radicalistic

Ξελογιάστρα πόρνη

2012-01-13T23:01:00.000+02:00

Είναι γυναίκα, μάγισσα και πλανεύτρα.
Μια πόρνη αλλιώτικη κι ερωτεύσιμη.
Μία μόνο στιγμή θα την ανταμώσεις,
αλλά θα αρκεί για πάντα να σε γοητεύσει.
Δέσμιος της γοητείας της θα είσαι,
κατάσταση οξύμωρη, μέχρι την ώρα
που το τελευταίο κομμάτι του εαυτού σου
χαθεί για πάντα στο πέραμα του χρόνου.
Η ματιά, τα χείλη και τ’ άρωμά της
θα κάνουν την ρότα σου μια αναζήτηση
στην πιο δύσβατη και σκούρα ατραπό.
Όσους τρόπους κι αν σκαρφιστείς όμως,
δεν θα πέσει στο κρεβάτι σου.
Πόρνη που δεν πλαγιάζει επί πληρωμή.
Αυτό κάνει την Ελευθερία τόσο ξεχωριστή…
και άπιαστη συνάμα.

ΓΡΑΦΩ Ο,ΤΙ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ part 54 – Σπαζοκεφαλιά

2012-01-10T17:09:00.002+02:00

Με τον Κουλούρη ή τους με τους μπάτσους;

Λεζάντα No 5 – Λευτεριά;

2012-01-01T01:49:00.001+02:00

Λευτεριά σ’ όλους;

Ανοιξιάτικο

2011-12-25T19:02:00.001+02:00

Είναι του ποιητή τα λόγια, μαχαιριά

που αποτελειώνει ό,τι απέμεινε

από μία μοναχική καρδιά.

Είναι η μουσική που θυμίζει τη χαμένη νιότη μας.

Είναι της Άνοιξης η θύμηση,

που σε φέρνει πάλι στη θέση την αδύναμη.

Είναι οι στάλες της βροχής

που μπερδεύονται με τα δάκρυα

Είναι κι ο ουρανός για ακόμη μία φορά βουβός.

Και είναι και τα πιο όμορφα ποιήματα,

που μένουν άγραφα,

μιας και ο πόνος της αγάπης

σκότωσε τις λέξεις τους.

Είναι απλά μια λάθος στιγμή.

Υ.Γ: Επηρεασμένο από εδώ

Εορταστικό…

2011-12-24T18:39:00.002+02:00

Δεν έχει δώρα φέτος,

ούτε γκέρκι περισσεύει για χαμένους μάγους.

Είναι ο χρόνος ακόμα δικαστής

και ουρές ανθρώπων περιμένουν υπομονετικά

την σειρά τους για να καταδικαστούν και τυπικά.

Τίποτα όμως δεν άλλαξε παλιέ συνοδοιπόρε.

Η γραμμή είναι πάντα εκεί χαραγμένη,

απλά κάποιος κι αναλόγως την σκοπιά του,

έχει να πει «ο τάδε δεν είναι πια εδώ»,

για να απαντήσει ο τάδε

«ο κάποιος είναι που δεν είναι εδώ».

Εγώ απλά λέω πως τίποτα δεν άλλαξε.

Οι μόνοι είναι και θα είναι μόνοι.

Όλοι οι άλλοι αδιάφοροι ήταν,

αδιάφοροι είναι

και αδιάφοροι θα είναι.

Για αυτό, αδιάφορη μού είναι κι η γραμμή σας

και το ποιος είναι πού.

Αρκούμαι στο ότι θα ξημερώσει.

Πρόλογος ή αλλιώς…

2011-12-24T18:10:00.003+02:00

Η απραξία της γραφής και της σκέψης μου

έχει αρχίσει να με πείθει πως υπάρχει αυτό,

που σε μια από τις πολλές στιγμές αδυναμίας,

έμπνευση βαφτίσανε οι κοινοί.

Κι αν υπάρχει , θα είναι γυναίκα μοιραία

πλανεύτρα σαν της νύχτας το χάδι και της σελήνης το σάλεμα.

Για αυτό είμαι σίγουρος…

κι ας μην την αντάμωσα πότε μου ως τώρα

κι ας όταν είδα μια μορφή που της έφερνε στην φτιάξη,

εγώ κοίταξα αλλού – στον προορισμό μου στη γη.

Μου ήταν βλέπεις αρκετά ένα μπουκάλι που άδειαζε,

ένα τασάκι που γέμιζε και κάνα-δυο θύμησες

που περιέπαιζαν το μυαλό μου.

Για αυτό δεν πίστεψα ποτέ στην έμπνευση,

κι ας είχα πλάσει στο νου μου της εικόνας της.

Τώρα όμως είναι αλλιώς.

Είτε αδειάζει είτε όχι το μπουκάλι είναι το ίδιο.

Συνήθισαν χρόνια βλέπεις τα μέσα μου με αυτό.

Τόσο πολύ που αλκοόλ κι εγώ δεν είμαστε πράγματα χώρια.

Είμαστε ένα πια και για αυτό το χέρι μου δεν λευτερώνεται

όταν το αλκοόλ του κάνει πάσα την πένα.

Είναι και ο καπνός του τσιγάρου αλλιώτικος.

Σαν να μην βγαίνει καν από μέσα μου.

Ίσως γιατί το οξυγόνο είναι ζωή.

Θέλει οξυγόνο η φωτιά και απ’ ό,τι φαίνεται,

αυτό λείπει από τα μέσα μου,

οπότε όταν φυσάω τον καπνό στα ξένα μου,

είναι λογικό να μην βλέπω πια μορφές σε αυτόν.

Φτηνές δικαιολογίες…

Από τα χθες

2011-12-02T23:11:00.002+02:00

Πάει καιρός απ’ την τελευταία πραγματική φορά,

τόσος ώστε το μυαλό σου να την είχες

πιστέψει για στερνή και να σκέφτηκες

«αυτός γλίτωσε».

Δεν σε κατηγορώ κι εγώ για το ίδιο μ’ έπειθα

κάθε φορά που με μελάνι γέμιζα

μια κιτρινισμένη σελίδα με τα βάθια μου.

Και τώρα, χωρίς κάποιον εμφανή λόγο

όσα αποτυπώσει μια μεθυσμένη πένα,

θα γίνουν μοίρασμα για να μαγαριστούν…

Ξέρεις δεν σου είπα ποτέ , πόσο μ’ αρέσει

που γράφεις λάθος τ’ όνομά σου.

Όχι γιατί αυτό σε κάνει να ξεχωρίζεις

αλλά γιατί θυμάμαι τα λάθη μου,

τ’ ασυγχώρητα μα και τα πιο αγαπημένα.

Παρόμοιος μάλλον κι ο λόγος που

συνήθισα τις αφέγγαρες νύχτες.

Όχι γιατί δεν αντέχω την όψη μου

στο καθρέπτη της σελήνης,

ούτε γιατί η εκδίκηση κούρνιασε μέσα μου,

αλλά γιατί τ’ άστρο σου το βιολετί

μες το στο σκοτάδι φαίνεται (πιο) λαμπερό.

Και για επίλογο, θυμήσου μια τζούρα ευτυχίας

έχοντας για αφορμή μία από ένα τσιγάρο.

Ωραία δεν ήταν όταν η μεθυσμένη σου φωτιά

στάθηκε σαστισμένη μπροστά στο μόνο άνθος

που δεν πήγαινε στην καρδιά σου να κάψει;

Και τώρα σκέψου κι αναρωτήσου

για ό,τι άκαυτο έμεινε, αν άξιζε ένα τέλος αλλιώτικο;

Μα τι λέω, την ξέρεις ήδη την απάντηση…

Την ζεις.

Λευτεριά ή αλλιώς φωτιά

2011-11-07T15:06:00.002+02:00

Οι λεύτεροι έχουν σημάδια στους καρπούς τους

για να τους θυμίζουν αιώνια την προηγούμενη ζωή τους.

Έχουν σημάδια που σε τρομάζουν κι αν τ’ αγγίξεις,

τους πονούν περισσότερο απ’ όσο σφίγγουν

εσένα τα δεσμά σου που σε κρατάνε ασφαλή.

Ο πόνος αυτός και τα σημάδια μαζί με τον κίνδυνο

της κάθε μέρας είναι το τίμημα που αξίζει να πληρώσεις

χωρίς να μετανιώσεις στιγμή για αυτό.

Η φωτιά είναι ο μόνος τρόπος για να ‘σαι λεύτερος.

Η φωτιά που καθώς λιώνει τα δεσμά σου,

χαράζει συνάμα στο πετσί σου το αιώνιο χάδι της.

Λευτεριά και φωτιά είναι το ίδιο…

Απλά στιγμές

2011-10-25T17:10:00.000+03:00

Τα ποιήματα είναι στιγμές που γράφονται

με ξεθωριασμένο χρώμα από δανεικό στυλό

στα κλεφτά από τα φωναχτά των γύρω μας.

Είναι στιγμές από ονείρατα στοιχειωμένα

από τα πριν που δεν λένε να περάσουν

και στο τώρα ανήμπορο σ’ αφήνουν.

Είναι στιγμές καθάριες που ξεφεύγουν

από την λήθη του χρόνου και αποτυπώνονται

για ένα δεύτερο μόνο σε μια ματιά.

Είναι στιγμές που άγραφες διαλέγουν να μείνουν

για να νικήσουν την πεζότητα που έχει

μπολιάσει τα γύρω με τα βάθια μας.

Είναι η στιγμή της τελευταίας γουλιάς που σε κρατάει

ξύπνιο ως την ανατολή ενός ψεύτικου ακόμα ήλιου.

Ένα φεγγάρι για δώρο

2011-10-12T13:58:00.002+03:00

Χρόνια πολλά ή καλά

δεν μου βγαίνει να σου πω.

Κουράστηκα από τα λόγια

και οι ευχές για μένα

είναι ανώφελες αφού

το τέλος τους δεν θ’ ανταμώσω.

Και για δώρο, ένα φεγγάρι δροσάτο

έχει απομείνει να σου δώσω.

Το μοναδικό κάθε έτους.

Δεν είναι ένα φεγγάρι το μήνα.

Ένα τον χρόνο είναι,

έτσι μετριούνται τα φεγγάρια.

Εκείνο που κάθε χρόνο σε συντροφεύει

στην πιο μεγάλη και κρύα νύχτα του χειμώνα,

όταν οι αναμνήσεις απ’ τα χθες

μπερδεύονται αναγκαστικά με το τώρα.

Δικό σου λοιπόν κι αυτό το φεγγάρι.

Στα χαρισμένα περασμένα φύλαξέ το.

NINA SIMONE- "DON'T LET ME BE MISUNDERSTOOD" (1964)

2011-10-11T21:32:00.000+03:00

Τι θυμήθηκα… Ευχάριστη ήταν πάντως η αφορμή για να το ακούσω ξανά.

Η αλήθεια, το ψέμα και οι μύθοι

2011-10-02T13:42:00.006+03:00

Μπερδεύεσαι μεταξύ αλήθειας και ψέματος.
Αναμασάς τα λόγια άλλων, μα δεν είναι δικά σου.

Βαθιά μέσα σου το ξέρεις κι ας μην το παραδέχεσαι.

Για αυτό κι η αλήθεια που τόσο υμνείς

με το που βγαίνει απ’ το στόμα σου γίνεται ψέμα.

Είναι ψέμα γιατί την μπέρδεψες, μπορεί και να την λέρωσες,

με την άγνοια και την πλάνη που μας χωρίζουν.

Και είναι η πλάνη αυτή κι η άγνοια που σε κάνουν

μην αντιλαμβάνεσαι την αλήθεια που κρύβεται

στ’ απλά, υποσυνείδητα και καθημερινά σου ψέματα.

Άκου με εμένα. Κάτι ξέρω... έπαθα και έμαθα.

Κι ας μην είμαι πια, ακροβάτης ανάμεσα στις δύο έννοιες

που σε περιπαίζουν και σε κινούν σαν μαριονέτα.

Άκου με εμένα, κι ας στέκομαι μακριά

από γλυκανάλατες αλήθειες κι από βαθυστόχαστα ψέματα.

Ζω στους μύθους μου και βλέπω καθαρά.

Τα χειμωνιάτικα ανταμώματα

2011-09-24T23:24:00.000+03:00

Τα πρωτοβρόχια μας πρόλαβαν.

Θα ‘ταν ωραίο ν’ ανταμώναμε

πριν απ’ αυτά κι ακόμη καλύτερα

αν τ’ αντάμωμά μας,

συνέπεφτε με την ώρα εκείνη

της μεγάλης δροσιάς, κάτω

απ’ τις όμορφες ουράνιες στάλες.

Αλλά αυτό δεν συνέβη και τώρα

μας έχει μείνει ένας χειμώνας

για να βρεθούμε και να λύσουμε

τ’ άλυτα των υπάρξεών μας,

μιας ζωής ή μιας ζήσης…

όπως το δει και όπως το ζει κανείς.

Σαν ανταμώσουμε λοιπόν,

στην πιο κρύα του χειμώνα νυχτιά,

μην γυρίσεις κλέφτρα την καρδιά μου.

Μπορώ και χωρίς αυτήν τελικά.

Σαν ανταμώσουμε πρώην συνοδοιπόρε,

μέτρα και ζύγιζε την κάθε λέξη.

Δεν θα είσαι πάντα τυχερός.

Σαν ανταμώσουμε αχθοφόρε τύψεων,

βαρύ φορτίο μετά δεν θα κουβαλάς.

Σαν ανταμώσουμε φίλε

λίγο πριν το μεγάλο φευγιό,

να βρεις κουράγιο να ρωτήσεις

και αφού ακούσεις να λακίσεις.

Σαν ανταμώσουμε σ’ ένα μεθύσι,

υπόσχεση δώσ΄ μου πως θα το πάμε

ως το τέλος το ονειρευτό που αναζητάμε.

Σαν ανταμώσουμε μοναξιά μου,

βουβός θα μείνω.

Τα λέω χρόνια και είσαι η μόνη που ακούς.

Στα γύρω μου

2011-09-21T15:04:00.002+03:00

Έχω καιρό να γράψω κάτι όμορφο.

Καταπιάστηκα και εγώ απ’ τη ντροπή

και την ασχήμια που κουβαλάνε

οι διαβάτες που λέκιασαν για λίγο το χρονικό μου.

Και τα όμορφα γύρω μου, απερίγραπτα κι άγραφα

έμειναν για καιρό τόσο, όσο το μίσος με κυρίευε.

Και είναι κρίμα, γιατί αυτά ήταν τα μόνα

που ποτέ δεν ‘φυγαν από κοντά μου.

Κι αν τα όμορφα από εμένα,

απερίγραπτά για πάντα μείνουν

θα ‘ναι γιατί την πεζότητά μου

δεν θα ‘χω νικήσει, όχι γιατί δεν θα ‘μαι εκεί.

Υπόσχεση

2011-09-19T14:30:00.002+03:00

Μου είναι εύκολο και σύνηθες
να σκαλίζω το παρελθόν και ν’ ανασύρω

από τον περασμένο (;) χρόνο

στιγμές μου απέθαντες για να τις πλέξω

απ’ την αρχή με της παράνοιας τ’ άρωμα.

Όχι πια όμως. Ό,τι πέρασε στο παρόν δεν έχει θέση,

τουλάχιστον εδώ στ’ αποτύπωμα των εσώψυχών μου.

Ίσως μόνο ένα Ανοιξιάτικο λουλούδι να χωράει.

Στα γραφόμενά μου, μόνο το τώρα και το μετά θα δεις…

Στερνό

2011-09-19T14:12:00.001+03:00

Μεγάλωσα και λιγόστεψαν οι αντοχές μου.

Όχι όμως γιατί γέρασα, αλλά γιατί

τα κοντινά μου νικήθηκαν απ’ τον χρόνο.

Και είναι εκείνα που απειλούν τα όμορφά μου.

Μαζί μ' όσα αναλώθηκα σαν άφηνα τ’ απάγκιό μου.

Αλλά και μαζί με τους κακόμοιρους

ταξιδευτές μιας αζήλευτης ψευτοάρνησης.

Καλύτερα έτσι όμως, στον προορισμό μου είμαι

και είναι πιο όμορφος τώρα που δεν λεκιάζεται

και για τ’ απέναντί μου, έχω τον τρόπο σαν πλησιάσουν.

Αφιερωμένο

2011-09-13T14:06:00.005+03:00

Τους ποιητάδες τους αγνούς κι αληθινούς

που ξέφυγαν από την σιωπή δεν τους πρόλαβα.

Για τους πολλούς και κοινούς γραφιάδες

ακούω μόνο από γεννησιμιού μου.

Επαναστάτες ταμένους αιώνια στ’ όνειρο δεν αντάμωσα.

Μόνο ψίθυροι παρασυρμένοι από τη ψεύτικη νιότη

και σαλιαρίσματα αδιάβαστων και δήθεν διαβασμένων,

έφτασαν στ’ αυτιά μου σαν ήθελα να επαληθευτώ.

Τους μοναξιώτες αλήτες γνώρισα μόνο από κοντά.

Για αυτό ο τρόπος μου γίνεται δρόμικος
όταν λεκιάζεις τα γύρω και τα βάθια μου.
Λόγια άλλα δεν έχω να πάνε στράφι.

Ξοδεύτηκαν στα πριν από σένα ανθρωποειδή
που είχαν το ίδιο βλακώδες με σένα πρόσωπο.

Χνάρια –Σα βολεύει ο καιρός

2011-09-12T10:29:00.005+03:00

Οι λύκοι κατεβαίνουν σα βολεύει ο καιρός
μ' οδηγό στην ομίχλη της σελήνης το φως
τότε που ο ουρανός προαίσθημα γεμίζει
και το σύνθημα η νύχτα στ΄αυτιά μας σφυρίζει.
Κάπως έτσι χρόνια τώρα πολλοί παρατρεχάμενοι
ψάχνουν να βρουν την κρυψώνα την απάνεμη
μ' ακονισμένα δόντια, χαμηλωμένα μάτια
απ' άλλα μέρη φτάνουνε και ξένα μονοπάτια.

Οι λύκοι κατεβαίνουν σα βολεύει ο καιρός
μ' οδηγό στην ομίχλη της σελήνης το φως.

Λένε για καθένα μας παραλυμένους μύθους
ότι είμαστε μια πράξη ηρωική του πλήθους,
για κάποιους οργάνωση, κόμμα, θρησκεία
στ' αυτιά μας έχει φτάσει κάθε μαλακία
Η πιο θανατερή και συνάμα σιχαμένη αίσθηση
είναι πάντα απ' αυτόν που δίπλα μένει κι επιμένει ότι γνωρίζει,
μα για κάθε αμάζευτο στόμα
λευτερώνω έναν ήλιο συρμάτινο ακόμα.

Δως μου έναν ήλιο συρμάτινο ακόμα
κι ένα σημάδι χαραγμένο στον ώμο,
ράψε μου για πάντα το βλάσφημο στόμα,
έχω μπροστά μου ένα απέραντο δρόμο.
Δως μου λίγο χώμα ξανά να μυρίσω
και το μαχαίρι μου βάλε στη θήκη,
εδώ που στέκομαι δε θα γυρίσω,
το φεγγάρι κι ας διώξουν οι λύκοι.

Έχω δει τη φωτιά πιο καθαρά φορώντας μάσκα
έχω γλυτώσει τόσα αρούρια πριν τη φάκα
κάθε μαλάκα συμπονούσα στα μπερδεμένα του
δε γαμιέται περασμένα χαρισμένα του.
Όμως εγώ απαρνήθηκα κάποια μεγαλωμένα μου
δε ρισκάρω τα όμορφα και τα κρυμμένα μου
έχω φερθεί κι εγώ με πίστη ίσως κι απόλυτα
αντέχω όμως και ξεδιαλύνω τα απόβλητα
Το δάσκαλό μου βρήκα το σεβασμό
να τον νιώσω αδελφό μου
τον προορισμό μου δεν τον κρατώ κρυφό μου
και στο χαμό μου θα τραγουδώ τη λευτεριά μου
μέχρι μια δίνη να καταπιεί όλη τη φωτιά μου
από τον Brak, τον Οnaxis και τον Moya
θα δεις τα χνάρια πρώτα και ύστερα τα λόγια
Δε σκιάζομαι και δε μισώ και αν πεινάν οι λύκοι
το μαχαίρι μου ξαναβάζω στη θήκη.

Δως μου έναν ήλιο συρμάτινο ακόμα
κι ένα σημάδι χαραγμένο στον ώμο.......

Πήρα τα χνάρια άδειος από τις εμμονές μου

φέρνουν μαζί μου από το οπλοστάσιο τις κραυγές μου
κι έσυρα εδώ μέσα στη γαλήνια κρυψώνα
για του '08 το νιόβγαλτο χειμώνα
πετάω στις ταράτσες της κοιμισμένης πολιτείας
πύρινες λέξεις φτιαγμένες προ δεκαετίας
κι ο αντίλαλός τους νόθος αδελφός τους
φτάνει πια που αράζει δίπλα στο θάνατό τους
εγώ τους ήθελα ζωντανούς λευτερωμένους
λεβέντες μόνους κι αλητοθρεμμένους
εικονοκλάστες συνεπαρμένους ανατροπής
μα τι απέγιναν πως να το γράψεις, που να το πεις
του ήλιου μου τα δεσμά είναι κομμένα απ΄την αρχή
και μ΄όση έχω ισορροπία κι αντοχή
σε ρωτάω αν είδες φως μακρινό μες στο σκοτάδι
και με κοιτάς με του χαμένου το ίδιο ύφος το ρημάδι.

Δως μου έναν ήλιο συρμάτινο ακόμα.....

Ο λαγός και το λιοντάρι

2011-09-12T10:15:00.002+03:00

Στις κούρσες μεγάλων αποστάσεων

υπάρχει πάντα ο επονομαζόμενος «λαγός»

που τρέχει, άσκοπα χωρίς στόχο και εγωισμό

απλά για να δώσει στους υπόλοιπους τον ρυθμό.

Στην πραγματικότητα σου γείτονά μου,

«λαγούς» θ’ ανταμώσεις πολλούς,

ίσως και μόνο αυτούς ν’ αντικρίσεις

αν είσαι στους τυχερούς και στους κοινούς.

Το τρομαγμένο τους βλέμμα είναι το ταίρι

στην άβουλη δική σου ματιά και σκοπιά.
Αλλά πρόσεχε σαν σε κάποιον «λαγό» θεριέψεις.

Αυτός που κοντοστέκεται μπορεί να είναι

λιοντάρι που περιμένει τ’ αντάμωμα

Ματωμένα χέρια

2011-09-07T14:54:00.000+03:00

Τα ποιήματα γράφονται από ταξιδευτές

σαν βρουν απάγκιο τα όσα κουβαλάνε.

Τα ποιήματα γράφονται από τα απαράλλακτα

βάθια του καθένα που πιάνει πένα και χαρτί

και από τα σκορπισμένα στο πουθενά

και στο πάντα, σμπαράλια καρδιών.

Φορές όμως γράφονται από χέρια ματωμένα

και αυτά μάλλον είναι τα πιο αληθινά.

Πέτρινες ρίζες

2011-09-02T03:34:00.002+03:00

Δεν είναι ότι είμαι ξεχωριστός.

Ξέχωρος μπορεί, ξεχωριστός όχι.

Απλά ίσως να έτυχε να είμαι

μόνο εγώ που συνάντησα εκείνο

το πανέμορφο ανοιξιάτικο λουλούδι

που στέκονταν αγέραστο και περήφανο

στην κορυφή του πιο σκληρού βράχου.

Εκείνο το λουλούδι, που ορκίστηκα

να μην αφήσω να κοπεί και στο φύσημα

του αέρα να μην παρασυρθεί και χαθεί.

Ίσως όμως, να είμαι απλά παρανοϊκός

αφού μόνο εγώ μέθυσα από τ’ άρωμά του

τόσο, ώστε να μην βλέπω πως οι ρίζες του

ένα με τον βράχο έχουν γίνει.

Λεζάντα τέταρτη – Χωρίς φωτογραφία

2011-09-02T03:03:00.000+03:00

Ζητείται φωτογραφία που ν’ αποθανατίζει

αυτό που κάποιος βάφτισε ευτυχία.

Ζητείται άνθρωπος που να την έζησε

και να μπορεί να την περιγράψει

ΓΡΑΦΩ Ο,ΤΙ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ part 53 – Αντιφατικό

2011-08-30T22:49:00.001+03:00

Όταν λέω πως δεν νοιάζομαι, φορές μην με πιστεύεις. Αλλά εσύ που λες πως νοιάζεσαι, κάνε με να το πιστέψω.

ΓΡΑΦΩ Ο,ΤΙ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ part 52 – Το μόνο χαμένο

2011-08-30T22:48:00.000+03:00

Αν μετανιώσω για κάτι, θα ‘ναι μόνο για το ηλιοβασίλεμα εκείνο που έχασα. Για κανέναν και για τίποτα άλλο.

Το ημερολόγιο της ντροπής

2011-08-30T22:40:00.002+03:00

Στο ημερολόγιο της ντροπής θέση περίοπτη

έχουν οι απόνευτοι ταξιδευτές

της συνήθειας και της λήθης

που σαν δήθεν ψάχνουν

την ουτοπία ν’ ανταμώσουν

όλο και πιο μακριά της καταλήγουν.

Κενές σελίδες κρατημένες έχω

για να γεμίσουν με τρόπο δρόμικο

για όλους εκείνους τους δήθεν γητευτές

του στοιχειού που χρωστώ την ύπαρξή μου.

Και για κάθε ιχνηλάτη οδηγό των εχθρών μου

κόβω το βήμα μου και περιμένω τ’ αντάμωμα.

Το κόκκινο δικό του μελάνι θα γράψει το τέλος του.

Και για τους φαφλατάδες τους κοντινούς

και τους ξερόλες των καιρών ,

δυο κρατημένες καθάριες λέξεις ,

έχω υποσχεθεί πως θα τους πνίξουν.

The Clash - Guns Of Brixton

2011-08-18T03:16:00.000+03:00

When they kick out your front door
How you gonna come?
With your hands on your head
Or on the trigger of your gun

When the law break in
How you gonna go?
Shot down on the pavement
Or waiting in death row

You can crush us
You can bruise us
But you'll have to answer to
Oh, Guns of Brixton

The money feels good
And your life you like it well
But surely your time will come
As in heaven, as in hell

You see, he feels like Ivan
BORN under the Brixton sun
His game is called survivin'
At the end of the harder they come

You know it means no mercy
They caught him with a gun
No need for the Black Maria
Goodbye to the Brixton sun

You can crush us
You can bruise us
But you'll have to answer to
Oh-the guns of Brixton

When they kick out your front door
How you gonna come?
With your hands on your head
Or on the trigger of your gun

You can crush us
You can bruise us
And even shoot us
But oh- the guns of Brixton

Shot down on the pavement
Waiting in death row
His game was survivin'
As in heaven as in hell

You can crush us
You can bruise us
But you'll have to answer to
Oh, the guns of Brixton
Oh, the guns of Brixton
Oh, the guns of Brixton
Oh, the guns of Brixton
Oh, the guns of Brixton

Το λεπτό μου

2011-08-18T02:43:00.002+03:00

Κόκκινο το μελάνι της αποψινής γραφής μου

σαν το πηχτό υγρό, που θα κυλάει απ’ την πληγή μου

μέχρι να φτάσει στο τέλος της ατραπού μου

ό,τι απέμεινε από αυτό το αδειανό σώμα.

Στα σοβαρά όποτε πήρα τον βαφτισμένο

από τους παλιούς μυθοπλάστες, βαρκάρη

που άλλοι τον τρέμουν σαν δυνάστη,

το μόνο που σαν θαρρώ κατάλαβα ήταν

πως οι καθάριες και μόνες μου στιγμές

δεν πρέπει να κράτησαν πάνω από ένα

Νεοϋορκέζικο λεπτό που όμως,

θα μου ‘ναι για πάντα αρκετό.

ΓΡΑΦΩ Ο,ΤΙ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ part 51 – Από το πάτωμα

2011-08-18T00:58:00.003+03:00

Κάποιοι απ’ όσους σε κλώτσησαν όσο ήσουν κάτω, ίσως να φέρθηκαν πιο τίμια από εκείνους που μπορεί απλά να μην άπλωσαν το χέρι τους για να σε σηκώσουν.

Ατέλειωτο κι άγραφο

2011-08-13T02:37:00.003+03:00

Κάθε βράδυ, συνεχίζω στο μυαλό μου

ένα ποίημα που ξεκίνησα την πρώτη μέρα

της ανοιξιάτικης μεγάλης γιορτής.

Για λόγους πολλούς δεν το τελειώνω

και γι’ άλλους τόσους είναι το μόνο

δικό μου που διαλέγω να διορθώνω.

Ξεχνιέμαι μ’ αυτό κι άλλοτε πάλι θυμάμαι.

Μεθώ φορές γλυκά κι άλλες πικρά

σαν σ-τους στίχους του παλεύω.

Είτε μου γιατρεύει την πληγή

είτε με τσακίζει στον πιο σκληρό βράχο

(τ’ όνομά του από καιρό γνωστό).

Αν κάτι άγραφο, από μένα μείνει

θα είναι αυτό κ ας μην λείπει το σ’ αγαπώ.

Αν σ’ εξίταρα και ψάχνεις το γιατί, αρκέσου στο:

κάτι τόσο όμορφο, δεν ξέρω να περιγράψω,

αλλά και στο: για κάτι τόσο ψεύτικο

δεν αξίζει ούτε μια λέξη να χαραμιστεί.

The Clash – London Calling

2011-08-10T14:49:00.001+03:00

London calling to the faraway towns
Now that war is declared-and battle come down
London calling to the underworld
Come out of the cupboard, all you boys and girls
London calling, now don't look at us
All that phoney Beatlemania has bitten the dust
London calling, see we ain't got no swing
'Cept for the ring of that truncheon thing

[Chorus]
The ice age is coming, the sun is zooming in
Meltdown expected and the wheat is growing thin
Engines stop running, but I have no fear
London is drowning, and I live by the river

London calling to the imitation zone
Forget it, brother, an' go it alone
London calling upon the zombies of death
Quit holding out-and draw another breath
London calling-and I don't wanna shout
But when we were talking-I saw you nodding out
London calling, see we ain't got no highs
Except for that one with the yellowy eyes

[Chorus x2]
The ice age is coming, the sun is zooming in
Engines stop running, the wheat is growing thin
A nuclear era, but I have no fear
'Cause London is drowning, and I live by the river

Now get this
London calling, yeah, I was there, too
An' you know what they said? Well, some of it was true!
London calling at the top of the dial
After all this, won't you give me a smile?

I never felt so much a' like

Άγραφο ακόμα

2011-08-10T04:34:00.000+03:00

Μπορούσες να είχες όλα,

όχι τα αγαθά τα υλικά

αλλά τα λίγα εκείνα

που πραγματικά έχουν αξία.

Όπως ένα ποίημα χιλιοταμένο

που επιμένει άγραφο να μένει

ή όσα ψιθυρίζει ένα φεγγάρι

κρυφά στον ήλιο πριν εκείνο

διαλέξει να χαθεί για πάντα,

στη μοναξιά του σύμπαντος.

Αλήθεια ή θάρρος;

2011-08-10T02:20:00.002+03:00

Στην σκοτιά ,είχα μια κρυψώνα

και χώραγα μέσα της, τα όμορφα

και τη μαγεία όλης της πλάσης.

Έναν ατέλειωτο μικρόκοσμο

που βαφτίζανε οι κοινοί, απόσταση

γιατί έτσι θαρρούσαν πως τους βόλευε.

Δεν υπέμενα, απλά δεν χαράμιζα τη ματιά μου

στους αδιάφορους και σ’ όλο εκείνο

το συρφετό που σέρνουν μαζί τους.

Και τώρα, λίγο πριν απ’ του τέλους τα μισά

φτού ξε-Ελευθερία φωνάζω.

Φτύνω στα λεκιασμένα σας

και σουλατσάρω στα μολυσμένα σας.

Φανερά και περήφανα

για τους αφανέρωτους απερήφανους.

Ασυγχώρητοι ,το βλέμμα σας βρωμίζει

το χώμα σαν κοιτάτε τον λάκκο σας.

Εμένα κοιτάτε, τη γη τη μαγαρίσατε ήδη.

Κι αν δεν κοιτάτε, κακό του κεφαλιού σας.

Το είπα ήδη μια, μα σαν επαναλαμβάνομαι

όλο και κάποιος μπορεί να σωθεί.

Σειρά μου, για τελευταία φορά…

ΓΡΑΦΩ Ο,ΤΙ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ part 50 –Ασ’ τους εκεί

2011-08-08T02:37:00.000+03:00

Κι ασ’ το να παίζει…

Ειρωνεία

2011-08-08T02:18:00.002+03:00

Ξέρεις; Είναι για γέλια το ξέρεις.

Να σε ρωτάνε και να επιμένουν

ν’ ακούσουν ότι είσαι καλά

όταν χτυπάς, όταν ματώνεις

κι ό,τι κι αν λες να μην σε πιστεύουν.

Να ρωτάνε ξανά και ξανά μέχρι να πάρουν

την απάντηση που επιθυμούν

κι ας είναι ψέματα

ή μέχρι 100% να πειστούν.

Που κρύβεται η ειρωνεία;

Όταν ραγίζει η καρδιά σου

δεν σε ρωτάει κανείς.

Ακόμα κι όταν εκείνη μπροστά τους

σπάει σε χίλια δυο κομμάτια.

Τι ειρωνεία…

Πάλι εδώ…

2011-08-08T01:50:00.002+03:00

Να ‘μαστε πάλι εδώ ,

ακούγοντας γνώριμο σκοπό

και με τον πόνο οδηγό.

Να ‘μαστε πάλι εδώ,

σε χρόνο χωριστό

και με μυαλό αδειανό

από τα συνηθισμένα στον καιρό.

Να ‘μαστε πάλι εδώ

και δεν μας βγαίνει το σ’ αγαπώ.

Να ‘μαστε πάλι εδώ

κι ‘χω ξεχάσει τι θέλω να σου πω.

Αντί κρυπτόλεξου…

2011-07-30T02:32:00.000+03:00

Φορές μεθυσμένος αναφέρομαι σε σένα

ενώ άλλες πάλι, η σκέψη μου

στη μορφή σου για ώρες

μένει υποδουλωμένη.

Φτιάχνω κρυπτόλεξα με τ’ όνομά σου

για να περνάει η ώρα

αλλά μη μου ζητάς τον λόγο – μην ξεχνάς

πως κι εσύ έχεις στοιχειώσει τα όνειρά μου.

Λίγο μετά...

2011-07-28T20:53:00.002+03:00

Μια σελίδα για τ' απωθημένα μιας ζωής δεν αρκεί.

Μια μέρα για τ’ αξόρκιστα τριάντα παρά

δύο χρόνων δεν μου φτάνει.

Οχτώ σειρές και μια μοναχική στιγμή

στο σούρουπο μου είναι αρκετά...

Είναι τότε, που ακούγονται καθαρά

όλες εκείνες οι φωνές που πίσω

απ’ την πλάτη μου μιλούσαν.