ΜΙΜΗΣ ΤΣΑΦΕΝΤΑΣ – ΑΚΟΜΑ ΠΑΡΩΝ

Καλώς ήρθες, φίλε, περαστικέ, συνήθη ή τυχαίε επισκέπτη. Όποιος και να είσαι καλώς ήρθες και μιας που είσαι εδώ άσε με να σου πω μια ιστορία. Μια ιστορία πραγματική αλλά θα στην πω αλλιώς. Θα στην πω όπως την φτιάχνω στο μυαλό μου αυτή την στιγμή.

Φαντάσου τώρα μια χώρα όπου ο ρατσισμός και η προκατάληψη αποτελεί επίσημη πολιτική. Μια χώρα όπου για να θεωρείσαι άνθρωπος πρέπει να είσαι λευκός. Αν είσαι μαύρος δεν είσαι τίποτα παραπάνω από ένας ακόμα σκλάβος στην δούλεψη τους. Χωρίς όνομα , χωρίς δικαιώματα, χωρίς αισθήματα και άνευ αξίας. Δεν ξέρω πόσοι λευκοί της συγκεκριμένης χώρας δεν συμφωνούσαν με την παγιωμένη αυτή ως τότε αντίληψη αλλά σίγουρα ο Μίμης ήταν ένας από αυτούς. Ίσως γιατί και του ίδιου από πολύ μικρού ακόμα του είχαν κολλήσει μια ρετσινιά. Αυτή του ηλιθίου εξαιτίας μιας στραβής οδοντοστοιχίας.

Ο Μίμης λοιπόν εκεί μεγάλωσε και σίγουρα θα ήταν και αυτός δυστυχισμένος. Προσπάθησε να πνίξει την δυστυχία του στην θάλασσα και έγινε ναυτικός. Χωρίς όμως να έχει κάποιο αποτέλεσμα και έτσι ξαναγύρισε πίσω. Εκεί λοιπόν γνώρισε τον έρωτα, την πραγματική ευτυχία στην αγκαλιά μιας γυναίκας. Θέλησε να την παντρευτεί αλλά δυστυχώς κάτι τέτοιο την εποχή εκείνη στην συγκεκριμένη χώρα ήταν αδύνατο. Βλέπετε η γυναίκα ήταν μαύρη και δεν επιτρεπόταν οι μεικτοί γάμοι. Είπαμε περίεργες αντιλήψεις κυριαρχούσαν σε αυτή την χώρα.

Ο Μίμης όμως θαρρούσε πως είχε βρει τον τρόπο ώστε να μπορέσουν να παντρευτούν . Φαντάζομαι πόσο ευτυχισμένος θα ήταν όταν το σκέφτηκε. Ένας κόσμος θα φτιάχτηκε μπροστά εκείνη την στιγμή, από το μηδέν ως το άπειρο μέσα σε κλάσματα του δευτερολέπτου. Όμως το όνειρο του δεν θα κρατούσε πολύ. Ο τρόπος που είχε σκαρφιστεί ήταν να ζητήσει την αλλαγή στο διαβατήριο του χρώματος του από λευκό σε μαύρο. Όταν το αίτημα του δεν έγινε δεκτό από την αντίστοιχη πρεσβεία ένα σύμπαν θα γκρεμίστηκε μπροστά του με μιας. Αν δεν έγινε τότε σίγουρα θα γκρεμίστηκε λίγο καιρό μετά όταν αυτός και η αγαπημένη του χώρισαν. Βλέπετε τους λύγισαν οι καταστάσεις. Δεν επιτρεπόταν να βρίσκονται ή να μιλάνε ακόμα και τηλεφωνικά , κάτι που έκανε να μοιάζει τον χωρισμό τους σαν λογικό επακόλουθο.

Αυτό και αν ήταν δυστυχία για τον Μίμη. Αν την προηγούμενη δυστυχία δεν την έπνιξε η θάλασσα σίγουρο ήταν πως δεν θα έπνιγε κι αυτή. Έτσι έμεινε σε αυτή την χώρα. Πέρασαν χρόνια από τον χωρισμό τους χωρίς όμως ο Μίμης να τα καταλαβαίνει. Κάθε μέρα ζούσε την ίδια μέρα και βίωνε τον ίδιο πόνο. Μάλλον βοήθησε σε αυτό και ο τύπος της δουλειάς που πλέον έκανε. Ώσπου μια μέρα αντίκρισε τον φυσικό και ηθικό αυτουργό όλων αυτών, τον πρωθυπουργό της Νότιας Αφρικής Χέντρικ Φερβούντ. Χωρίς δισταγμό του κατάφερε τέσσερις μαχαιριές και τον σκότωσε ακαριαία.

Τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του τα πέρασε σε φυλακές υψίστης ασφαλείας και ψυχιατρεία ,με καθημερινά βασανιστήρια ώσπου πέθανε το 1999. Το φέρετρο έφερνε την εξής επιγραφή: Δημήτρης Τσαφέντας, κομμουνιστής, χριστιανός, αγωνιστής της ελευθερίας . Εγώ θα συμπλήρωνα και αμετανόητος ερωτευμένος. Ποτέ μην υποτιμάς τι μπορεί να κάνει κάποιος ερωτευμένος και κάποιος που δεν έχει πλέον να χάσει τίποτα και ο Μίμης πληρούσε και τα δύο κριτήρια. Για αυτό αν σε άγγιξε έστω και λίγο η ιστορία του Μίμη κάνε μου την χάρη και όποτε ακούς το όνομα του φώναζε (έστω και από μέσα σου) … ακόμα παρών.

Υ.Γ: Καλέ μου φίλε από την Dryland σε ευχαριστώ για τις πληροφορίες.

ΚΑΠΟΥ

Κάπου υπάρχουν αστέρια που διαλέγουν να λάμπουν μακριά από τα υπόλοιπα και χωρίς να τα βλέπει κανένας μας , απλά γιατί έτσι το διάλεξαν .

Κάπου υπάρχουν τραγούδια που γράφονται με μιας γιατί είναι τόσο μεγάλη η ανάγκη τους για να ταξιδέψουν.

Κάπου υπάρχουν μάτια που γυαλίζουνε ακόμα σε πείσμα του καιρού και της συνήθειας.

Κάπου υπάρχει ο σκοπός για να ζήσεις και να πεθάνεις.

Κάπου υπάρχει η αρχή μας αλλά και το τέλος μας συνάμα.

Κάπου υπάρχεις εσύ.

Κάπου υπάρχω και εγώ.

Κάπου θα πρέπει να υπάρχουμε και εμείς

ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΗ ΠΑΡΑΝΟΙΑ

Αγαπητέ μου φίλε,

Είχα καιρό να σου γράψω, μπορεί κιόλας αυτή να είναι και η πρώτη φορά που το κάνω. Σε μια εποχή που η τεχνολογία επηρεάζει και διαμορφώνει όλο και περισσότερο την επικοινωνία που έχουμε, όχι μόνο μεταξύ μας αλλά και με τον ίδιο μας τον εαυτό, εγώ διαλέγω να στείλω γράμμα. Αν θεωρείς αυτό παράλογο τότε σίγουρα τα υπόλοιπα που θα αναφέρω θα τα βρεις τουλάχιστον παρανοϊκά, αφού όχι μόνο δεν ξέρω τι θα γράψω αλλά ούτε που στέλνω αυτό το γράμμα. Μπορεί σε εσένα αν τύχει και το διαβάσεις μπορεί και σε μένα. Ειλικρινά δεν ξέρω. Αρχικά μου έμοιαζε τρομαχτικό αλλά με τον καιρό το συνήθισα. Πλέον μπορώ να πω πως υπάρχουν και κάποιες στιγμές που το επιδιώκω κιόλας.

Σε χαρακτήρισα φίλε στην αρχή του γράμματος. Όμως τι είναι η φιλία για να μπορούμε να χαρακτηριζόμαστε φίλοι; Έχεις να μου δώσεις κάποια απάντηση σε αυτό το ερώτημα; Με μεγάλη μου χαρά θα την ακούσω. Οι δικές μου απαντήσεις θα σε μπερδέψουν. Χρησιμοποιώ πληθυντικό διότι δεν έχω μόνο μία απάντηση. Αν με ρώταγες ένα Δεκέμβρη πολλά χρόνια πίσω ,μα και τόσο κοντινό, θα σου απάνταγα πως φιλία είναι το να έχεις την δυνατότητα να κάνεις την ψυχή του άλλου χίλια κομμάτια. Αν με ρωτήσεις αύριο θα σου απαντήσω πως φιλία είναι να είσαι έτοιμος να πεθάνεις για τους φίλους σου και ας φοβάσαι τον θάνατο. Αν με ρωτήσεις σήμερα μάλλον δεν θα σου απάνταγα. Αυτό είναι λίγο οξύμωρο αφού ήδη πριν λίγο σε χαρακτήρισα φίλε. Γιατί νομίζεις ότι όσοι χρησιμοποιούν την λέξη φίλος την εννοούν κάθε φορά; Για αυτό λοιπόν θα μου επιτρέψω μια φορά να κάνω εκπτώσεις και σε μένα και για αυτό σε χαρακτήρισα φίλο.

Στα γράμματα συνηθίζεται να γράφουμε τα νέα μας. Αλήθεια ποια νέα θες να μάθεις; Έχω να σου πω πολλά αλλά και κανένα συγχρόνως. Μπερδεύτηκες μήπως πάλι; Ή μήπως θα έπρεπε να ρωτήσω εάν μπερδεύτηκα; Αφού όπως σου-μου προανέφερα δεν έχω αποφασίσει ακόμα σε ποιον στέλνω αυτό το γράμμα. Μπορεί σε εσένα που το διαβάζεις αυτή την στιγμή, μπορεί σε εμένα που το γράφω τώρα αλλά μπορεί και σε αυτόν που δεν θα το διαβάσει ποτέ. Ανεξαρτήτου παραλήπτη η απάντηση μου στο τελευταίο ερώτημα θα ήταν η ίδια κι ας μοιάζει πιο πολύ με ευχή. Μακάρι να μπερδεύτηκες. Το να μπερδευτείς καμιά φορά σημαίνει πως σκέφτεσαι. Βέβαια τώρα που το ξανασκέφτομαι αυτό για κάποιους είναι ευχή και για άλλους κατάρα. Εάν σκεφτείς θα αντιληφθείς και το κελί σου. Πιστεύω όμως πως όσο τραγικό κι ας φαίνεται αξίζει τον κόπο. Διότι μόνο έτσι καταλαβαίνεις την σημασία και την σπουδαιότητα των λίγων εκείνων στιγμών ελευθερίας που μπορεί να ζήσεις. Αυτό ήταν το ένα από τα νέα μου, η σκέψη ή καλύτερα η έλλειψη σκέψης. Η σκέψη αποτελεί το πρώτο, το πιο μικρό αλλά και το πιο σημαντικό βήμα για την οποιαδήποτε αλλαγή σε όλα τα επίπεδα.

Το άλλο ζήτημα που με απασχολεί είναι η συνέπεια. Πάντα προσπαθούσα να είμαι συνεπής όχι απέναντι στους άλλους αλλά στον εαυτό μου. Δεν το καταφέρνω πάντα. Είναι πολύ δύσκολο χωρίς κάτι τέτοιο να αποτελεί όμως δικαιολογία. Φαντάζεσαι πως θα ήταν ο κόσμος εάν ήμασταν συνεπής απέναντι στον εαυτό μας; Απέναντι στον λόγο μας; Απέναντι στα πιστεύω μας; Νομίζω πως αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να μην είμαστε απέναντι από τον ίδιο μας τον εαυτό.

Το πιο πιθανό όλα αυτά να μην βγάζουν κάποιο νόημα και μάλλον θα φταίω εγώ για αυτό. Μπορεί όμως να φταίει και το μπουκάλι που αδειάζει δίπλα μου με γοργό ρυθμό. Μπορεί να φταίει κάθε όνειρο που πέθανε πριν καλά-καλά προλάβει να το ονειρευτούν. Μπορεί όμως να φταις και εσύ. Αν αντέχεις την φταίξη σου μαγκιά σου, θα είμαστε πάντα μαζί σε αυτό. Εάν πάλι όχι είμαι σίγουρος πως θα βρεις πολλούς να ρίξεις το φταίξιμο σου. Υπάρχουν κάποιες στιγμές που θα ήθελα να το έκανα και εγώ αλλά δεν ξέρω πως. Εάν μπορείς μάθε με. Αντίο καλέ μου φίλε.

Ένας φίλος…

6/5/2000

...Ο πυροβάτης για μας είναι εδώ...

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ

Χρόνια πριν σε ένα τραπέζι ο παππούς μαθαίνει το μικρό εγγόνι του να παίζει τάβλι. Από δίπλα παρατηρεί ο πιο μεγάλος εγγονός που ήδη είχε μάθει να παίζει απλά απορροφούσε ακόμα τις συμβουλές σαν σφουγγάρι και αυτός. Σαν να έγινε χθες το θυμάμαι.
Λίγα χρόνια μετά στο ίδιο τραπέζι οι δυο τους ξαναβρίσκονται να παίζουν στο ίδιο τραπέζι πάλι τάβλι, εις μνήμη του παππού τους. Σαν χθες την θυμάμαι και αυτή την παρτίδα.

Όταν συνέβαιναν αυτά τα δυο γεγονότα δεν είχα καν φανταστεί πως θα τα θυμάμαι τόσο έντονα μετά από τόσα χρόνια. Πολύ δυνατές οι αναμνήσεις αυτές.

Λίγες μέρες πριν ξαναβρέθηκα στο ίδιο τραπέζι χωρίς αρχικά να έχω παρέα για παίξω τάβλι απλά έπαιζα με τις μνήμες μου. Και οι δυο νεκροί αλλά ακόμα ζωντανοί μέσα στην μνήμη μου.

Ξέρετε όμως κάτι; Λίγο μετά στο ίδιο και πάλι τραπέζι έζησα μια στιγμή που είμαι σίγουρος πως θα την θυμάμαι για πάντα και αυτή τόσο κοντινή όπως και τώρα, παρόλα τα χρόνια που θα περάσουν. Πιστέψτε με είναι απίστευτα το πώς νοιώθεις τη στιγμή που αντιλαμβάνεσαι πως κάτι που μόλις έζησες θα χαραχθεί για πάντα στην μνήμη σου και δεν θα το ξεχάσεις ποτέ. Αναμνήσεις είναι αυτά που διαλέγεις να μην ξεχάσεις.

05/05/08

To radicalistic πάει διακοπές. Καλά να περάσετε όλοι σας, Τα ξαναλέμε ανανεωμένοι από 05/05/08.

ΤΑΞΙΔΙ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ

Ταξίδι είναι η ζωή…Από την γέννηση μέχρι τον θάνατο. Απλά στην πορεία κάπου διαλέγεις τον τρόπο που θα ταξιδέψεις. Μπορείς να ταξιδέψεις με τον εύκολο τρόπο και να αφήσεις άλλους να χαράξουν την ρώτα και τον προορισμό σου. Σίγουρα αυτός ο τρόπος είναι και ο πιο ασφαλής απλά έτσι νομίζω πως όχι μόνο δεν απολαμβάνεις το ταξίδι αλλά και μάλλον δεν το αντιλαμβάνεσαι. Αλλά μην σε παίρνει από κάτω ώρες ώρες γίνομαι παρανοϊκός και δεν ξέρω τι λέω. Φαντάσου πως εμένα με γοητεύει ο άλλος δρόμος, ο πιο δύσκολος και εύχομαι να τον ακολουθώ. Είναι αυτός που χαράζεις μόνος σου και ξέχωρα από τα κυρίαρχα ρεύματα. Φαντάσου σαν να είσαι στο πλήρωμα ενός πειρατικού. Θα υπάρξουν πολλές φορές που θα παλέψεις με την θάλασσα και ας την αγάπησες τόσο. Δεν θα μπορείς να προσελκύσεις τα γνωστά λιμάνια. Θα πρέπει να ψάξεις πιο απόμακρα μέρη για να αποβιβαστείς. Υποθέτω όμως πως κάπου εκεί είναι που κρύβεται η μαγεία…

Και μια που λέω για ταξίδια, είπα και εγώ να κάνω ένα. Καλή αντάμωση από 05/05/08. Καλά να περάσετε και καλή επ- ανάσταση.

ΑΤΙΤΛΟ

Είναι πολλές οι φορές που οι περιστάσεις μας κάνουν να πρέπει να θεωρούμε κοντινούς μας κάποιους ανθρώπους που υπό άλλες συνθήκες όχι μόνο θα έπρεπε να είναι μακριά μας αλλά και να έχουμε ακόμα διαλέξει να τους αντιμετωπίζουμε σαν εχθρούς. Και όποιος δεν μπλέκει σε αυτό το τριπάκι θεωρείται από τους περισσότερους σκληρός (στη καλύτερη των περιπτώσεων), απόμακρος , παράξενος ίσως και μη άξιος καν οποιασδήποτε αναφοράς. Εγώ θα έλεγα απλά αληθινός.

ΦΟΥ

Υπάρχει μαγεία , που τη λένε ζωή, πίσω από το τείχος. Εκεί θα βρεις ξόρκια αξόδευτα που δεν είναι απλές στιγμές της ζωής. Αν δεν είσαι σίγουρος ότι θα τα καταφέρεις μην προσπαθήσεις απλά να το σκαρφαλώσεις γιατί θα τσακιστείς. Μην ψάξεις πέρασμα για να το περάσεις γιατί θα χαθείς για πάντα. Εάν κοιτάξεις καλύτερα θα δεις πως ούτε και τείχος υπάρχει απλά εμείς τους αφήσαμε να νομίζουν πως το έχτισαν. Πάρ’ το απόφαση. Φύσα το και θα γκρεμιστεί με μιας μπρος στα μάτια σου. Μετά και ας φαίνεται δύσκολος ο δρόμος είναι όλα εύκολα. Το μονοπάτι θα το βρεις χαραγμένο μπροστά σου … κι ας μην το περπάτησε κανένας μας ακόμα.

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΤΙΓΜΗ

Το διήγημα είναι βασισμένο σε αληθινή ιστορία. Αναφέρεται στις τελευταίες στιγμές δυο πολεμιστών (όπως εγώ τις φαντάστηκα) και στην προσπάθεια τους να αποκαταστήσουν την τιμή και την αξιοπρέπεια τους, προσπαθώντας να φέρουν πίσω στην πατρίδα τους μια καμπάνα που τους είχαν κλέψει οι εχθροί. Αξίες αληθινές που τις έβλεπαν σε μία καμπάνα όταν όλοι οι άλλοι έβλεπαν σε αυτή την μόνο το υλικό απ’ το οποίο ήταν φτιαγμένη.

Από τους τριακόσιους που ξεκίνησαν, δύο μόνο είχαν απομείνει. Είχε σχεδόν χαράξει. Η στιγμή που περίμεναν έφτανε. Είχαν μείνει όλο το βράδυ άγρυπνοι και θυμόντουσαν όλα αυτά που είχαν περάσει τα τελευταία χρόνια. Δεν κοιμήθηκαν στιγμή γιατί δεν ήθελαν να περάσουν έτσι τις τελευταίες τους ώρες, παρ’ όλη την κούραση που ένοιωθαν. Έτσι κι αλλιώς σε λίγο θα μπορούσαν να ξεκουραστούν μια και καλή, για πάντα.

Γι’ αυτό προτίμησαν να κάτσουν και να αναπωλήσουν όλα όσα είχαν γίνει κατά τη διάρκεια του πολέμου. Τις κακουχίες που περάσανε, το ταξίδι που έκαναν για να διασχίσουν τον ωκεανό με τους λιγοστούς συντρόφους τους και να φτάσουν εκεί, προσπαθώντας πάντα να κρατήσουν το μόνο που τους είχε μείνει, την αξιοπρέπεια τους. Θυμήθηκαν όλες τις μάχες που έδωσαν και όλους τους συμπολεμιστές τους που χάθηκαν για πάντα ή καλύτερα που νόμιζαν ότι χάθηκαν για πάντα, αφού σε λίγες ώρες θα τους ξανασυναντούσαν. Θυμήθηκαν ακόμα και το μετεωρίτη που είχε πέσει κοντά στον καταυλισμό τους. Όταν έγινε αυτό, όλοι πίστεψαν ότι ήταν ένα σημάδι από τους Θεούς για να λύσουν την πολιορκία και να επιστρέψουν πίσω στην πατρίδα τους. Δεν το έκαναν όμως γιατί θα γύριζαν πίσω χωρίς τιμή. Προτίμησαν να μείνουν εκεί και να πολεμήσουν, αν και ήξεραν πλέον ότι όχι μόνο θα έχαναν τον πόλεμο αλλά θα πέθαιναν αφού και οι Θεοί διάλεξαν να είναι με τους ισχυρούς. Αυτό όμως τους πείσμωσε ακόμα περισσότερο. Κατάφεραν να κατασκευάσουν σπαθιά από ένα μείγμα ατσαλιού και του πετρώματος του μετεωρίτη. Έτσι ήταν πιο ανθεκτικά από τα κανονικά σπαθιά της εποχής τους.

Ο θάνατος πλέον δεν τρόμαζε τους δυο πολεμιστές γιατί ήδη τον είχαν νικήσει. Έζησαν την ζωή τους όπως ήθελαν και ήταν οι ίδιοι και όχι ο θάνατος που θα διάλεγαν τη στιγμή και τον τρόπο που θα πέθαιναν. Το μόνο που θα τους στεναχωρούσε ήταν ότι τα σπαθιά τους θα έπεφταν στα χέρια των εχθρών. Οι πιο πολλοί από τους συμπολεμιστές τους, λίγο πριν την τελευταία ανάσα τους, προλάβαιναν και έθαβαν τα σπαθιά τους στη γη ώστε να μην γίνουν λάφυρα στα χέρια των εχθρών τους. Αλλά και πάλι τους έφτανε σαν παρηγοριά η σκέψη ότι δεν θα σκοτωνόντουσαν από τους εχθρούς και δεν έχαναν την τιμή και την αξιοπρέπεια τους.

Κάπως έτσι λοιπόν έφτασε η στιγμή της μάχης. Μάλλον καλύτερα η δική τους στιγμή. Ετοιμάστηκαν λοιπόν αν και φάνταζαν έτοιμοι από καιρό, ίσως και από τότε που ξεκίνησαν για τον πόλεμο. Παρατάχθηκαν μπροστά από το κάστρο των εχθρών. Ο ένας από τους δύο κάρφωσε το λάβαρο τους στη γη και άρχισαν να κατευθύνονται προς το κάστρο. Στην αρχή με αργό και σταθερό βηματισμό, έπειτα με πιο γρήγορο βήμα και καταλήγοντας να τρέχουν αλλά πάντα συγχρονισμένα. Όταν τους είδαν από το κάστρο δίστασαν. Οι εχθροί τους παραξενεύτηκαν που δύο άτομα έκαναν επίθεση σε ολόκληρο κάστρο. Βέβαια, δεν ήθελαν να τους αφήσουν να πλησιάσουν αρκετά στο κάστρο, για να μην έχουν και άλλες απώλειες^. τους πήρε τόσα χρόνια για να ξεμπερδέψουν με μια ομάδα τριακοσίων πολεμιστών και τώρα παρότι ήταν οι εναπομείναντες ήταν δύο, τους φοβόντουσαν ακόμα. Γι’ αυτό διέταξαν τους τοξότες τους να ρίξουν. Για κάποιο περίεργο όμως λόγο είτε τα βέλη τους δεν έβρισκαν τον στόχο είτε όσα τον έβρισκαν φαίνονταν να μην πληγώνουν τους δυο πολεμιστές. Μάλλον μερικά βέλη δεν μπορούν να σταματήσουν τον θάνατο σου όταν εσύ ήδη τον έχεις αποφασίσει. Είχαν πλησιάσει αρκετά στο κάστρο όταν κατάλαβαν πως είχε έρθει η στιγμή τους. Έβγαλαν τα σπαθιά τους και συγχρόνως αποκεφάλισε ο ένας τον άλλον. Έτσι διάλεξαν να είναι η τελευταία τους στιγμή… και ήταν ολόκληρη δική τους.

Το παρών διήγημα προέρχεται από το βιβλίο Βροχολόγιο της ομάδας ταξίδι χωρίς χάρτη. Αποτελεί την απάντηση μου στην πρόσκληση της demon για ένα blogoπαίχνιδο σχετικά με τον θάνατο. Θα ήθελα να έβρισκα το κουράγιο και την δύναμη να πεθάνω για τα πιστεύω μου αλλά και συγχρόνως ( επειδή όλα είναι ένα παιχνίδι που είτε νικάς είτε χάνεις ) να κέρδιζα και τον θάνατο αφού εγώ θα είχα διαλέξει την στιγμή που θα πέθαινα κι όχι εκείνος. Λόγω του περίεργου θέματος του συγκεκριμένου παιχνιδιού παραδίδω την σκυτάλη στον Βαγγέλη, διότι σε περίπτωση που παρεξηγηθεί με το θέμα θα μπορέσω να του δώσω τις απαραίτητες εξηγήσεις.

ΧΡΩΣΤΟΥΜΕΝΑ

Κάποτε με είχαν ρωτήσει εάν θα πέθαινα για αυτά που πιστεύω. Δεν είχα απαντήσει. Έπειτα με ρώτησαν εάν θα μπορούσα να σκότωνα για αυτά που πιστεύω. Είχα απαντήσει αρνητικά. Είναι κάποιες στιγμές όμως που θα απαντούσα θετικά. Το χρωστάω στον αδελφό μου. Αν και γενικά σε τέτοιες περιπτώσεις προτιμώ τις πιο δρόμικες και αλήτικες λύσεις, όποιος επιθυμεί μπορεί να ρίξει μια ματιά και εδώ.

ΠΕΡΙ ΝΤΟΠΙΝΓΚ – ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ Χ

Την ώρα που γράφεται το παρών κείμενο η Ελλάδα υποτίθεται πως συγκλονίζεται από το σκάνδαλο του ντόπινγκ της εθνικής ομάδας της άρσης βαρών. Σε κάτι παρεμφερές θα αναφερθώ και εγώ. Θα μπορούσα να γράψω για την εμπορευματοποίηση του αθλητισμού, τις παροχές που δίνει το κράτος στους πρωταθλητές και στο κλίμα ανταγωνισμού που προκύπτει από όλα αυτά κάτι που έχει σαν συνέπεια την χρήση αναβολικών ουσιών. Όμως θα αναφερθώ στην ιστορία του Χ, ή μάλλον καλύτερα σε μια από τις ιστορίες του Χ, που διάλεξε να την μοιραστεί μαζί μας για πρώτη (κυριολεκτικά) φορά.

Του άρεσε ο αθλητισμός. Ασχολιόταν κατά καιρούς με διάφορα αθλήματα. Ποτέ όμως δεν είχε για σκοπό του τον πρωταθλητισμό παρόλο που δεν του άρεσε να χάνει, ακόμα και στα επιτραπέζια παιχνίδια ήθελε να νικάει πάντα όμως με τους επιτρεπόμενους όρους. Ο Χ όπως αποδείχτηκε είχε κλίση σε ένα περίεργο άθλημα για τα δεδομένα της Ελλάδος. Χόκεϊ επί χόρτου θαρρώ πως το λέγανε. Αγωνίστηκε για αρκετά χρόνια. Στην αρχή το επίπεδο των ομάδων ήταν αρκετά χαμηλό, κάτι που φαντάζει λογικό μιας και το άθλημα ήταν πρωτοεμφανιζόμενο στη χώρα. Η ομάδα του Χ λοιπόν, που πιο πολύ σαν παρέα έμοιαζε παρά σε ομάδα, κατέκτησε κάποια πρωταθλήματα στην ηλικιακή κατηγορία της. Τα πιο πολλά μέλη της αποτελούσαν και μέλη της τότε εθνικής ελπίδων. Με ένα περίεργο τέχνασμα η ομοσπονδία μετά από κάποιο διάστημα κατάργησε την κατηγορία της. Αυτό οφειλόταν στις κακές σχέσεις των παραγόντων της μιας και της άλλης πλευράς. Έτσι βρέθηκε η ομάδα του Χ να παίζει στην αντρική κατηγορία. Παιδιά από 15 ως 18 χρονών έπαιζαν εναντίον εικοσιπεντάρηδων και τραντάρηδων. Για αυτό ίσως οι αντίπαλοι τους να τους υποτίμησαν και τα παιδάκια αυτά πήραν το πρωτάθλημα. Αυτό είχε σαν συνέπεια κάποια από τα μέλη της ομάδας να κληθούν στην αντρική εθνική ομάδα και ο Χ ήταν ένα από αυτά. Τα κίνητρα ήταν πολλά για να παραμείνουν σε αυτή, αφού οι ολυμπιακοί αγώνες της Αθήνας πλησίαζαν και ως τότε υπήρχε ένας νόμος όπου πρόβλεπε για το συγκεκριμένο και μόνο άθλημα η εθνική ομάδα της διοργανώτριας χώρας να μετέχει χωρίς προκριματικούς. Τον Χ δεν τον πολυένοιαζαν αυτά αφού ποτέ του δεν είχε σε εκτίμηση τους ολυμπιακούς αγώνες και δεν τον άγγιξε ποτέ του το εθνικό φρόνημα ( πάλι καλά). Πέρα αυτών ο Χ δεν είχε και ελληνική υπηκοότητα και δεν ήθελε να την αλλάξει για ευνόητους λόγους… υποχρεωτική στρατιωτική θητεία θαρρώ πως το λένε. Απλά του Χ του άρεσε να παίζει χόκεϊ. Μπορούσε και έπαιζε στην εθνική διότι εκείνη την περίοδο δεν υπήρχαν επίσημες διοργανώσεις και στα φιλικά οι κανόνες είναι πάντα πιο ελαστικοί και μέσω των αγώνων της εθνικής έπαιζε σε πιο ψηλό επίπεδο.

Ξαφνικά όμως ο νόμος για την συμμετοχή στους ολυμπιακούς αγώνες για το συγκεκριμένο άθλημα άλλαξε. Ο νέος νόμος πρόβλεπε ότι θα πρέπει και η διοργανώτρια χώρα να μετάσχει στα προκριματικά κάτι που μείωνε δραματικά της ελπίδες της Ελλάδος να συμμετάσχει, αφού το επίπεδο σε σύγκριση με άλλες χώρες παρέμενε χαμηλό. Η τότε ομοσπονδία άρχισε τις κινήσεις πανικού αφού εάν δεν συμμετείχε η εθνική στους ολυμπιακούς θα έχανε το μεγαλύτερο μέρος των επιχορηγήσεων της. Μη γελιόμαστε τα ποσά που έπαιρναν μόνο στους αθλητές και στα σωματεία δεν κατέληγαν. Τότε λοιπόν άρχισαν πιο εντατικές προπονήσεις και πιο στενή παρακολούθηση των αθλητών. Άρχισαν ακόμα και να χορηγούν διάφορες βιταμίνες στους αθλητές. Ο Χ δεν τις πήρε ποτέ του για τον απλούστατο λόγο ότι δεν μπορούσε να καταπιεί χάπια. Κάθε φορά που έβαζε χάπια στο στόμα του του ερχόταν τάση προ εμετό. Σε αυτό το σημείο ο Χ άρχισε να παρατηρεί την άνοδο της φυσικής κατάστασης των συναθλητών του σε περίεργο βαθμό. Σκέφτηκε πως προφανώς η κακή ζωή που έκανε τότε ο ίδιος δεν θα τον άφηνε να φτάσει στο ίδιο επίπεδο φυσικής κατάστασης. Βλέπετε είχε ήδη αρχίσει το κάπνισμα, ξενυχτούσε πολύ και όσον αφορά τα για τα ξίδια που έπινε τότε καλύτερα να μην αναφερθώ. Ο Χ όμως συνέχιζε να βρίσκεται σε αρκετά καλό αγωνιστικό επίπεδο ώστε να παραμένει στην εθνική. Κάπου εκεί άρχισαν και οι πιέσεις από την ομοσπονδία να αλλάξει την υπηκοότητα του για να μετάσχει στους προκριματικούς αγώνες. Δεν το έκανε διότι όπως προανέφερα κάτι πάθαινε όταν σκεφτόταν την στρατιωτική θητεία.

Λίγο καιρό μετά ο Χ σταμάτησε το χόκεϊ κυρίως γιατί δεν διασκέδαζε πια με αυτό. Είχε μάθει να χάνει και ας μην του άρεσε.

ΚΑΨΕ

Κάψε αδερφέ μου, κάψε και ας σου φαίνεται τρελό.

Κάψε το κελί και τις αλυσίδες σου και θα δεις θα είσαι ελεύθερος

Κάψε τα όνειρα σου και τράβα να τα ανταμώσεις στην πραγματική ζωή.

Κάψε το φόβο σου και χάραξε τον δρόμο σου.

Κάψε τη μιζέρια και αντάμωσε τα αστέρια.

Κάψε σου λέω, η φωτιά μέσα σου είναι πιο δυνατή από όλους τους μαζί.

Κάψε το ψέμα τους με την αλήθεια σου.

Ρε κάψε σου λέω, μήπως κάψω και εγώ … κι ας καώ.

ΜΙΑ ΒΟΛΤΑ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ

Όσοι με ξέρουν θα ξέρουν πως δεν μου πολυαρέσει να κατεβαίνω στο κέντρο. Η αλήθεια είναι πως με χαλάει κιόλας. Σήμερα όμως έπρεπε να κατέβω και η αλήθεια είναι πως δεν χαλάστηκα καθόλου. Αντιθέτως μάλιστα θα μπορούσα να πω πως και χάρηκα. Πέρασα από ένα αρκετά κεντρικό σημείο που στο παρελθόν σήμαινε πολλά για μένα . Κάπου εκεί είπα λοιπόν να ξαποστάσω κάνοντας ένα τσιγάρο, πίνοντας λίγο καφέ. Εκεί λοιπόν ήταν που αφέθηκα. Παρατήρησα τις λεπτομέρειες γύρω μου όπως συνηθίζω να κάνω . Επικεντρώθηκα στους ανθρώπους και κυρίως σε κάποιους που ίσως και να μην ήταν εκεί τη στιγμή εκείνη. Αυτό το γκρι γύρω μου ήταν, για ένα περίεργο λόγο που δεν κατανοώ, το πιο ταιριαστό φόντο για αυτά που παρατήρησα. Είδα ένα παιδί σε σώμα ενήλικα που στο μυαλό του όλα φάνταζαν ή μάλλον καλύτερα ήταν ακόμα παιχνίδι. Είδα και έναν άλλο τύπο ερωτευμένο να περιμένει την αγάπη του, την ζωή και ας νομίζει στιγμές πως δεν θα έρθει ποτέ. Είδα και έναν άλλο μονόχνοτο για κάποιους, μακριά από το πλήθος να στέκεται παραμερισμένος αλλά ευτυχισμένος. Είδα και έναν άλλο που δεν φαινόταν στα καλά του. Εκεί που οι άλλοι γέλαγαν αυτός έκλαιγε και εκεί που οι άλλοι έκλαιγαν αυτός γέλαγε. Είδα και έναν άλλον που κάποια στιγμή πίστεψε πως μπορεί να ονειρευτεί και το έκανε. Ονειρεύτηκε. Έπειτα αποφάσισε να κυνηγήσει το όνειρο του. Αυτός κι αν ήταν ευτυχισμένος γιατί υπήρχαν λίγες στιγμές που κατάφερνε να το ζήσει αλλά και όταν δεν τα κατάφερνε του έφτανε πως το κυνηγούσε. Κάπου στο βάθος μπορώ να πω πως διέκρινα και έναν άλλο τύπο. Λίγο πιο βλάσφημο μα τσαμπουκαλεμένος με την ζωή όπως κανένας από τους υπόλοιπους που προανέφερα και ας είχε την περισσότερη άγνοια από εκείνους. Βέβαια αυτόν δεν τον διέκρινα καλά. Είναι πολλές φορές που μου λείπει ο συγκεκριμένος τύπος και αυτό με λυπεί. Αλλά που ξέρεις; Μπορεί κάπου στο μέλλον να τον ξανασυναντήσω.

Έκανα το τσιγάρο μου , ήπια και τον καφέ μου. Είχε έρθει η ώρα να συνεχίσω την βόλτα μου στο κέντρο…

Ναι, τελικά χάρηκα σήμερα. Το ότι διακρίνω ακόμα αυτούς τύπους σημαίνει πως κάπου μέσα μου υπάρχουν ακόμα. Λίγο ή πολύ δεν με ενδιαφέρει , μου φτάνει ότι υπάρχουν. Μπορεί να άλλαξα όλα αυτά τα χρόνια αλλά όλο και κάπου κάπου με συναντώ…

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ

… Την είχα κλειδώσει για τα καλά. Είχα σιγουρευτεί κιόλας, αφού κατέστρεψα και το κλειδί. Πράγμα περίεργο για μένα αφού τα κλειδιά γενικότερα όχι μόνο συνήθιζα να μην τα χάνω, αλλά τα μάζευα κιόλας. Αλλά τι στο γράφω, εσύ το ξέρεις ήδη. Μάλλον καλύτερα και από μένα με ξέρεις. Όμως είναι πολλές φορές που εύχομαι να μην το είχα καταστρέψει και απλά να το έχασα ή ακόμα καλύτερα να το άφησα κάπου για το βρεις… αλλά αυτό δεν πρόκειται να συμβεί και αυτό είναι κάτι το οποίο το ξέρω καλύτερα από όλους. Απλά πολλές φορές αυτή η ψευδαίσθηση είναι που μου δίνει κουράγιο…

ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΑΔΕΡΦΟ

Για έναν αδερφό που έφτασε στο τέρμα και ξαναγύρισε…

Για έναν αδερφό που δεν πρόλαβε να γεράσει…

Για έναν αδερφό που ταλαιπωρήθηκε αρκετά…

Για έναν αδερφό που μου άλλαξε την ζωή…

Για έναν αδερφό που ήταν πάντα δίπλα μου…

Για ένα αδερφό που δεν δείλιασε ποτέ του…

Για έναν αδερφό που θα με τρώει για πάντα μια γαμημένη αμφιβολία…

Για έναν αδερφό που τα χιλιόμετρα μηδένιζε…

Για έναν αδερφό που την κούραση εξαφάνιζε…

Θα κρατώ για πάντα μια θέση στην καρδιά μου , ίσως και στο πετσί μου εάν νοιώσω πως τον ξεχνώ.

ΓΙΑ ΟΣΑ ΠΕΡΗΦΑΝΑ ΓΕΡΝΑΝΕ

Τα εγκαταλειμμένα κτίρια συνήθως μου φέρνουν μελαγχολία. Ίσως γιατί ξέρω πως μετά από λίγο καιρό δίνουν τη θέση τους σε κάποια απρόσωπη πολυκατοικία. Από τότε που με θυμάμαι υπάρχει ένα ερειπωμένο διώροφο κτίριο, κάνα δυο στενά από το σπίτι μου. Κάθε μέρα που περνάει συνεχίζει και δίνει την άνιση μάχη του με το χρόνο και παρόλο που φαίνεται πως την χάνει για μένα στέκεται εκεί περήφανο. Λόγω ενός νομικού κενού δεν μπορεί να κατεδαφιστεί και να πάρει τη θέση του κάποια θεόρατη πολυκατοικία. Η αλήθεια είναι όμως πως η ιστορία του συγκεκριμένου κτιρίου θα μπορούσε να είναι πολύ διαφορετική. Κάποια χρόνια πριν, γνωστή κατάληψη των Αθηνών και αφού εκδιώχθηκε από την αρχική της στέγη, σκεφτόταν τη μεταφορά της σε αυτό το κτίριο. Τελικώς όμως αποφασίστηκε η μεταφορά της σε άλλο πιο κεντρικό και πιο λειτουργικό κτίριο, όπως απόδειξε η συνεχιζόμενη της ως και σήμερα παρουσία. Εάν είχε παρθεί διαφορετική απόφαση η ιστορία του συγκεκριμένου κτιρίου θα ήταν διαφορετική και σίγουρα πιο ζωντανή. Βέβαια αυτό δεν εμποδίζει το κτίριο να συνεχίζει να δίνει την μάχη του με τον χρόνο την οποία χάνει βέβαια. Το σημαντικότερο είναι πως κερδίζει μια άλλη μάχη, αυτή με την μετάλλαξη. Κι ας γερνάει μέρα με τη μέρα, εμένα μου φτάνει πως στέκεται εκεί όρθιο και περήφανο

01/10/04- 13/03/08

Σου υπόσχομαι πως δεν θα ξεχάσω τίποτα μα και πως θα μπορούσα άραγε; Να ‘ξερες πόσο σε ευχαριστώ για εκείνο το βλέμμα.

Καλή αντάμωση αδερφέ μου.

ΣΕΛΙΔΑ 123

Δέχτηκα από την Φωτεινή την πρόσκληση έτσι ώστε να συμμετάσχω στο γνωστό πλέον παιχνίδι με την σελίδα 123. Οι κανόνες απλοί . Πρέπει να ανεβάσεις την σελίδα 123 από το πρώτο βιβλίο που πιάνεις . Αν και έχω την εντύπωση πως το συγκεκριμένο παιχνίδι ξεκίνησε κάπως αλλιώς και στην πορεία κάπου αλλάχθηκαν οι κανόνες του η ουσία του δεν αλλάζει. Το βιβλίο που ήταν πιο εύκαιρο κοντά μου είναι το ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ – ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ Πολιτικά κείμενα, του Μιχάλη Ράπτη ( Πάμπλο). Ελπίζω να φαίνεται κάτι από την φωτογραφία γιατί είναι κρίμα για την ιστορία του Πάμπλο, να μην συμβαίνει αυτό. Βέβαια ίσως είναι και κρίμα που τα γραπτά του συμμετέχουν σε αυτό το παιχνίδι. Κλείνοντας θα προσκαλέσω και εγώ με την σειρά μου τον Χάρη από την Πικραλίδα, τη Vassia και την Karpouzi.

BLASPHEMY

Έβαλα στο πικάπ ένα αγαπημένο δίσκο, το Passin’ Me By των The Pharcyde. Ωραίο τραγούδι, πολύ καλή παρουσίαση , προσεγμένοι στίχοι και πολύ καλή παραγωγή κάτι που φαντάζει λογικό αφού το sample έχει παρθεί από Quincy Jones.

Με θυμάμαι ακόμα πιτσιρικά όταν το άκουσα πρώτη φορά στα κρυφά στο ραδιόφωνο. Ο λόγος μια εκπομπή το ονειρολόγιο. Αρχικά ήταν κάθε Τρίτη μετά τα μεσάνυχτα ως και τις πρώτες πρωινές ώρες. Πήγαινα ακόμα σχολείο και δεν με άφηναν οι δικοί μου να ξενυχτάω μεσοβδόμαδα. Για αυτό είχα βρει διάφορες πατέντες ώστε να μην χάνω την αγαπημένη μου εκπομπή. Άλλες φορές την έγραφα και την άκουγα την επόμενη μέρα. Με θυμάμαι να πηγαίνω ανά μισάωρο να αλλάζω την πλευρά από την κασέτα. Υποθέτω να θυμάστε ακόμα τις κασέτες. Άλλες φορές (τις περισσότερες δηλαδή ) έπαιρνα τα walkman μαζί μου στο κρεβάτι και άκουγα έτσι την εκπομπή μέχρι να παραδοθώ στα δικά μου όνειρα και εφιάλτες. Με τον καιρό η εκπομπή αυτή είχε μπει για τα καλά μέσα στο πρόγραμμα μου. Ό,τι και να γινόταν κάθε Τρίτη εγώ θα την άκουγα. Μέχρι και το βράδυ του σεισμού εγώ άκουγα ονειρολόγιο. Φανταστείτε ότι υπήρχαν φορές που η εκπομπή δεν μεταδιδόταν κι όμως εγώ συνέχιζα να την ακούω. Έβαζα και άκουγα κάποια εκπομπή από αυτές που είχα γράψει. Ωραίες εποχές ήταν, ωραία περάσαμε και ακόμα πιο ωραία είναι αυτά που έρχονται. Κλείνει όμως εδώ η παρένθεση. Μπορεί το ονειρολόγιο να μην εκπέμπει πια αλλά υπάρχουν τώρα άλλες που εκπέμπουν πιο αυτόνομα από ποτέ. Να είστε καλά εκεί στο blasphemy και ευχαριστώ για την συντροφιά … Εδώ θα είμαστε για όνειρα και για εφιάλτες…

Υ.Γ Αφιερωμένο σε ένα καλό φίλο από την Dryland.

PORTISHEAD ONLY YOU

Μου ζητήθηκε από την aggelika να πω το σ’ αγαπώ μέσα από ένα τραγούδι. Έπειτα από αρκετό προβληματισμό και σκέψη κατέληξα σε αυτό. Vassia εσύ με ποιο θα το έλεγες;

"Only You"

We suffer everyday, what is it for
These crimes of illusion, are fooling us all
And now I am weary and I feel like I do

It's only you, who can tell me apart
And it's only you, who can turn my wooden heart

The size of our fight, it's just a dream
We've crushed everything I can see, in this morning selfishly
How we've failed and I feel like I do

It's only you, who can tell me apart
And it's only you, who can turn my wooden heart

Now that we've chosen to take all we can
This shade of autumn, a stale bitter end
Years of frustration lay down side by side

And it's only you, who can tell me apart
And it's only you, who can turn my wooden heart

It's only you, who can tell me apart
And it's only you, who can turn my wooden heart

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ Μ

Τον Μ τον γνώρισα πολλά χρόνια πριν. Στην αρχή λέγαμε ένα γεια. Με τον καιρό δεθήκαμε ή καλύτερα μας έδεσε ο καιρός. Μου μίλησε για τα όνειρα του, τις αγωνίες του, τους προβληματισμούς , τα προβλήματα που αντιμετώπιζε και το πόσο του έλειπε η οικογένεια που άφησε πίσω στη χώρα του. Βλέπετε ο Μ είναι μετανάστης. Έχει περάσει δύσκολες καταστάσεις εδώ στην Ελλάδα. Θυμάμαι μια συζήτηση μας πριν καιρό που μου έλεγε πως αυτό που τον είχε πειράξει περισσότερο από όλα δεν ήταν ούτε η ανασφάλιστη εργασία , δεν ήταν τα χαμηλά μεροκάματα, δεν ήταν η γραφειοκρατία που αντιμετώπιζε για την έκδοση των χαρτιών του, δεν ήταν ο τραμπουκισμός κάποιων τρωκτικών αλλά ήταν το βλέμμα που του έριχνε ο απλός κόσμος. Ένα βλέμμα τόσο υποτιμητικό που λες και έκρυβε μέσα του όλο το μίσος που μπορεί να ένοιωθε κάποιος. Αυτό είναι που τον πείραξε περισσότερο από όλα.

ΕΧΩ ΕΝΑ ΦΙΛΟ

- Έχω ένα φίλο που όσο μακριά και αν βρίσκεται, πάντα θα είναι 2 λεπτά κοντά.

- Έχω ένα φίλο με τρόπο σκέψης που μακάρι να τον είχαμε όλοι μας.

- Έχω φίλο που πνίγεται σε μια κουταλιά νερό.

- Έχω ένα φίλο αγαθό, μα τόσο αγαθό.

- Έχω ένα φίλο που φτιάχνει τον δρόμο του σιγά σιγά.

- Έχω ένα φίλο που θα ήθελα να μοιραστώ τα προβλήματα του.

- Έχω ένα φίλο τόσο χαλαρό αλλά και τόσο κοντινό σε όλα τα άλλα.

- Έχω ένα φίλο παρεξηγημένο όσο κανένας.

ΤΟ ΟΜΟΡΦΟΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Έπειτα από την πρόσκληση της demon πρέπει να γράψω για το ομορφότερο μέρος του κόσμου. Δεν νομίζω να μπορέσουμε να συμφωνήσουμε ποιο είναι το ομορφότερο μέρος του κόσμου. Ο καθένας θα έχει και διαφορετική άποψη. Σε άλλον αρέσει η βροχή και σε άλλον ο ήλιος. Σε άλλον αρέσει η θάλασσα και σε άλλον το βουνό. Για το λόγο αυτό θα αναφερθώ σε κάποια μέρη που μου αρέσουν πολύ λόγω των αναμνήσεων που έχω από εκεί.

Το ένα είναι η Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Εάν είχα πατρίδα θα ήταν αυτή, έστω και 30 χρόνια πίσω. Τώρα δεν νομίζω πως θα μπορούσα να ζήσω μόνιμα εκεί. Για μια εβδομάδα όμως κάθε Πάσχα (όπως και φέτος εάν όλα πάνε καλά) είναι ότι πρέπει.

Το άλλο είναι η Άνδρος. Πέρασα εκεί καλοκαίρια που ακόμα δεν έχουν τελειώσει μέσα μου. Ξύδια, διασκέδαση, προβληματισμοί, αναζητήσεις, κουτάκια αγάπης τι να προτοθυμηθώ.

Επίσης κάποια μέρη που θα ήθελα να πάω στο μέλλον είναι η Ικαρία και το Λονδίνο. Για την Ικαρία έχω ακούσει απίστευτες περιγραφές για τον τόπο και την χαλαρότητα που διακρίνει τους κατοίκους της. Στο Λονδίνο από την άλλη πλευρά ο μόνος λόγος που θέλω να πάω είναι για να ψώνια… και για να γίνω λίγο πιο σαφής για να αγοράσω βινύλια… πολλά βινύλια.

Βέβαια εάν θέλετε την άποψη μου για το πιο όμορφο μέρος του κόσμου είναι αυτό που εκεί ζουν οι αξίες που έχει ο καθένας μας και ας είναι μόνο μέσα μας.

Demon σε ευχαριστώ για την πρόσκληση την οποία με τη σειρά μου αποστέλλω στην Karpouzi.

ΜΑΖΕΥΩ ΣΤΙΓΜΕΣ

Μαζεύω στιγμές από τα όμορφα για να πνίγω την ασχήμια.

Μαζεύω στιγμές από όνειρα για να αντέχω τους εφιάλτες.

Μαζεύω στιγμές από στίχους και μελωδίες για να ταξιδέψω στο χρόνο.

Μαζεύω στιγμές από ανθρώπους για να διατηρήσω ζωντανή την ύπαρξη τους.

Μαζεύω στιγμές ζωής για να φιλιώσω με τον θάνατο.

Αλλά ως πότε και γιατί να μου φτάνουν αυτές ;

ΠΑΡΕΞΗΓΗΣΕΙΣ

Μια εικόνα χίλιες λέξεις, έτσι δεν λένε; Δεν έχω εικόνα και τις λέξεις φαίνεται να μην τις βρίσκω. Δεν είναι ότι δεν μου βγαίνουν. Απλά τις κρατάω μέσα μου. Ίσως γιατί έτσι τις νοιώθω καλύτερα, ίσως για να τις προστατέψω ίσως και για να προστατέψω εμένα. Δεν ξέρω τον λόγο και δεν με νοιάζει κιόλας. Κι ας δημιουργούνται έτσι παρεξηγήσεις. Κι ας φαίνεται πως οι άλλοι έχουν δίκιο, απλά έτσι τους αφήνω να νομίζουν. Καλύτερα έτσι συνηθίζω να μου λέω. Ένας ακόμα από επιλογή και αιώνιος παρεξηγημένος.

* Γραμμένο πολύ καιρό πριν αλλά επίκαιρο μέσα μου όσο και τότε.

V IVA LA REVOLUTION part 4

Αγαπημένα μου πρόβατα, να ξέρατε πόσο περήφανος νοιώθω που δεν διαδήλωσα δίπλα σας σήμερα. Από τις λίγες φορές που δεν απέργησα και δεν ένοιωσα μαλάκας. Διότι εγώ δεν πήγα στην πορεία διαβάζοντας το ciao στο δρόμο, ούτε συζήταγα το τι έγινε την προηγούμενη μέρα στο Μαρία η άσχημη, ούτε ποιος τα ΄χει με ποια και σε ποια πίστα θα με βρει το σαββατόβραδο να χαζεύω τα αφεντικά στα μπροστινά τραπέζια. Τώρα το εάν άφησα να μάχονται αυτά τα πρόβατα , που δυστυχώς δεν είναι ούτε ελευθέρας βοσκής, για τα δικά μου δικαιώματα είναι ένα άλλο μεγάλο θέμα … μάχονται έγραψα; Το άλλο με το Τοτό το ξέρετε;

Υ.Γ Τα κείμενα που ανήκουν στην κατηγορία viva la revolution συνήθως αποτελούν μια σατυρική ματιά στην κοινωνία μας και χαρακτηρίζονται από μια μεγάλη δόση υπερβολής… το συγκεκριμένο όμως, δυστυχώς για κάποιους, όχι. Μπεεεεεεεε

ΤΙΣ ΝΥΧΤΕΣ ΕΚΕΙΝΕΣ

TΙΣ ΝΥΧΤΕΣ ΕΚΕΙΝΕΣ ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΕΣ

ΞΕΡΟΣΤΑΛΙΑΖΟΝΤΑΣ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗ ΜΝΗΜΗ ΣΟΥ

ΛΙΓΟΙ ΘΕΛΗΣΑΝ ΝΑ ΤΙΣ ΜOIΡΑΣΤΟΥΝ ΜΑΖΙ ΣΟΥ

ΛΕΣ ΚΑΙ ΒΡΗΚΑΝ ΜΙΑ ΦΩΛΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΘΑΨΟΥΝ

ΟΛΑ ΤΑ ΟΜΟΡΦΑ ΠΟΥ ΒΑΡΑΙΝΑΝ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΟΥΣ

ΤΙΣ ΝΥΧΤΕΣ ΕΚΕΙΝΕΣ ΠΟΥ ΧΑΡΑΜΑΤΑ ΠΙΑ ΓΥΡΝΑΓΕΣ

ΚΟΥΛΟΥΡΙΑΖΟΣΟΥΝ ΔΙΠΛΑ ΜΟΥ , ΨΙΘΥΡΙΖΟΝΤΑΣ MOY

ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΛΗΣΜΟΝΗΤΕΣ ΑΓΑΠΕΣ ΠΟΥ ΣΕ ΤΡΑΝΕΨΑΝΕ

ΚΑΙ ΣΕ ΚΑΝΑΝ ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΗ ΚΑΙ ΠΙΟ ΣΙΓΟΥΡΗ

ΓΙ' ΑΥΤΕΣ ΠΟΥ ΑΥΡΙΟ ΘΑ ΣΟΥ ΧΤΥΠΟΥΣΑΝ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ

ΤΙΣ ΝΥΧΤΕΣ ΕΚΕΙΝΕΣ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕΣ ΠΑΡΕΑ ΣΤΟ ΨΕΜΑ ΣΟΥ

ΛΑΧΑΝΙΑΣΜΕΝΗ ΕΤΡΕΧΕΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΚΗΠΟΥΣ ΤΟΥ

ΛΕΣ ΚΑΙ ΒΡΗΚΕΣ ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΟΜΟΡΦΟ ΠΛΑΣΜΑ

ΠΟΥ ΧΡΟΝΙΑ ΤΩΡΑ , ΕΧΕΙΣ ΒΑΦΤΙΣΕΙ ΙΠΠΟΤΗ

ΕΚΕΙΝΟ ΠΟΥ ΞΗΜΕΡΟΒΡΑΔΙΑΖΕΤΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΑΔΕΙΑ ΑΓΚΑΛΙΑ ΣΟΥ

ΤΙΣ ΝΥΧΤΕΣ ΕΚΕΙΝΕΣ ΠΟΥ ΤΡΑΥΛΙΖΕΣ ΣΤΙΧΟΥΣ ΚΑΙ

ΓΙΝΟΣΟΥΝ ΘΛΙΜΜΕΝΗ ΔΕΣΜΩΤΗΣ ΣΕ ΕΝΑ ΑΣΠΡΟ ΔΩΜΑΤΙΟ

ΛΕΣ ΚΑΙ ΞΕΠΛEΝΕΣ ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΣΟΥ ΑΠ' ΤΑ ΣΚΟΤΑΔΙΑ

ΛΕΣ ΚΑΙ ΛΥΤΡΩΝΕΣ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΜΑΥΡΟΥΣ ΚΥΚΛΟΥΣ

ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΚΟΓΟΥΣΤΑ ΑΣΤΕΙΑ ΠΟΥ Σ' ΑΦΗΣΑΝΕ ΜΟΝΑΧΗ

ΤΙΣ ΝΥΧΤΕΣ ΕΚΕΙΝΕΣ ΠΟΥ ΣΕ ΡΟΥΦΙΑΝΕΥΕ ΣΤΟΡΓΙΚΑ ΤΟ "ΕΓΩ" ΣΟΥ

ΒΑΖΟΝΤΑΣ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΣΟΥ ΣΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΧΩΝΕΥΤΗΡΙ

ΖΗΤΩΝΤΑΣ ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΨΕΥΤΙΚΕΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ

ΠΟΥ ΠΑΖΑΡΕΥΕΣ ΜΕΣΑ ΣΕ ΞΕΝΑ ΣΩΜΑΤΑ

ΑΦΟΥ ΕΚΕΙ ΕΝΙΩΘΕΣ ΣΜΙΛΕΜΕΝΗ ΚΑΙ ΓΥΡΤΗ

ΤΙΣ ΝΥΧΤΕΣ ΕΚΕΙΝΕΣ ΠΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣΕΣ ΤΗΝ ΑΝΑΣΑ ΣΟΥ ΖΕΣΤΗ

ΑΠΟ ΑΣΚΟΠΑ ΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΕΛΠΙΔΕΣ ...

ΝAI , ΓΙ' ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΝΥΧΤΕΣ ΑΠΟΨΕ ΣΟΥ MIΛΑΩ

ΚΙ ΑΣ ΠΗΡΑ ΛΙΓΟ ΑΠΟ ΣΕΝΑ ... ΚΙ ΑΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΙ ΟΙ ΔΥΟ ΜΑΣ ... ΤΟ ΙΔΙΟ

Το παρών κείμενο στάλθηκε στο radicalistic από ένα καλό φίλο τον Χρήστο. Να ΄σαι καλά και να συνεχίζεις να ονειρεύεσαι διλήμματα και παντομίμες. Καλή και σύντομη αντάμωση

ΕΝ ΑΡΧΗ ΗΝ Ο ΜΑΚΗΣ

Η αλήθεια είναι πως καιρό τώρα σκεφτόμουν εάν θα έγραφα κάτι για την Ζαχοπουλιάδα που βιώνουμε επειδή όμως κυριολεκτικά τους σιχάθηκα όλους μας όλους ανεξαιρέτως που εμπλέκονται στην υπόθεση αποφάσισα να μην το κάνω. Απλά θα παραθέσω ένα mail που έλαβα πριν λίγες μέρες μήπως με το γέλιο δούμε τα πράγματα κάπως διαφορετικά.

Ο Μάκης δεν σφίγγεται στο χ*****ο. Κάνει ρεπορτάζ μέχρι να βγουν όλα στη φόρα

Ο Μάκης έχει σε DVD την Τσέκου να βιντεοσκοπεί το Ζαχόπουλο.
Ο Μάκης γνωρίζει για την διπλή ταυτότητα του Κλαρκ Κεντ. Ας δούμε το
βιντεο...

Είδες τον Μάκη; Σε είδε πρώτος

Όταν ο Μάκης αγόρασε το σπίτι στην Εκάλη ξέπλυνε τις αμαρτίες των
κατοίκων της

Ο Θεός δεν υπάρχει πια, πήδηξε από τον 4ο μετά από αποκαλυπτική εκπομπή
του για το ρόλο του στα Σόδομα

Ο Μάκης είναι ο μεγάλος αδερφός του Μεγάλου Αδερφού.

Ο Μάκης έχει την κασέτα με το Προπατορικό Αμάρτημα. Γι' αυτό ο Θεός
αναγκάστηκε να μας δώσει μια δεύτερη ευκαιρία με το Χριστό.

Ο Μάκης γνωρίζει τον άγνωστο στρατιώτη.

Ο Μάκης ξέρει το τελευταίο δεκαδικό του π.

Ο Μακης ξερει τι εκανες περσι το καλοκαιρι

Ο Σωκράτης ήπιε κώνιο γιατί θα τον έβγαζε ο Μάκης

Ο Μάκης έχει σε DVD το Big Bang. Μαζί με τα extras.

Ο Μάκης έστησε αυτή την σελίδα για να φακελώσει όσους τον ειρωνεύονται

Ο Μάκης ξέρει πως θα τελειωσει το lost

Ο Μάκης δεν αφήνει κανέναν καλεσμένο να μιλήσει γιατι ήδη ξέρει τι
θέλουν να πουν.

Ο Μάκης μπορεί να διαβάζει αρχεία video σε οποιοδήποτε format χωρίς να
έχει τα codec, με το μάτι

Αν ο Σάρουμαν είχε τον Μάκη για βοηθό, θα είχε βρει τον Φρόντο σε μία ώρα.

Ο Μακης τραβηξε το βιντεο απο τη βαφτιση του, μονος του.

Όταν ο Μάκης λούστηκε με Herbal Essences, το σαμπουάν είχε οργασμό.

Όταν ο Μάκης παίζει Call of Duty οι σφαίρες του σκοτώνουν παίχτες και σε
άλλους servers.

O Νοστραδαμος δεν εβλεπε οραματα. Εβλεπε τα dvd του Μακη.

Η Στάση του Νίκα προκλήθηκε μετά από ρεπορτάζ του Μάκη για στημένες κούρσες

Ο Μάκης ξέρει τη μυστική συνταγή του Drambuie..

Αυτός που δεν ξέρει και νομίζει ότι ξέρει είναι ανόητος. Αυτός που ξέρει
και γνωρίζει ότι ξέρει είναι ο Μάκης

H Kιμ έχει μεγάλο πρόβλημα. Δεν μπορεί να προσποιηθεί ότι έχει οργασμό.
Ο Μάκης το ξέρει.

Makis knows Victoria 's secret.

Ο Μάκης έχει σε video την δημιουργία της πρώτης βιντεοκάμερας.

Ο Μάκης έχει καταγράψει βίντεο στο οποίο φαίνεται ο Μάκης να καταγράφει
σε βίντεο στο οποίο...

Ο Μάκης δέν έκανε πρόταση γάμου στην Κιμ. Της έδειξε το DVD του γάμου τους.

Ο Μάκης κατήγγειλε την καταπάτηση αιγιαλού από τον Μωυσή στην Ερυθρά Θάλασσα

Ο Μάκης δε χρησιμοποιεί το Google Earth. Το Google Earth χρησιμοποιεί το
Μάκη.

Ο Μάκης θα κρίνει το Χριστό στη Δευτέρα Παρουσία

Ο Μάκης τραβάει τα βίντεο του Μπιν Λάντεν

Ο Μάκης έχει κάνει λάθος μόνο μία φορά! Όταν νόμιζε πως έκανε λάθος...

Όταν ο Μάκ...τα λέμε αργότερα, έσκασε το FBI...

Ο Μάκης ξέρει πότε θα πάρει πρωτάθλημα η ΑΕΚ.

Ο Μάκης μιά φορά παρήγγειλε Big Mac στα Goody's. Και του το έδωσαν.

When I say jump you say how high. Όταν ο Μάκης λέει πήδα, πηδάς από τον 4ο.

Ο Μάκης δένει τα κορδόνια του με Γόρδιο Δεσμό.

Ο Μάκης ήξερε σε ποια θέση παίζει ο Τζιοβάνι.

ΠΑΜΕ ΠΑΡΑΝΟΙΑ ΜΟΥ

Που με πας; Κι απόψε που με πας; Αν με ακούς σαν χάρη στο ζητώ. Πήγαινε με, έστω και για μια φορά, εκεί που το μαύρο μου δεν είναι πένθιμο. Πήγαινε με εκεί που τα αδέλφια διαλέγουν να ζήσουν. Πήγαινε με εκεί όπου θα αγγίζω τον ουρανό μου. Πήγαινε με που οι χάρτες δεν είναι αναγκαίοι για να ταξιδέψεις. Πήγαινε με εκεί που τα μυαλά δεν μπολιάζονται με αρρωστημένες ιδέες. Πήγαινε με εκεί όπου θα κυνηγιέται ο ήλιος με την σελήνη. Πήγαινε με εκεί που η αγάπη και το μίσος είναι πράγματα ξέχωρα. Πήγαινε εκεί που δεν υπάρχουν άνθρωποι. Πήγαινε με εκεί που όλα μοιάζουν και είναι τόσα απλά σαν να είμαι παιδί ακόμα. Πήγαινε με εκεί που τα δάκρυα δεν στέρεψαν. Εκεί που δεν φίλιωσα, εκεί να με πας. Μ’ ακούς παράνοια μου, εκεί θέλω να πάω…. Πάμε… μαζί…

ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΕΙΑ

Καμιά φορά η αλήθεια και όλα όσα δεν ειπώθηκαν για πολλά χρονιά βρίσκονται στα πιο απίθανα μέρη. Όλα αυτά που κρατάγαμε καλά κρυμμένα, όχι δεν θα το έλεγα όλα αυτά που απλώς διαλέγαμε να μην τα πούμε με λόγια αλλά με ματιές βρήκαν χώρο τελικά για να κρυφτούν αλλά και για να ταξιδέψουν συγχρόνως στο πιο απίθανο μέρος… στη πίσω πλευρά από ένα εφτάιντσο δισκάκι. Να ‘σαι καλά ρε φίλε.

...Κάπου γεννιούνται κορίτσια και μεγαλώνουν νωρίς
κι αν δε το πω, κι αν δε το πεις δε θα το μάθει κανείς...
Στίχοι από το τραγούδι της Sadahzinia Καταλάθος προσευχή

VIVA LA REVOLUTION part 3 – ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

Το radicalistic μέσω του συγκεκριμένου post σας ενημερώνει ότι πλέον συνεργάζεται με την γνωστή αστρολόγο – χαρτορίχτρα – μελλοντολόγο Άρα Μάρα Κουκουνάρα. Αφού η μάντισσα μου έκανε την τιμή και με άφησε να κοιτάξω τη μαγική γυάλινη της σφαίρα θέλησα να σας μεταφέρω τη πολιτική κατάσταση που επικρατεί στο όχι και τόσο μακρινό 2048.

Η Ελλάδα συγκλονίζεται από τις αντικυβερνητικές διαδηλώσεις που οργανώνει η ΓΣΕΕ. Στις σημαίες των διαδηλωτών πλέον το πρόσωπο του Che έχει δώσει την θέση του σε αυτό του comadante Λάκη. Ο μεγάλος κύκλος των διαπραγματεύσεων τελειώνει, έπειτα από αμοιβαίες υποχωρήσεις και των δύο πλευρών, στην Βάρκιζα όπου υπογράφεται και η ομώνυμη συμφωνία. Το όριο συνταξιοδότησης παρέμεινε σταθερό στα 82 χρόνια για άντρες και γυναίκες. Μια μεγάλη νίκη του εργατικού κινήματος είναι ότι οι γυναίκες μπορούν να συνταξιοδοτηθούν στα 79 τους χρόνια αρκεί να έχουν έστω και ανήλικο παιδί. Αντιθέτως όμως πέρασε η πρόταση της κυβέρνησης για αύξηση του ωραρίου εργασίας από 12 σε 14 ώρες και από πενθήμερο σε εξαήμερο.

Την ικανότητα της κυβέρνησης στις διαπραγματεύσεις χαιρέτησε και ο πρόεδρος της δημοκρατίας Αδωνίς Γεωργιάδης στο καθημερινό του τηλεοπτικό διάβημα μέσω του τηλεάστυ.

Στο πασόκ έπειτα από μια ακόμα διαδοχική εκλογική ήττα ο Γιωργάκης αποφασίζει συνέδριο για την ανανέωση της εμπιστοσύνης στο πρόσωπο του. Ο Ευάγγελος Βενιζέλος δηλώνει παρών αλλά δεν πείθει κανέναν. Εντωμεταξύ έρχεται και μια τρίτη υποψηφιότητα που ταράσσει τα νερά. Αυτή της Ντόρας Μπακογιάννη η οποία αποχωρεί από την νέα δημοκρατία μη αντέχοντας άλλο να μένει στο περιθώριο που την έθεσαν τα δίδυμα του Κωστάκη και της Νατάσσας, τα οποία εναλλάσσονται στη πρωθυπουργία ανά τετραετία. Ο Γιωργάκης όμως με μια κίνηση ματ κερδίζει τις εντυπώσεις και χρίζεται μεγάλο φαβορί. Ανακαλύπτει στα καπή νέου ψυχικού την Άννα Διαμαντοπούλου με την οποία έρχεται σε συμφωνία ώστε να τον στηρίξει στο συνέδριο και τάζοντας της την επόμενη προεδρία.

Η κυβέρνηση μέσω του υπουργού εργασίας Αλέξη Τσίπρα χαιρετίζει την προσπάθεια του Γιωργάκη για την διατήρηση των σκήπτρων του πασόκ ενώ φαίνεται να μην ασχολείται καθόλου με την αποχώρηση της Ντόρας Μπακογιάννης από τη νεα δημοκρατία αφού μετά τον χαμό του πατέρα της ( το όνομα του δεν το αναφέρω διότι είμαστε που είμαστε λίγοι οι αναγνώστες του radicalistic εάν το πω θα με διαβάζω μόνο εγώ) δεν μπορεί να τους τρομοκρατήσει πια με τις κατάρες του.

Σας φαίνονται μακρινά όλα αυτά; Εδώ θα είμαστε να τα δούμε. Το 2048 είναι σαράντα χρόνια κοντά … ίσως και λιγότερο.

ΑΝΤΙΦΑΣΕΙΣ

Η αλήθεια μου ζει μέσα στο ψέμα των πολλών.

Ονειρεύομαι τον ¨εφιάλτη¨ που οι πολλοί αποφεύγουν.

Πεθαίνω ζώντας στον πραγματικό τους κόσμο.

Περηφανεύομαι που ντρέπομαι για αυτόν τον κόσμο.

Γοητεύομαι από τα αφάνταστα και τα αμετανόητα.

Ταξιδεύω μένοντας ακίνητος πάνω σε οχτώ μονοπάτια

Όσο λίγο και αν κρατάνε αυτές οι στιγμές μου φτάνουν…ίσως και για πάντα.

ΠΙΣΩ ΣΤΙΣ ΤΡΥΠΕΣ ΣΑΣ

Μιας και η έμπνευση με έχει παρατήσει για τα καλά το τελευταίο καιρό διάλεξα να μοιραστώ κάποιες σκέψεις και προβληματισμούς που μου δημιουργήθηκαν διαβάζοντας το παρακάτω email που μου στάλθηκε πριν λίγες μέρες:

Η σοκολατοποιία ΙΟΝ ανήκει ακόμα σε Έλληνα επιχειρηματία. Η ιστορία των τελευταίων ετών παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον.
Πολλές φορές τον πλησίασαν μεγάλες πολυεθνικές για να αγοράσουν την επιχείρηση, η απάντηση του ήταν άμεση και χωρίς δεύτερη σκέψη. Μάλιστα λέγεται ότι κάποια στιγμή τον πίεσαν υπερβολικά, τότε αυτός τους είπε να του κάνουνε την προσφορά γραπτώς. όπως και τους απάντησε γραπτώς. «Η προσφορά σας δεν με ενδιαφέρει». Επενδύει μόνο στην παραγωγή, τα έπιπλα των γραφείων είναι από την 10ετία του 60, θυμίζουν κάτι από ταινίες του Κωνσταντάρα.
Η ποιότητα όμως των υλικών για αυτόν δεν χωράει συμβιβασμούς στο κόστος. 85 χρονών σήμερα ο επιχειρηματίας είναι κάθε μέρα μέχρι τις 6 το απόγευμα στο γραφείο και μέχρι πέρσι οδηγούσε μόνος του κάθε μέρα μέχρι την δουλειά, γνωρίζει προσωπικά και είναι φίλος με όλους τους εργαζόμενους στην επιχείρησή του οι οποίοι βέβαια πίνουν νερό στο όνομά του.
Δεν προσλαμβάνει αλλοδαπούς αλλά μόνο Έλληνες και όσες φορές, αν του προτάθηκε συνεργασία με τούρκικη επιχείρηση, απλά δεν ασχολήθηκε.
Επειδή ποτέ δεν του άρεσε η δημοσιότητα, δεν δίνω το ονομά του, αλλά ένα είναι σίγουρο ότι σπίτι μου μπαίνουν μόνο οι δικές του σοκολάτες .

Αρχικά θα δεχτώ πως το συγκεκριμένο email δεν αποτελεί κάποιο είδος εναλλακτικής διαφήμισης και πως πράγματι γράφτηκε από κάποιο υπαρκτό πρόσωπο και φανατικό υποστηρικτή της ΙΟΝ Α.Ε. Επίσης θα δεχτώ πως και ο ιδιοκτήτης της συγκεκριμένης ανώνυμης εταιρείας αποτελεί ότι κοντινότερο στον χαρακτήρα που είχε υποδυθεί ο Johnny Depp στη ταινία « Ο Τσάρλι και το Εργοστάσιο της Σοκολάτας».

Το ότι η εταιρεία προσλαμβάνει μόνο Έλληνες σαν καταναλωτή τι διαφορά θα έπρεπε να μου κάνει; Οι έλληνες είναι μήπως πιο καθαροί από τους μη έλληνες; Δηλαδή τι θα άλλαζε στη ποιότητα της σοκολάτας εάν στην εταιρεία εργάζονταν άγγλοι, γάλλοι, τούρκοι ή αλβανοί, εφόσον διατηρείται η κατάλληλη παραγωγική διαδικασία; Στη τελική ανάλυση μπορεί ο μέσος έλληνας να αισθάνεται ανώτερος (ΚΑΙ ΚΑΚΩΣ) από τους υπόλοιπους λαούς, αλλά στα θέματα της σοκολάτας εάν κάποιος θα έπρεπε να νοιώθει έτσι θα έπρεπε να είναι Ελβετός.

Να δεχτώ επίσης ότι τα γραφεία του Τσάρλι εεε συγνώμη του Johnny Depp εννοούσα εεε συγνώμη του ιδιοκτήτη της ΙΟΝ Α.Ε πως έχουν πράγματι ξεχαστεί στην δεκαετία του εξήντα. Να δεχτώ κιόλας πως είναι και φίλος με τους εργάτες. Άρα μήπως να πιστέψω πως η ΙΟΝ Α.Ε λειτουργεί σαν κολεκτίβα και ότι τα κέρδη μοιράζονται ισομερώς σε αφεντικά και εργάτες; Μήπως πρόκειται και για μια σύγχρονη κομμούνα όπου στο μέλλον οι ιστορικοί θα την αναφέρουν δίπλα σε αυτή του Παρισιού;

Το ότι δεν δέχτηκε να συνεργαστεί με τούρκικες επιχειρήσεις θα έπρεπε να με κάνει να νοιώθω περήφανος; Προφανώς ο εθνικιστής συντάκτης του email θα νοιώθει περήφανος αφού θα πιστεύει πως έτσι θα στερούνται οι τούρκοι την απόλαυση της πιο ωραίας σοκολάτας του κόσμου, της ελληνικής.

Το τι σοκολάτες μπαίνουν στο σπίτι του δεν είμαι σε θέση να το ξέρω αλλά πιστεύω πως ξέρω με ποιο κανάλι θα χαζεύει μπροστά από την τηλεόραση. Άντε πίσω στις τρύπες σας…

ΚΟΙΝΗ ΕΥΤΥΧΙΑ

«Η κοινή ευτυχία μπορεί να επιτευχθεί μόνο σε μια κοινωνία που θα έχει εξαφανίσει οποιαδήποτε αιτία ανισότητας» Φρανσουά Μπαμπέφ.

Δεν θα ευχηθώ κοινή ευτυχία για το 2008. Καταλαβαίνω πως η κοινή ευτυχία είναι κάτι το πολύ μακρινό ως και ουτοπικό την παρούσα στιγμή. Θα ευχηθώ να δημιουργήσουμε σιγά σιγά τις βάσεις ώστε τα επόμενα χρόνια να υπάρξει κοινή ευτυχία. Να είστε καλά όλοι σας

VIVA LA REVOLUTION part 2

- Λοιπόν γιατρέ, πείτε μου. Βγήκαν τα αποτελέσματα των εξετάσεων μου;

- Βεβαίως. Για αυτό σας κάλεσα. Θα μπορούσα να σας τα ανακοινώσω και τηλεφωνικώς αλλά ήθελα να σας συγχαρώ από κοντά.

- Να με συγχαρείτε; Μα γιατί;

- Θα δείτε, θα δείτε.

- Δεν μου λέτε καλύτερα τα αποτελέσματα για να μου φύγει και η αγωνία.

- Μα φυσικά. Λοιπόν πάσχετε από…

- Πάσχω; Δηλαδή τι;

- Παρακαλώ, αφήστε να ολοκληρώσω.

- Βεβαίως, λυπάμαι.

- Μην λυπάστε. Αντιθέτως να χαίρεστε.

- Να χαίρομαι; Δεν καταλαβαίνω . Παρακαλώ πείτε από τι πάσχω;

- Λοιπόν πάσχετε από Λαζοπουλικό Χατζηγιανισμό με emo-trendoειδή συμπτώματα. Τίποτα το ασυνήθιστο δηλαδή.

- Τι τίποτα το ασυνήθιστο; Αυτό ακούγεται σοβαρό.

- Μα μην ανησυχείτε. Είναι κάτι το περιοδικό και δεν χρίζει καν ιατρικής περίθαλψης. Αντιθέτως είναι σημάδι υγείας.

- Δηλαδή;

- Με τον καιρό θα περάσει. Ό χρόνος όπως ξέρετε είναι ο καλύτερος γιατρός. Δεν χρειάζεται να επιβαρύνουμε τον ήδη αδύναμο οργανισμό σας με επιπλέον φάρμακα.

- Τι ακριβώς εννοείται όταν αναφέρεστε σε σημάδι υγείας;

- Εννοώ πως είστε απολύτως φυσιολογικός και υγιέστατος. Δεν χρειάζεται να ασχοληθούμε καθόλου με την κατάσταση σας και για αυτό ήθελα να σας συγχαρώ αυτοπροσώπως. Και πάλι συγχαρητήρια.

- Ευχαριστώ πολύ αλλά πως θα καταπολεμηθεί η νόσος χωρίς φάρμακα;

- Είναι ακίνδυνη η νόσος. Δεν χρειάζεται να την καταπολεμήσουμε. Ο χρόνος θα την αντικαταστήσει με κάποια ακόμα πιο ακίνδυνη.

- Εφόσον είναι έτσι τα πράγματα, ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας. Καλή χρονιά σας εύχομαι.

- Επίσης και πάλι τα συγχαρητήρια μου. Γεια σας.

- Αντίο γιατρέ.

ΤΗΝ ΝΥΧΤΑ ΑΥΤΗ

Την νύχτα αυτή μαθαίνω πως πολλοί γιορτάζουν την γέννηση ενός Μεσσία. Στην πορεία τον σκοτώνουν, τον ξεχνάνε, , τον ανασταίνουν για να τον ξεχάσουν και πάλι.

Την νύχτα αυτή ακόμα φαντάζομαι κάποιον που πίνει το γκέρκι του, μη αντέχοντας την συντροφιά ενός χαμένου μάγου.

Την νύχτα αυτή με θυμάμαι μικρό παιδί που κοιμόμουν στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου μας γυρνώντας από οικογενειακές συγκεντρώσεις.

Την νύχτα αυτή με θυμάμαι που πάλευα με καλώδια προσπαθώντας να συνδέσω ένα πικάπ.

Την νύχτα αυτή θυμάμαι που μπέρδευα φίδια για φίλους.

Την νύχτα αυτή με θυμάμαι παρέα με φίλους αδελφικούς , μεθυσμένοι από ξίδια και ζωή, που περιμέναμε την ανατολή του ήλιου.

Την νύχτα αυτή θυμάμαι που την πέρασα σε μια κοσμογωνιά.

Την νύχτα αυτή θυμάμαι τον Bianco να μην αφήνει τους καλεσμένους να μπουν στο σπίτι μέχρι να τον δωροδοκήσουν με μπισκότα.

Την νύχτα αυτή θυμάμαι τον ήχο της μπάλας στο ταμπλό.

Άντε να δούμε τώρα τι θα θυμάμαι και από την σημερινή νύχτα.

Καλά Χριστούγεννα σε όλους.

ΣΤΙΧΟΙ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑΣ

Αρχικά θα ήθελα να ευχαριστήσω την karpouzi για την πρόσκληση. Διάλεξα και εγώ να ανεβάσω του στίχους από τα τραγούδια που με κάνουν κάπως να μελαγχολώ διότι δεν ξεχωρίζω κάποια τραγούδια σαν αγαπημένα μου. Και τα τρία τραγούδια που διάλεξα είναι των ACTIVE MEMBER. Ιδιαίτερες διευκρινίσεις δεν θα ήθελα να δώσω , όποιος διαβάσει τους στίχους θα καταλάβει… Vassia σειρά σου.

ΛΑΒΩΜΕΝΟ ΞΩΤΙΚΟ

Δάκρυα που κυλήσανε για σένα γίνανε τραγούδια
λόγια που είχα ακούσει θυμωμένα ,ναι τα ακούω και εδώ.
νύχτες που απ’ τα ξίδια, στήναμε χορό με τα αγγελούδια
έψαχνα στα σύννεφα τα μάτια σου κάπου να βρω.

Έπαιρνα από πίσω το αίμα που 'τρεχε απ' τις πληγές σου
μέσα μου κρατούσα ένα θαμμένο χρόνια μυστικό
έκλεβα λιγάκι από τις ψεύτικες ρε τις χαρές σου
σου άπλωνα το χέρι να έρθεις λαβωμένο ξωτικό.

Και εγώ θυμάμαι παντού να σε ψάχνω ξωτικό
να δω αλήθεια αν είσαι όπως μου λέγανε κακό
να αντικρίσω τα μάτια σου, το μαγικό σου βλέμμα
που είχα ακούσει όποιος σε δει θα ποτίσει λεει ψέμα.
Και θα πνίγει τα όνειρά του στη χαρά σου
θα πουλάει απ' τη ζωή φτάνει να σέρνεται κοντά σου
κι αν ναι θα τον φοβίζει η μοναξιά
και ο χρόνος θα περνάει αργά και συνέχεια θα πονάει.
Μα ποτέ δε μ' ένοιαξαν τα λόγια ξωτικό
κρατούσα μέσα μου για χρόνια ένα θαμμένο μυστικό
και μπορεί όταν θα σε δω αν ταιριάξει να σου πω
για ποιο λόγο εγώ ψάχνω τόσα χρόνια να σε βρω.
Και ακολουθώ το αίμα που τρέχει απ' τις πληγές σου
χωρίς ποτέ να ζητιανεύω λίγο απ' τις χαρές σου
χωρίς να θέλω να χαρώ κάτι κλεμμένο
ίσως μπορεί εγώ να ξέρω γιατί τρέχεις λαβωμένο.
Και σκεπάζω τις σταγόνες απ' το αίμα σου καλά
αν σε βρούνε πληγωμένο για' μένα θα' ναι αργά
ποτέ δε θα μπορέσω εγώ τα μάτια σου να δω
και θα χαθώ χωρίς να ξέρω αν αγαπώ

.

Έκλεβα λιγάκι από τις ψεύτικες ρε τις χαρές σου
– σ' έχει προδώσει το αίμα που κυλάει ξωτικό.
Μέσα μου κρατούσα ένα θαμμένο χρόνια μυστικό
– και εγώ σ' ακούω παντού, μη φοβάσαι είμαι εδώ.

Το μυστικό μας λοιπόν το κρατάω καλά κρυμμένο
συνέχισε να τρέχεις να γυρνάς κυνηγημένο
και εγώ θα 'μαι εκεί πίσω από σένα μια βαριά αναπνοή
να μας σκεπάζει σαν ομίχλη και μπορεί
όποιος ψάχνει να σε βρει και δεν ξέρει γιατί
τα σημάδια που αφήνεις δεν θα δει, θα χαθεί
μα εγώ σε ακούω καλά, φοβισμένο μου μοιάζεις
για πρώτη φορά ξωτικό δε με τρομάζεις.
Και είμαι εδώ το χέρι μου σου απλώνω
παίρνω κουράγιο και μπορώ και μετανιώνω
για όλα εκείνα που είχα πει στα βαριά δήθεν τραγούδια
που δεν μοιράστηκα κρασί με τα αγγελούδια.
Τώρα μπορώ να σου πω όταν θα σε δω
πως μες τα μάτια σου εγώ ψάχνω καιρό
λίγη απ' τη φωτιά, λίγο από το παραμύθι
και λίγο αγάπη να με σώσει από τη λήθη
Γι' αυτό θάψε όλες τις ψεύτικες χαρές σου
έχω σκεπάσει όλο το αίμα απ' τις πληγές σου
βάλε όλα τα άστρα του ουρανού για νυφικό
και έλα μαζί μου λαβωμένο ξωτικό.

Έκλεβα λιγάκι από τις ψεύτικες ρε τις χαρές σου
– μοιάζει η νύχτα να κερνάει με χαρά το κακό.
Μέσα μου κρατούσα ένα θαμμένο χρόνια μυστικό
–είσαι κοντά μου το νιώθω λαβωμένο ξωτικό

Ίσως μετά να κρυφακούω
Ακόμα ακούω το τρίξιμο της κούνιας στην αυλή
και τον ήχο απ’ την παλιά τη ραπτομηχανή
τον πάγο να λιώνει στο παλιό ψυγείο
και τη μοναξιά μου στο σχολείο
Ακόμα ακούω από τα ξύλινα στρατιωτάκια τη σιωπή
τα ελλενίτ να χορεύουν απ’ τον αέρα στη σκεπή
Ακόμα ακούω απ’ το πικ – άπ το τρίξιμο του ιμάντα
κι εκείνη τη βροχή που της μιλούσα πάντα.
Ακόμα ακούω κάθε πρωί την Μίκαινα δίπλα να ζυμώνει
την πρώτη ανάσα στο πρόσωπό μου να ζυγώνει.
Ακόμα ακούω εκείνες τις καληνύχτες που ζητούσα επίμονα
και τον Βάνια ίσως τον μόνο, όπως τότε, γείτονα.
Ακόμα ακούω τις μαρμίτες να γδέρνουν τα μαντέμια,
τις συμβουλές από τους μπάτσους για να μου σφίξουνε τα γκέμια,
τον όρκο στο στρατό που δείλιασα και σήκωσα το χέρι,
ακόμα ακούω φωνές παιδιών στην Φαναρακίου το μεσημέρι.
Ακόμα ακούω το γιο μου να ραπάρει το «Άκου, μάνα»
το κρυφτοντένεκο και τα γυαλένια έξω απ’ το φούρνο στην αλάνα
Ακόμα ακούω όταν χορεύαμε του μουσαμά τον ήχο,
τα σπρέι ν’ αδειάζουν βιαστικά πάνω στον τοίχο.
Ακόμα ακούω το Fight the Power σιγά – σιγά να μπαίνει
ακόμα ακούω τον Πυροβάτη από το Horizon να βγαίνει
ακόμα ακούω τη γκάιντα απ’ του Twinpeaks το ρυάκι
και τη φωτιά να καίει σε ουαλέζικο τζάκι
Ακόμα ακούω τον Adam και την Adele να μας μοιράζουν κάρτες
κι από το Duisburg να τραγουδάν οι μετανάστες.
Ακόμα ακούω το κύμα απ’ τη βεράντα στη Σουβάλα
ακόμα ακούω στο τσιμέντο και στο ταμπλό τη μπάλα,
ακόμα ακούω να μου λένε «να ‘ναι καλά και να σας ζήσει»

Ακόμα ακούω να με φωνάζει στην ταράτσα του ήλιου η δύση
Ακόμα ακούω το χειροκρότημα απ’ το Ρόδον κείνο τον Μάη
και την δροσιά μου να μου απαντάει πως μ’ αγαπάει
Ακόμα ακούω απ’ το τηλέφωνο το γάβγισμα της Ίρμας

Ακόμα ακούω απ’ το Κάνε κάτι την οργή της τελευταίας ρίμας.
Ακόμα ακούω κάθε στίχο που ‘χω γράψει
κι όποιον έκανα στο διάβα μου να κλάψει.
Ακόμα ακούω το μοτεράκι να σκάβει το πετσί μου
Ακόμα ακούω καθαρά όταν σωπαίνω τη φωνή μου.
Ακόμα ακούω σαράντα χρόνια η ίδια ιστορία
κι αν είναι φάρσα η τιμωρία

Όλα αυτά θα τ’ ακούω μέχρι να σβήσει κάθε ψέμα που ‘χω μέσα μου
μέχρι να σβήσει η φωτιά μου κι η μπέσα μου
και μετά ίσως να κρυφακούω.

Τι άλλο φοβάσαι

Κάποτε σ’ είδα στο πέρασμα του αιώνιου κόμβου,

στο καιρό του τρόμου και του αλλόκοτου φόβου,

να διπλώνεσαι, ν’ ανησυχείς και να τρομάζεις

και πριν καλάρουν οι μέρες το σκασμό να βγάζεις.

Να μια απ’ τα ίδια – ίδιοι δρόμοι – ίδιοι κύκλοι·

γαβγίζουν οι άνθρωποι – σκιάζονται οι σκύλοι,

θρηνούν μανάδες, και πού να ξαποστάσεις

όταν στη μνήμη σου μακραίνουν οι αποστάσεις.

Έτσι σκηνοθετούν το σήμερα άκριτοι κοσμοκράτορες,

βαρέθηκα τα έγκυρα - είναι όλοι προβοκάτορες

που πιάνονται απ’ τον φόβο σου και φτιάχνουν ιστορίες

κι ενάντια στους άπιστους στήνουν σταυροφορίες

από χορτασμένους με το ίδιο ήθος και παράστημα

που θα εξοντώνουν όσα τους μοιάζουν άσχημα.

Έτσι κι εγώ αφού σκιάζεσαι ξανά σε φτύνω.

Ψάχνω, λοιπόν, ό,τι φοβάσαι για να γίνω…
Γίνομαι τάφος αντάρτη στο Ιράκ και μοιρολόι στη Παλαιστίνη,

τυφλός στη Βοσνία - Ερζεγοβίνη·

πεινασμένος ιθαγενής στο Μεξικό,

χίλιες επεξηγήσεις για το φόβο σου στο λεξικό,

μοναχός στο Θιβέτ – κι aboriginal στην Αυστραλία,

τζαμί καμένο από φασίστες στην Ιταλία·

εθελοντής γιατρός απ’ την Αβάνα

και παιδί στην Τεχεράνη απ’ ανύπαντρη μάνα·

νεκρός κι άταφος δάσκαλος στη Σομαλία,

κυνηγημένος τούρκος συγγραφέας στη Γαλλία,

εργάτης στα πετρέλαια στη Βενεζουέλα

και στο Μπέλφαστ μια ματωμένη φανέλα·

βραζιλιάνος με 8 σφαίρες στο κεφάλι στο Λονδίνο

- τι άλλο φοβάσαι, πες μου, και θα γίνω.

Εγώ που κάνω όνειρα κι έχω πολλά ωραία να χάσω

κάνω και την αρχή – δε γουστάρω να ησυχάσω.

Τι άλλο φοβάσαι, πες μου, και θα γίνω

κι ας έχω τόσα πολλά κι ωραία να χάσω.

Κι ούτε στιγμή μη ρωτάς τι θα απογίνω,

μου φτάνει που δε γουστάρω να ησυχάσω

(που είμαι εδώ και θέλω τη βολή σου να χαλάσω – πες μου, τι άλλο φοβάσαι)

Θα γίνω χρήστης που παλεύει για τη σωτηρία,

διψασμένος πρόσφυγας από τη Νιγηρία,

σαρίκι τυλιγμένο σε περήφανο κεφάλι

και μασάτι από αφρικάνικο ατσάλι.

Σφαγμένο θηλυκό απ’ τους γονείς του στην Κίνα

κι ορφανό σε φαβέλα που πεθαίνει απ’ την πείνα.

Τι άλλο φοβάσαι πες μου και θα γίνω…

Αλγερινός που ξημερώνεται σε γαλλικά λιμάνια

και μάτια που κοιτούν από πασαμοντάνια·
τούρκος αναλφάβητος που ζει στο Γκάζι

και μορφωμένος Αλβανός που σε τρομάζει·

στο τοίχος της ντροπής stencil απ’ τον Banksy

κι ο εφιάλτης σου πριν να χαράξει.

Πες μου, τι άλλο φοβάσαι και θα γίνω…