπορεί για χρόνια

η μοιρολατρία μου να έχτιζε.

Λίγες λέξεις μου ήταν αρκετές

για ξεθυμάνω όσα καιρό

 τρέφονταν απ’ τα μέσα μου.

Πάντα είχα πιο λίγα

απ’ όσα μπορούσα και ήθελα.

Όσα είχα όμως ήταν

μόνο απ’ αυτά που ήθελα.

Απ’ όσα ήθελα εννοείται

πως δεν τα είχα όλα.

Όσα όμως είχα

τα είχα όπως τα ήθελα

αλλιώς σαν μην τα είχα

καθόλου θα ήταν.

Τι κατάλαβα;

Πολλά κατάλαβα.

Εσύ;

ΓΡΑΦΩ Ο,ΤΙ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ part 32 – ΠΕΡΙ ΚΑΝΟΝΩΝ

Όλοι οι κανόνες πηγάζουν από την ανασφάλεια και τη φοβία μας στο να ζήσουμε χωρίς αυτούς.

Υ.Γ: Κάτι δεν μου πάει καλά ως προς τη γραμματική και την σύνταξη της συγκεκριμένης πρότασης  αλλά δεν γαμιέται… έτσι το σκέφτηκα.

ΨΙΘΥΡΟΙ ΣΤΟΝ ΑΝΕΜΟ

Ξέρεις τι είναι τελικά

 αυτό που με κρατάει πίσω;

 Είναι ότι ξέχασα να πω αντίο.

Μάλλον γιατί δεν το θέλησα.

Όπως και τότε που κοίταζα αλλού

για να μην αντικρύσω το φευγιό σου.

Αλλά και τώρα δεν θα πω αντίο.

 Ούτε θα το ψιθυρίσω.

Αφού φοβάμαι μήπως ο άνεμος

 σου  ταξιδέψει τους ψιθύρους μου.

  Ειρωνεία , ο άνεμος η μόνη μου ελπίδα

 για να συνεχίσω και εγώ τον αγνοώ .

 Προτιμώ αν είναι να σου φέρει

κάτι αυτό να είναι ένα

 σ’ αγαπώ .

ΓΡΑΦΩ Ο,ΤΙ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ part 31 – ΚΑΠΝΟΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ

Πριν πολλά χρόνια ο Λούκι  Λουκ υπήρξε το πρώτο θύμα της καπνοαπαγόρευσης… Προτιμώ όμως να τον θυμάμαι όπως τον γνώρισα, με το τσιγάρο  στο στόμα κι ας του λείπει ένα πιστόλι.

ΓΡΑΦΩ Ο,ΤΙ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ part 30- ΤΡΙΑΝΤΑ

Έφτασαν αισίως τα τριάντα τα γράφω ό,τι σκέφτομαι. Τριανταρίζουμε και εμείς σε λίγα χρόνια. Ας μην μας βγει σε φάρσα. 14 ή 15 ήμουν όταν το άκουσα πρώτη φορά. Όταν φτάσω στα τριάντα θα σας πω αν βγήκε και σε μένα φάρσα. Δεν το νομίζω όμως.

ΛΙΓΟ ΠΙΟ ΠΑΝΩ ΑΠΟ Τ' ΑΣΤΕΡΙΑ

Λίγο πιο πάνω απ’ τα σύννεφα

σε πρωτογνώρισα αληθινά.

 Κάτι απ’ τις μορφές που πλάθω

στο μυαλό μου με τράβηξε σε σένα.

Λίγο πιο κάτω από τ’ αστέρια

μου συστήθηκες.

Κάτι από της Άνοιξης τ’ αρώματα

 έφερνε τ’ όνομα σου.

 Κάτσαμε για ώρα εκεί και σχεδιάζαμε

στα κρυφοφάνερα το ταξίδι μας στ’ αστέρια

παρατηρώντας τη βροχή που γεννάνε τα σύννεφα.

 Οξύμωρο, ακόμα εδώ κάθομαι

και ας έφυγα κάποια στιγμή.

Την στιγμή εκείνη που ζήλεψα

 λίγο ή πολύ

 για μένα δεν έχει σημασία

τη βροχή και τις μικρότερες στάλες της.

 Ασυνήθιστος βλέπεις,

 να την κοιτάω από ψηλά

κι όμως μαζί σου το αγαπούσα.

Συνηθισμένος από τη ζωή

να την βλέπω από τα κάτω

και να της δίνω ερμηνείες αλλιώτικες.

 Γεννημένος μπορεί  από τη φύση μου

 για να βρέχομαι από αυτή

και να το απολαμβάνω .

Να την κοιτάω από τα κάτω

 και το χώμα να με λασπώνει.

 Το ίδιο χώμα που τσακίστηκα πέφτοντας.

Το ίδιο χώμα που φυλαγμένη μια θέση

έχω κάτω του

για όσα προέκυψαν κι όσα προκύψουν.

 Όμως σηκώθηκα κι ας μου πήρε καιρό.

 Σιγά σιγά έφτασα και πάλι

λίγο πιο πάνω από τα σύννεφα.

Ήταν αλλιώτικα όμως.

 Ήμουν αλλιώτικος.

 Έλειπες εσύ.

 Δεν φώναξα να σε βρω

ούτε ρώτησα τους δίπλα.

 Ήξερα που θα ‘σουν.

 Λίγο πιο πάνω από τ’ αστέρια

να βλέπεις από τα πάνω τους πάντες

ακόμα και αυτούς που είναι

λίγο πιο πάνω από τα σύννεφα.

Δεν είναι ότι δείλιασα να έρθω να σε βρω.

Δεν είναι ότι το προσπάθησα και απέτυχα.

Είναι αυτό το κοινό που λένε

πως το ταξίδι έχει σημασία και όχι ο προορισμός

και εγώ αυτό το ταξίδι προς τα πάνω

 μόνο με σένα θέλησα να το κάνω.

 Ακόμα και τώρα που ο προορισμός του

είναι το μοναδικό που μου έχει απομείνει

δεν θα ‘ναι το ίδιο.

 Η βροχή δεν είναι το ίδιο όμορφη

όταν μόνος από τα πάνω την βλέπεις.

 Προτιμώ από τα κάτω

κι ας τσακιστώ και πάλι.

 Προτιμώ από τα κάτω γιατί

αν κάποτε σκοντάψεις
στο χορό σου σε κάποιο αστέρι

 και αν ούτε το
στρώμα των σύννεφων σε συγκρατήσει

  θα το κάνω εγώ

 πριν προλάβεις να τσακιστείς.

 Σου το υπόσχομαι.

Μου το υπόσχομαι.

VIVA LA REVOLUTION part 10 – ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΌΧΙ ΤΟΝ ΓΚΟΝΤΟ ,ΑΛΛΑ ΝΑ ΦΑΩ

Σύντροφοι και συντρόφισσες, κύριες και κύριοι, γραμματιζούμενοι και αλητήριοι, περαστικοί και μόνιμοι, ψηφοφόροι και ψηφοθήρες, χρεωμένοι και αχρέωτοι, ρεφορμιστές και επαναστάτες, βολεμένοι και αβόλευτοι έφτασε η ώρα για ακόμα ένα viva la revolution αφού πλέον οι συνθήκες ( όπου συνθήκες είναι το ότι περιμένω να φάω και δεν έχω να κάνω κάτι άλλο )το επιτρέπουν. Δυστυχώς δεν θα ασχοληθώ ούτε με το Δ.Ν.Τ,  ούτε με τις περιφερειακές εκλογές αλλά ούτε και με την χθεσινή διακαναλική συνέντευξη του Γιωργάκη, παρόλο που τα θέματα αυτά θα ήταν από τα ιδανικότερα που ταιριάζουν στην κατηγορία αυτή ( επιφυλάσσομαι όμως για το μέλλον … και ναι αυτό είναι απειλή). Το παρών viva la revolution θα ασχοληθεί με κάποιες αδικημένες μορφές της ιστορίας χωρίς να εκφέρει κάποια πολιτική  άποψη αλλά σεβόμενο πάντα την σατιρική, ειρωνική, πλακατσίδικη ή όπως αλλιώς θέλετε πείτε το ιστορία του . Για να μην σας κρατάω άλλο σε αγωνία ξεκινάω αφού όμως  σας διευκρινίσω ότι  τα πρόσωπα που θα αναφερθούν είναι σε τυχαία σειρά σε σχέση με το μέγεθος της αδικίας που έχουν υποστεί. Όλα εκτός του πρώτου που είναι μακράν ο πιο αδικημένος από όλους. Παίρνω ανάσα καλή, πάρτε και εσείς και πάμε:

Ο Οβελίξ: Ο πιο αδικημένος ήρωας όλων των εποχών. Όλοι λέμε βλέπω Αστερίξ, πάρε μου το Αστερίξ αλλά ο μόνος λόγος που παρακολουθούμε ή διαβαζουμε τον Αστερίξ είναι ο Οβελίξ. Αυτόν γουστάρουμε και αυτόν αγαπάμε. Στην πραγματικότητα ο κοντός ξανθούλης μας αφήνει αδιάφορους και στη τελική ρε αδέρφια, ο Οβελίξ δεν χρειάζεται μαγικό φίλτρο για να κάνει γιο γιο τους ρωμαίους.

Ο Ντάνκαν Μακλάουντ: Ο Κόνορ Μακλάουντ μας σύστησε τους αθανάτους μέσω των ταινιών αλλά ρε μάγκες, πώς να το κάνουμε , εμείς τον Ντάνκαν νιώσαμε δικό μας άνθρωπο από την τηλεοπτική σειρά… In the end, there can be only one. May it be Duncan MacLeod, the Highlander.

Οι υπόλοιποι δέκα της Βραζιλίας που επισκίασε η κινητή διαφήμισης της Mastercard, Πελέ.

Ο Λιβέρης Ανδρίτσος: Στο τελικό του 87 ( ναι αυτόν που είχατε πάει  όλοι κι ας μην είχατε γεννηθεί τότε ) με 2 βολές ισοφάρισε σε νεκρό χρόνο την Σοβιετική Ένωση στέλνοντας το ματς στη παράταση. Ο Αργύρης Καμπούρης στη λήξη της παράτασης και να έχανε τις βολές η Ελλάδα δεν θα έχανε απλά θα παιζόταν και δεύτερη παράταση. Αν όμως ο Ανδρίτσος έχανε έστω και μία βολή  η Ελλάδα θα ήταν δεύτερη.

Ο Τζορτζ Μπεστ: Γιατί πολύ απλά γεννήθηκε ιρλανδός, καλοπερασάκιας και όμορφος.

Ο Τάσος Πάντος : που δεν σκόραρε ποτέ.

Ο Κούγιας: Γιατί όταν ακούμε το όνομα Αλέξης πρώτα το μυαλό μας πάει στο πίσω από τις λέξεις και μετά στο «άσμα» που ερμηνευσε ο Σταμάτης Γαρδέλης με λένε Αλέξη σε λένε Σοφία.

Η Φοίβη ( από τα φιλαράκια ): Είναι πολλοί αυτοί που δεν εκτίμησαν τις ατάκες της.

Ο μεθυσμένος που μιλάει στο Θεό: Λέει μεγάλες αλήθειες.

Τα στρουμφάκια ( όχι τους μπάτσους , τα κανονικά εννοώ ): Ίσως να αποτελούν την μοναδική κομμουνιστική κοινωνία που υπήρξε ποτέ.

Ο Μιλού : Του Μιλού κι αν έκλεψε την δόξα αυτό το φλωράκι ο Τεν Τεν;

Η Σαρδέλα ( από το ράδιο αρβύλα ): Ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί δεν της αναθέτουν εξολοκλήρου την παρουσίαση της εκπομπής.

Η Ευγενία και ο Άδωνις: Τι ψυχικά αποθέματα και πόση υπομονή κουβαλάνε αυτοί οι δύο άνθρωποι για να  αντέχουν ο ένας τον άλλο;

Οι Χατζηνικολάου, Τράγκας και Μακρή: Ο Χατζηνικολάου γιατί δεν θα πάρει ποτέ όσκαρ σκηνοθεσίας και οι δυο τελευταίοι διότι δεν θα πάρουν ποτέ όσκαρ ερμηνείας.

Αυτοί που είναι στο τελευταίο Big Brother: Διότι και να πεθάνουν εκεί δεν νομίζω να το πάρει κανένας χαμπάρι, ούτε καν ο ίδιος ο μεγάλος αδερφός.

 

 Θα ήθελα να κλείσω το συγκεκριμένο κεφάλαιο ( γράφω κεφάλαιο γιατί πολύ πιθανώς να επανέλθω αφού και στο μέλλον πρόκειται να ξαναφάω αλλά και γιατί όλο και κάτι θα μου διαφεύγει) στο viva la revolution με μια μικρή αναφορά σε δύο πρόσωπα που θεωρώ υπερεκτιμημένα :

Ρόμπιν ( το τσιράκι του Γουέιν ): Δεν ξέρω γιατί αλλά αυτό το «παλικαράκι» με τη παρδαλή στολή δεν το χώνεψα ποτέ και να σας δώσω και ένα παράδειγμα :Είναι πολλές φορές που λόγω της φύσης της δουλειάς μου περνάω από το Γκόθαμ Σίτυ και μου ζητάει ο Μπρους (Μπρους Γουέιν είναι το κανονικό όνομα του Μπάτμαν για όσους δεν ξέρουν) να βρεθούμε αλλά επειδή ξέρω πως θα είναι εκεί και ο Ρόμπιν αρνούμαι ευγενικά γιατί μπορεί να μην συγκρατηθώ αν τον δω μπροστά μου.

Σούπερμαν:   Για μένα ο συγκεκριμένος τύπος αποτελεί την ντροπή των υπερηρώων        (ακόμα και αυτών που μας ξυπνάει η μάνα μας πρωί τα σαββατοκύριακα με την ηλεκτρική σκούπα και αφού την προηγουμένη έχουμε πολεμήσει με εξωγήινους, μεταλλαγμένους κλπ). Εξηγούμαι , όλοι οι σούπερ ήρωες έχουν από μία σούπερ δύναμη ( εκτός των πιο καλών που έχουμε δύο ) και χρησιμοποιώντας αυτή σώζουν την ανθρωπότητα. Ο συγκεκριμένος είναι άτρωτος, πετάει , βγάζει  λέιζερ από τα μάτια, γιατρεύει,κινείται γρήγορα … της παναγιάς τα μάτια δηλαδή αλλά παρόλα αυτά αν πλησιάσει σε μια μικρή πετρούλα κρυπτονίτη   χάνει όλες του τις δυνάμεις. Ρε Κλαρκ, τράβα να δεις τι θα κάνεις με την Λόις που θα στη φάει  ο Λούθορ και άσε  εμάς να κάνουμε τη δουλειά μας…